Se connecter“นอสก็ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยชอบใคร นอสชอบเวย์ สรุปเราเป็นแฟนกันนะ” จะว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมใจเต้นแรงก็ว่าได้ ผมไม่เคยคบใคร อาจจะเพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากคบคนเงียบ ๆ แบบผม ซึ่งมันก็ดี เพราะผมไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ผมชอบทำตัวกลมกลืนกับสถานการณ์ในบางเวลา แต่บางเวลาผมก็ชอบเหนือกว่าสถานการณ์
ผมไม่รู้หรอกว่าผมรักเธอไหม เพราะผมไม่อยากรู้จักความรักรูปแบบชายหญิง ไอ้คุณพี่ทิวสอนผมไว้ว่า ‘ความรักมันร้าย ถ้ามึงผิดหวัง มันจะเปลี่ยนให้มึงเป็นคนละคน ทางที่ดีอย่ามีความรัก’
ซึ่งผมเชื่อพี่ชายของผมนะครับ เพราะผมเห็นกับตามาแล้วว่าไอ้คนพูดมันเปลี่ยนไปจริง ๆ
“ถ้างั้นเรามีเซ็กซ์กันเลยได้มั้ย” สองแก้มแดงระเรื่อ เธอกำลังเขินอาย แต่อีกใจก็เหมือนกำลังพยายามสร้างความกล้าให้ตัวเอง
“นอสยังไม่พร้อม” ผมจำต้องปฏิเสธ เพราะมีบางอย่างที่ยังไม่เรียบร้อยดี และตัวผมก็ไม่ค่อยพร้อม จูบทำยังไงก็ยังไม่เคยลองสักครั้ง
“น่าอายเนอะ ที่หน้าด้านมาชวนผู้ชายมีเซ็กซ์ด้วย แล้วยังโดนปฏิเสธอีก” เวฬาเธอพยายามฝืนยิ้มให้ผม
“เวย์… คือนอส”
“ช่างเถอะ เวย์ลืมไปว่านี่คือนอส แม้เวย์จะชอบนอสมาก แต่เวย์ลืมสนิทเลยไงว่าคนอย่างนอสจะช่วยอะไรเวย์ได้…ถ้างั้นเวย์กลับบ้านก่อนนะ” ไม่ผิดที่เธอจะคิดแบบนี้ เพราะผมน่ะก็แค่คนไม่ได้เรื่องในสายตาเธอ ผมมันแค่คนซื่อบื้อ ไร้เดียงสา เชื่องเหมือนหมาของเธอ
“มีคนบอกว่าเป็นแฟนกันต้องไปส่งที่บ้านนะครับ” ผมทำเฉยกับเรื่องที่เธอพูด
“จะมีคนมารับน่ะ นอสก็รู้ว่าเวลาอยู่ที่โรงเรียนกับอยู่ต่อหน้าครอบครัวเวย์เป็นคนละคน”
“ครับ” ผมรู้สิ รู้ดีเลยล่ะ รู้ว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง กว่าจะเป็นเธอที่ยืนตรงหน้าของผม “พรุ่งนี้เจอกันนะครับเวย์”
เพราะผมมักพูดแบบนี้กับเธอเสมอเวลาที่เราจะแยกกัน มันคือคำพูดปกติ แต่ผมแฝงความหมายเอาไว้ให้เธอตลอด เธออาจจะไม่เคยรู้ความหมาย แต่เธอจะรับรู้ได้ว่ามีผมที่น่ารักรอเธออยู่ที่โรงเรียน
“ไปนะนอส” ครั้งนี้มันแปลกที่เธอไม่พูดคำว่า ‘อืม แล้วเจอกัน’
