บทที่ 6 มีแฟนแล้ว

ทิตย์ต่อมา….

ณ หน้าตึกคณะวิศวกรรมในช่วงบ่ายของวัน นักศึกษามากหน้าหลายตาในชุดเสื้อช็อปสีแดงกำลังนั่งจับกลุ่มคุยเล่น เม้ามอย หรือแม้กระทั่งนินทาชาวบ้านระหว่างรอเข้าเรียนในภาคบ่าย ซึ่งสี่หนุ่มฮอตเจ้าของฉายาเจ้าชายวิศวะก็เป็นหนึ่งในกลุ่มก้อนนั้นเหมือนกัน และวันนี้ยังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาอีกด้วย ทั้งที่ปกติแล้วนักเดินสายอย่างชินกับเดย์มักจะวาปไปเต๊าะสาวคณะอื่นอยู่เป็นประจำ ทว่าช่วงหลังๆ มานี้สองหนุ่มแทบจะไม่ไปไหนเลย ซึ่งเรนจิกับไนท์ก็สงสัยในความเปลี่ยนแปลงของพ่อหนุ่มขี้เต๊าะทั้งสองคนไม่น้อย

“ทำไมช่วงนี้พวกมึงไม่ไปไหนเลยวะ” เรนจิถามทั้งสองหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์ในมือ

“แดดมันร้อน” ชินตอบอย่างขอไปทีโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา

“ปกติไม่เห็นดิน ฟ้า อากาศ จะเป็นปัญหากับมึงเลย” ไนท์เอ่ยด้วยสายตาจับผิด มองชินกับเดย์สลับไปมา

ไม่สบตา มีพิรุธ!

“ขี้เกียจ” เดย์รีบออกตัวเมื่อชินเงียบไป

“หรือพวกมึงแอบไปมีเมียกันแน่” เรนจิคาดคั้นต่อ

“ไม่มี้”

“....”

“เสียงสูงมากไอ้สัด โคตรมีพิรุธ” เรนจิมองชินที่เริ่มมีอาการร้อนรน

“พิรุธอะร้าย”

“ยิ่งแก้ตัวยิ่งมีรุธ” ลนลานเก็บอาการแทบไม่อยู่ยังมีหน้ามาถามว่าพิรุธอะไร

“ไอ้คนที่เงียบกริบนั้นไม่พิรุธกว่าเหรอ” เหมือนยิ่งแก้ตัวก็ยิ่งเข้าเนื้อชินจึงรีบโยนขี้ให้เพื่อนรักคู่หูคู่ใจอย่างเดย์ทันที

“เออ มึงอ่ะ สรุปยังไง” ซึ่งเรนจิก็เล่นตามที่ชินส่งมา หันมาซักฟอกเดย์ที่เอาแต่เงียบแทน

“พวกมึง…. กูมีเรื่องจะบอก” เดย์เกริ่นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทำให้อีกสามหนุ่มหันเขาเป็นตาเดียวอย่างไม่ได้นัดหมาย

“มีอะไร?” เรนจิถาม

“ข่าวดีข่าวร้ายวะ ทำไมมึงต้องหน้าซีเรียสด้วย” ชินแสดงสีหน้าไม่สู้ดีเพราะกลัวว่าจะเป็นข่าวร้าย

“ข่าวดีโว้ย จะทำหน้าซีเรียสกันเพื่อ” เดย์ว่าด้วยรอยยิ้มร่า หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งเพื่อน ต่างจากคนถูกแกล้งที่กำลังกลอกตาใส่พร้อมความรู้สึกคันมือหยิกๆ อยากโบกหัวคนขี้แกล้งสักทีสองที

“ไอ้สัดเดย์!! กูนี้ใจหายวูบนึกว่ามึงไปทำใครเขาท้องเข้า” ชินโวย

“มึงก็คิดไปไกลเกิ้น แล้วถ้ากูจะโง่ปล่อยให้ตัวเองพลาดละก็ ตอนนี้คงมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองไปหมดแล้ว” เขาป้องกันเสมอ คิดจะรักสนุกก็ต้องป้องกัน อย่าสักแต่จะมุดอย่างเดียว ไข่เรี่ยราดขึ้นมาเมื่อไหร่ชีวิตจบเห่ อีกอย่างสงสารเด็กที่จะเกิดมาด้วย

“สรุปเรื่องอะไร จะพูดอะไรก็รีบพูดมา” ไนท์เร่ง เริ่มรำคาญท่าทางลีลาของพี่ชาย

“กูมีแฟนแล้ว!”