6 ด.ญ.นาฬิกา

หกปีต่อมา…

[Vela Talk]

“แม่เวย์ขา” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วร้องเรียกฉันพร้อมกับการวิ่งเข้ามาสวมกอดฉันที่นั่งอ้าแขนรอรับเธออยู่ “วันนี้แม่เวย์ขาคิดถึงน้องมั้ยคะ” เธอเอ่ยถามเสียงอ้อน แววตาบ้องแบ๊วเหมือนคนเป็นพ่อไม่มีผิดเพี้ยน

“คิดถึงสิคะ ตอนแม่เวย์ทำงานแม่เวย์คิดถึงน้องนาฬิมากเลยน้า” ฉันกดจมูกลงที่แก้มเล็กของเด็กหญิงนาฬิกา ลูกสาวสุดที่รักของฉัน

“ตอนน้องจะนอนน้องก็คิดถึงแม่เวย์ขาก่อนนอนด้วยค่ะ คิดถึงพ่อนอสของน้องด้วย”

“จริงเหรอคะ”

“จริงค่ะ น้องน่ารักมั้ยคะแม่เวย์ขา”

“น่ารักค่ะ น้องนาฬิของแม่เวย์กับพ่อนอสน่ารักที่สุดเลยค่ะ”

“พ่อนอสมองลงมาจากบนฟ้าต้องรักน้องมาก ๆ เลยใช่มั้ยคะแม่เวย์ขา” เด็กหญิงนาฬิกาลูกสาวของฉันเอ่ยถามพร้อมใบหน้าที่เฝ้าหวังในคำตอบ

“ค่ะ พ่อนอสรักน้องนาฬิมาก ๆ น้องนาฬิเป็นเด็กดีเด็กน่ารัก พ่อนอสต้องภูมิใจในตัวน้องนาฬิแน่นอนค่ะ”

“น้องคิดถึงพ่อนอสจังเลยค่ะ น้องอยากกอดพ่อนอส” ลูกสาวของฉันเสียงสั่น เธอเริ่มที่จะงอแง ร้องขอในสิ่งที่ฉันไม่สามารถให้เธอได้

“แม่ก็อยากกอดพ่อนอสค่ะ แต่น้องก็รู้ว่าพ่อนอสอยู่บนฟ้า พ่อนอสกลับมาหาเราไม่ได้ น้องกอดแม่แทนได้มั้ยคะ” ฉันมักบอกลูกสาวแบบนี้เวลาที่เธองอแงร้องหาคนเป็นพ่อ พ่อที่ไม่เคยโผล่มาให้ลูกเห็นหน้าสักครั้ง

“น้องเป็นเด็กไม่ดีใช่มั้ยคะ น้องขอโทษนะคะแม่เวย์ขา แม่เวย์ขาไม่โกรธน้องได้มั้ยคะ น้องขอโทษที่งอแง” เธอเริ่มที่จะพะว้าพะวงเมื่อฉันน้ำตาเคล้าคลอ

“ไม่โกรธค่ะ เรากลับบ้านกันนะคะ วันนี้แม่เวย์มีถ่ายงานตอนเย็น น้องนาฬิอยากไปด้วยมั้ยคะ” ฉันระบายยิ้มให้ลูกสาวที่น่ารัก

“อยากค่ะ น้องจะไปเฝ้าแม่เวย์ขาตอนทำงาน วันนี้น้องไม่มีการบ้าน” เด็กหญิงนาฬิกาของฉันเธอเป็นคนกลบเกลื่อนเก่ง เธอสามารถแกล้งลืมเรื่องที่คุยก่อนหน้า เพียงเพื่ออยากให้ฉันยิ้มให้เธอ

เวลาผ่านมาหกปีกว่า หลังจากที่ฉันเสียพรหมจรรย์ครั้งแรกในวันนั้น หลังจากนั้นมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับฉัน กระทั่งฉันตั้งท้องเด็กหญิงนาฬิกา ถ้าเอาแบบสรุปง่าย ๆ คงต้องเล่าว่า ฉันชื่อเวฬา เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกสามีภรรยาคู่หนึ่งรับมาเลี้ยงดูตอนอายุ 8 ขวบ สามีภรรยาคู่นี้เลี้ยงดูฉันเป็นอย่างดี อนุญาตให้ฉันเรียกพวกเขาว่าพ่อและแม่ และสามีภรรยาคู่นี้ยังรับอุปการะลูกแม่บ้านอีกด้วย ลูกของแม่บ้านมีชื่อว่าปลา เธอได้เรียนที่เดียวกันกับฉัน เป็นเพื่อนร่วมห้อง เป็นเหมือนเพื่อนสนิทฉันคิดแบบนั้น แต่แท้ที่จริงแล้วมันไม่ใช่

เธอมองฉันเป็นศัตรูมาตลอด

ทุกอย่างในชีวิตเหมือนจะดี ฉันเหมือนลูกคุณหนูแต่ไม่เคยลืมกำพืดตัวเอง ฉันยังจดจำว่าฉันคือเด็กกำพร้า และฉันคิดจะตอบแทนบุญคุณที่สามีภรรยาคู่นี้รับฉันมาเลี้ยงดู ฉันจึงเชื่อฟังในคำสอน ให้ฉันทำอะไรฉันก็ทำ กระทั่งฉันอายุ 14 ปี ทุกอย่างที่ฉันคิดก็เปลี่ยนไป

ในคืนวันเกิดที่ฉันอายุ 14 ปี คนที่ฉันเรียกว่าพ่อกับแม่จัดงานเลี้ยงฉลองให้ฉันอย่างยิ่งใหญ่เหมือนหลายปีที่ผ่านมา หลังจากที่งานเลี้ยงเลิกราในคืนนั้น ฉันที่นอนหลับอยู่บนเตียงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ฟูกบนเตียงมันยุบยับเสียงดังเหมือนมีคนมาโยกตัวอยู่บนที่นอน ฉันรวบรวมความกล้าแล้วลืมตาขึ้นดู สองสามีภรรยากำลังทำเรื่องอย่างว่าอยู่ข้างกายฉัน คนที่ให้ฉันเรียกว่าแม่พ่นคำหยาบคายที่ไม่น่าฟัง คนที่ฉันเรียกว่าพ่อโยกตัวบนแม่และเอ่ยชื่อของฉัน มีบางคราที่มือหนาเลื่อนมาจับที่ต้นขาฉัน บ้างก็จับมือฉันไปสัมผัสหน้าอกของคนที่ฉันเรียกว่าแม่ สิ่งที่ฉันทำได้คือแกล้งหลับ แล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปท่ามกลางเสียงครางชื่อของฉัน และถ้อยคำที่ไม่น่าฟัง