“เชื่อนอสนะว่าไม่มีใครจะทำอะไรเวย์ได้ เป็นแฟนนอสแล้ว ไม่มีใครที่จะทำให้เวย์เสียใจได้อีกนะครับ” ผมปล่อยให้เวฬาของผมเดินจากไป เธอยิ้มให้ผม เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด ซึ่งมันก็แน่อยู่แล้ว เพราะผมน่ะอ่อนปวกเปียกในสายตาเธอเสมอ มันช่วยไม่ได้ที่เธอจะไม่เชื่อ เนื่องจากผมน่ะสร้างตัวตนแบบนี้มาให้เธอเชื่อตั้งแต่แรก แต่ถ้าผมไม่เป็นคนอ่อนแอ ผมก็ไม่มีทางได้ยืนข้างเธอ
ครั้งแรกของเธอมันต้องเป็นผมอยู่แล้ว ไอ้หน้าไหนก็ไม่มีทางได้ไป ต่อให้เฝ้ารอมานานแค่ไหนก็ตาม
ผมกดโทรหาพี่ชายสุดรัก เบอร์ของมันเป็นเบอร์ที่ผมโทรออกบ่อยมากที่สุด รองลงมาก็เบอร์ของเวฬา
(เออ)
“บ้านเคลียร์เรียบร้อยยัง”
(ถามเหมือนกูเป็นคนใช้มึงนะไอ้นอส)
“ไม่ได้เป็นคนใช้ เป็นพี่ชายสุดที่รัก”
(หึ อย่ามาใช้วิธีตอแหลของมึงกับกู กูสอนมึงมากูรู้สันดานมึง)
“มึงเป็นบ้าอะไรครับไอ้คุณพี่ทิว กูแค่โทรมาถามว่าบ้านเคลียร์เสร็จยัง”
(เสร็จแล้ว จะเอาไงก็จัดการเลย แล้ววันนี้แวะเข้ามาหากูมั้ย)
“ไม่ วันนี้อาจจะไปกินข้าวบ้านอาฟีน”
(ลืมมาม่ากูแล้วไง)
“อย่ามาทำน้อยใจ มาม่ามึงกูจำขึ้นใจ เพราะอยู่กับมึงทีไรได้แดกแต่มาม่ากระปุก”
(ประชดเพื่อ?)
“พูดจริง ไม่ได้ประชด แค่นี้นะครับ ขอบคุณสำหรับเรื่องบ้านครับ”
(เออ ๆ อ้อ ไอ้นอส)
“ว่า”
(เรื่องนั้นก็เรียบร้อยแล้ว)
“กราบขอบคุณมาก ๆ เลยครับพี่ชายสุดที่รัก” ผมยกยิ้มพอใจหลังจากกดวางสาย จากนั้นผมก็รีบเดินตามเวฬาที่เพิ่งจะเดินออกไปก่อนหน้านี้
[END NOS]
“เจ็บมั้ยเหมียว” คุณพุฒถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอด“ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว พี่จะไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำแบบนี้กับเหมียวอีกแล้วนะครับ” มือหนาลูบที่ศีรษะของฉันอย่างอ่อนโยน“บอสคะ บอสฟังหนิงก่อนนะคะ หนิงอธิบายได้” เสียงของน้องสาวฉันดังขึ้น“ไม่ต้องอธิบายเรื่องเลวระยำอะไรทั้งนั้น” คุณพุฒส่งเสียงดังลั่นใส่น้องสาวของฉัน และหันหน้าไปหาแม่เลี้ยงของฉันต่อ “คุณควรพาลูกสาวของคุณหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะหนีได้ ตั้งแต่พรุ่งนี้อย่าให้ผมเจออีก ไม่งั้นผมจะทำให้ชีวิตของคุณและลูกของคุณป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ผมทำได้ทุกอย่างเหมือนที่คุณขู่เหมียว และอย่าลืมว่าผมรวยกว่าคุณเยอะ เราต่างกันตรงนี้นะครับ ดูซิว่าใครจะชนะ”“ไม่นะคะ หนิงไม่ไป หนิงจะอยู่กับบอส หนิงรักบอสนะคะ” น้องสาวของฉันพยายามจะเข้าหาคุณพุฒ แต่คุณพุฒสะบัดผลักเธอออก“ไปได้แล้วยัยหนิง แค่ผู้ชายคนเดียวแกจะเอาชีวิตมาทิ้งหรือไง เลิกบ้าแล้วไปได้แล้ว ฉันจะหาคนที่ดีกว่านี้ให้แกเอง” แม่เลี้ยงของฉันคงรู้ว่าคนอย่างคุณพุฒเอาจริงแน่ๆ“ไม่ หนิงไม่เอา หนิงรักคุณพุฒ”“ถ้าแกไม่ไปก็เรื่องของแก แล้วถ้าหาฉันไม่เจออย่ามาร้องไห้แล้วกัน แกก็รู้ว่าเวล
ตอนนี้เวลา 18.55 น. แม่ของคุณพุฒกลับไปแล้ว ส่วนคุณพุฒจะค้างที่นี่กับฉันและลูก เขาให้คนของแม่เขาเอารถเขากลับบ้านด้วยค่ะ เขาบอกจะใช้คันเดียวกันกับฉันคนอะไรไม่ถามความสมัครใจของฉันเลย“คุณอาบน้ำเลยนะคะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมกับข้าวในครัว” น้องพายุหลับแล้วค่ะ เห็นแม่คุณพุฒเล่าว่าพายุดูชอบท่านมาก ยิ้มแย้มเก่ง สดใสร่าเริง ฉันก็พอเข้าใจคนเป็นย่านะคะ หลานตัวเองอะไรก็ดีหมด“โอเค เดี๋ยวพี่ลงไปช่วยนะครับ”“ค่ะ” ขานรับไปงั้นนั่นแหละค่ะ คนอย่างเขาจะช่วยทำอะไรได้ ช่วยกวนน่ะสิ เขาทำอาหารเป็นที่ไหนกันคุณพุฒบอกกับแม่ของเขาว่าอยากจะจัดงานแต่งให้เร็วที่สุด อยากให้ทุกอย่างถูกต้อง แม่ของเขาไม่ขัดอยู่แล้วเพราะว่าท่านก็อยากได้หลานไปเลี้ยงที่บ้านวันนี้ฉันทำเมนูผัดกะเพราเนื้อกับไข่ดาว อาหารจานด่วนค่ะ อยู่กันสองคนไม่ต้องมากพิธีอะไร มันเป็นเมนูที่คุณพุฒเคยชอบทานด้วยนั่นแหละ คือฉันไม่ได้อะไรนะ แค่ไม่รู้จะทำอะไรให้เขาทานไงคะปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง...“ใครมากันล่ะ นี่มันมืดแล้วนะ” ฉันถอดผ้ากันเปื้อนปิดแก๊สและรีบเดินออกมาที่หน้าบ้าน กำลังจะผัดอยู่แล้วเชียว ดันมาขัดจังหวะการทำอาหารของฉันซะได้“แม่...” ฉันเปิดประตูบ้านมาจึงไ
สิบนาทีต่อมา…“นั่นไงหนูเหมียวมาแล้ว” แม่ของคุณพุฒเอ่ยขึ้น และคุณพุฒกำลังอุ้มลูกด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆคุณพุฒหันมายิ้มให้ฉัน จะยิ้มทำไม ฉันไม่สนใจหรอกนะ“ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวแม่ดูแลหลานเอง” แม่ของคุณพุฒอุ้มลูกของฉันออกจากอ้อมแขนของคุณพุฒ พายุกำลังหลับค่ะ เขาเป็นเด็กเลี้ยงง่าย และชอบง่วงมาก ๆ“ฝากพายุด้วยนะคะคุณแม่” ที่เรียกคุณแม่ เพราะฉันเคยเรียกแบบนี้มานานมากแล้วฉันกับคุณพุฒเคยรักกันเมื่อตอนสมัยเรียน ฉันเป็นรุ่นน้องที่รู้จักผ่านเพื่อน ๆ ของเขา เขาจีบฉัน แล้วเราก็ตกลงเป็นแฟนกันคบกันได้ 3 ปี ก็มีเหตุให้เราต้องเลิกกัน เป็นฉันที่ผิดและนับจากนั้นเราก็ไม่เจอกันอีก กลับมาเจอกันอีกครั้งในวัยทำงาน พลาดมีอะไรกันเพราะนัดดื่มฉลองที่งานของทั้งสองฝ่ายสำเร็จลุล่วงและเมื่อฉันตื่นมาคุณพุฒก็ยื่นข้อเสนอที่ฉันไม่อาจเลี่ยงได้ฉันจึงต้องยอมเขา และเรามีอะไรกันเรื่อยมา โดยที่ป้องกันตลอด ป้องกันแบบไหนไม่รู้ถึงได้พลาดท้อง เมื่อรู้ว่าตัวเองท้องฉันจึงหลีกเลี่ยงการเจอเขา ประจวบเหมาะกับคุณพุฒเฮิร์ทที่โดนบอกเลิก ทำให้เขาไปขลุกตัวอยู่ต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ฉันนึกว่าทุกอย่างจะโอเค เขากับฉันต่างคนต่างมีชีวิต แต่ที่ไ
“เหมียวคลอดลูกแล้วนะครับ น่าจะได้ขวบนิด ๆ แล้ว ผมเพิ่งรู้” ผมบอกแม่พร้อมท่าทางสบาย ๆ “ถ้าแม่อยากได้หลานกับลูกสะใภ้ก็ไปพูดเอานะครับ ผมพูดแล้วเหมียวไม่สนใจ”“นี่แกจะแต่งงานเหรอตาพุฒ ตายแล้ว นี่ฉันหูฝาดไปรึเปล่าเนี่ย” สีหน้าดีขึ้นมาแล้วครับ“งั้นมั้งครับ แต่แม่ต้องเอาลูกกับเมียผมมาให้ได้ก่อนนะครับ รายนั้นรั้นเกินใคร” ผมพูดและลุกขึ้นยืน “ผมว่าวันนี้ผมนอนบ้านสักหน่อยดีกว่า” บอกแม่แล้วก็เดินขึ้นห้องสิครับบางทีผมก็เบื่อชีวิตแบบนี้แล้วเหมือนกัน อายุของผมก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว ตอนนี้ก็มีลูกแล้ว ผมควรพอสักที ส่วนแม่ของลูกก็... เคยรัก เดี๋ยวก็รัก รักไม่ยากหรอกครับ ถ้าทำให้ผมรักเธอได้อีกครืด ครืด ครืด...“อืม”(กลับมาที่ห้องมั้ยคะ)“ไม่”(แต่ฉันคิดถึงคุณนะคะ)“ผมมีเรื่องให้คิด และต้องลงมือทำ”(เรื่องอะไรคะ)“เรื่องส่วนตัวของผม”(เข้าใจแล้วค่ะ)“อืม”(คิดถึงคุณนะคะ)ผมกดวางสาย ไม่คิดพูดอะไรต่อ ผมไม่เน้นพูดอยู่แล้ว ส่วนใหญ่เน้นทำ และนี่คือหนึ่งปัญหาที่ผมต้องกำจัดทิ้งเมื่อแต่งงานแล้ว หรืออาจจะก่อนแต่งงานผมควรเป็นพ่อที่ดี อ้อ สามีที่ดีด้วย ผมยึดคติที่ว่า ถ้าจะดูแลใครแบบจริงจัง ต้องเลิกสันดานเลวทรามเ
[PUSH TALK]“มาทำไมคะ” ผู้หญิงเบื้องหน้าของผมเอ่ยถาม เธอคือเจ้าของบ้านที่ผมยืนอยู่ในตอนนี้“ทำไมไม่บอกผม” น้ำเสียงที่ผมส่งไปคือฉุนเฉียว ไม่พอใจใช่ ผมโมโห ผมโกรธแต่ก็ไม่กล้าที่จะลงกับเธอมากนัก“ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็น ฉันทำผิดสัญญาเอง” เธอไม่ได้ยิ้ม และไม่ได้แสดงออกมาว่ากลัวผมสักนิดเธอน่ะเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ชอบทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ชอบหลับหูหลับตาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแต่บทจะร้าย ก็ร้ายใช่เล่น“ที่พูดมานี่คือคิดแล้วใช่มั้ย”“ฉันคิดก่อนพูดเสมอค่ะ”“ผมไม่มีเวลามาทะเลาะกับคุณนักนะ”“คุณไม่เคยมีเวลาให้ฉันเลยต่างหาก”“ผมต้องการลูก” ผมบอกถึงความต้องการของการที่ผมมาที่นี่ มาแสดงตัวตรงหน้าเธอ“ลูกใคร?”“อย่าเล่นสงครามประสาทกับผม คุณก็รู้ว่าผมเป็นใคร”“ฉันจำขึ้นใจว่าคุณคือใคร และที่นี่ไม่มีลูกของคุณค่ะ หมดธุระแล้วเชิญคุณกลับไป”“ไม่ใช่คุณนะที่จะเดือดร้อน คุณก็รู้ว่าผมรู้จุดอ่อนของคุณ” ผมกำลังขู่ และที่ผ่านมาผมเอาเรื่องนี้มาขู่เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา“ให้จุดอ่อนของฉันมีลูกให้คุณสิคะ ปล่อยฉันกับลูกไปเถอะ ฉันเบื่อวงจรนี้แล้ว” ใบหน้าของเธอแสดงถึงความเบื่อออกมาอย่างเด่นชัดเธออาจจะเบื่อผม เบื
เวลา 14.30 น.ผมกลับมาถึงบ้าน เธอยังไม่กลับมาด้วยซ้ำ อาจจะเพราะเธอคงคิดว่าผมจะไม่กลับบ้านเวลานี้ปัญหาคือผมควรทำยังไงต่อ ลูกทั้งสองโตขึ้นทุกวัน ให้เลิกกันตอนนี้ ผมรับไม่ไหว จะว่าไปเลิกตอนไหนผมก็รับไม่ไหวทั้งนั้นเวฬาผู้หญิงที่รักผมมาก ตอนนี้เธอรักคนอื่นแล้วใช่ไหม?ผมขึ้นมานอนบนเตียง คว้าหมอนของเธอมานอนกอด ผมชอบกลิ่นกายเธอ ผมรักเธอ ผมขาดเธอไม่ได้ แล้วแบบนี้ผมควรทำยังไงดียอมโง่เหรอ? แบบนั้นก็น่าจะดีอยู่นะ ยอมโง่เพื่อมีเธออยู่ในชีวิต“ทำไมวันนี้กลับเร็ว” ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงของเธอก็ดังขึ้น เสียงเท้ากำลังก้าวเดินมาเรื่อย ๆ “ทำไมนอนคลุมโปง ไม่สบายรึเปล่า” เวฬาสอดมือเข้ามาในผ้าห่มมาแตะที่หน้าผากของผม มือบางที่กำลังลูบคลำแตะโดนที่ใบหน้าผม“เธอร้องไห้ทำไม เป็นอะไร” เสียงของเธอดูตกใจก่อนจะดึงผ้าห่มออกจากตัวผม “นอสเป็นอะไร”“เธอไม่รักเค้าแล้ว เธอเบื่อเค้า เธอมีคนอื่น ที่ไม่ยอมแต่งงาน ไม่ยอมจดทะเบียนด้วยเพราะเธอรอวันทิ้งเค้าไปแบบง่าย ๆ โดยไม่มีอะไรผูกมัดใช่มั้ย อย่าทิ้งเค้าเลยนะครับเวย์ ทั้งใจของเค้ามีแค่เธอ ถ้าเธอทิ้งเค้าไป เค้าจะอยู่ยังไง สงสารเค้าเถอะนะ อย่าทิ้งเค้าเลย ไหนจะลูกของเ