บทที่ 5 หน้าม่อ

ผลัวะ!

ไนท์ร้องเสียงหลงตอนท้ายเมื่อถูกคนหน้าม่อฟาดฝ่ามือเข้ากลางหัวเสียงดังป๊าป แต่ไม่ได้แรงมากนัก เพราะเดย์ไม่ได้ตั้งใจให้น้องชายตัวเองเจ็บ แค่หยอกกันตามประสาเด็กผู้ชาย

ไม่แตก ไม่โน แต่ก็ชาๆ

“หายหัวไม่ได้ แอบด่ากูลับหลังตลอด” เดย์ทรุดนั่งอีกฝั่งตรงข้ามคนที่พึ่งแจกฝ่ามืออรหันต์ให้ ถึงปากจะต่อว่าแต่นัยตาย์กลับยิ้มแย้ม

ผลัวะ!

เบิกบานใจได้ไม่ถึงนาทีเดย์ก็ต้องยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองปรอยๆ เพราะถูกคนเป็นน้องเอาคืนโดยไม่ทันตั้งตัว แถมยังแรงกว่าที่เขาตบเป็นเท่าตัว

“ตบมาทำซากอะไร” พอเอาคืนปุ๊ปก็ว่าพี่ชายปิดท้ายก่อนนั่งลงเหมือนเดิม

“พวกมึงดูดิ มันไม่เคยเคารพกูเลย” เดย์ว่าพลางลูบหัวด้วยสีหน้าเจ็บปวดไม่หาย ทั้งที่ไม่ได้เจ็บแล้ว แค่สำออยฟ้องเพื่อนอีกสองคนให้เห็นอกเห็นใจก็เท่านั้น

“ตบมาตบกลับ แฟร์ๆ” ไนท์ยักไหลเปะปากบอกเดย์ เขารู้ว่าพี่ชายกำลังทำตัวสำออย ไม่ได้ตีแรงขนาดนั้นเสียหน่อย

“แฟร์เหี้ยอะไร มึงตบกูแรงกว่าที่กูตบมึงอีก แถมยังด่ากูหน้าม่อด้วย”

“ก็มึงหน้าม่อจริงอ่ะ! เจอผู้หญิงสวยๆ ไม่ได้รีบส่อยหางกระดิกๆ ระริกระรี้เข้าไปหาเขา”

“ไอ้ห่าไนท์ ไอ้น้องเวร ถ้ามึงจะด่ากูขนาดนี้ไม่ต้องเรียกกูว่าพี่แล้ว"

"แล้วกูเคยเรียกมึงพี่ด้วยเหรอ"

“ไอ้ไนท์!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” ชินกับเรนจิหัวลั่นให้กับศึกระหว่างพี่น้องที่มีให้เห็นทุกวันจนชินตา แต่พวกเขารู้ดีว่าทั้งสองแค่หยอกกันเล่นเท่านั้น มันเป็นการแสดงความรักระหว่างผู้ชายอกสามศอกที่เติบโตมาด้วยกัน ที่เป็นทั้งพี่น้องและเพื่อนในเวลาเดียวกัน จะให้ทั้งสองพูดจาหวานหยอดใส่กันคงเป็นไปไม่ได้

@EDM PUB

ที่เก่าเวลาเดิม ผับประจำของสี่หนุ่ม เสียงเพลงEDM ดังสนั่น ผู้คนในผับต่างวาดลวดลายกันด้วยความสนุกสนานจากเสียงเพลงและแอลกอฮอล์ที่กรอกเข้าไปในร่างกาย

ชินยืนเกาะราวกั้นโซนวีไอพีโยกตัวตามจังหวะพร้อมกวาดสายตาหาเหยื่อ ซึ่งปกติแล้วจะมีเดย์ยืนอยู่เคียงข้างล่าเหยื่อไปด้วยกัน ทว่าวันนี้เสือตัวพ่อเอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์ในมือ นิ้วเรียวก็กดพิมพ์หยุกหยิกอยู่ตลอดเวลาเหมือนกำลังแชทคุยกับใครอยู่

“มึงกลับห้องเถอะเดย์ ถ้าจะมาดื่มแล้วเอาแต่สนใจโทรศัพท์แบบนี้ วันหลังไม่ต้องมานะ” ชินกระแทกตัวนั่งลงข้างเรนจิ ต่อว่าเดย์ด้วยสีหน้าสุดเซ็ง ที่เพื่อนไม่คิดสนใจสิ่งรอบข้างเลยนอกจากโทรศัพท์ในมือ ขนาดเขาด่ายังไม่ทักท้วงซักคำ เพราะเอาแต่โฟกัสกับการแชทเลยไม่ได้ยินที่เขาพูด ยิ่งทำให้ชินหัวเสียยิ่งกว่าเดิม “นั่งยิ้มเหมือนคนบ้า พูดห่าอะไรด้วยก็ไม่ตอบ”

“มึงงอนที่มันคุยกับสาวเหรอ” เรนจิแหย่คนหน้างอคอหัก

“จะงอนทำเหี้ยอะไร กูไม่ใช่เมียมันเสียหน่อย แต่ก็ต้องรู้จักแบ่งเวลาป่ะ มาเที่ยวกับเพื่อนก็ต้องสนใจเพื่อนสิวะ”

“เดย์! รีบง้อเมียมึงดิ หน้าบูดเป็นตูดหมา” ไนท์ที่นั่งข้างเดย์เต๊ะไปที่เท้าของอีกฝ่ายเป็นการเรียก

“ไอ้สัสไนท์ กูบอกว่าไม่ได้งอน” ชินท้วงเสียงดัง

“โอ๋ๆ เพื่อนชิน” เดย์กดปิดหน้าจอหลังบอกฝันดีกับคนที่เขานั่งแชทด้วยเกือบสองชั่วโมงได้ จนโดนเพื่อนงอน “อยากแดกเหล้ากับกูใช่ไหม จัดมาเล้ย อีกขวดไหมกูเลี้ยงเอง คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ”

“ใครอยากแดกกับมึง กูจะกลับละ” ชินบอกเสียงสะบัด ทำให้อีกสามหนุ่มหลุดขำกับท่าทีแง่งอนนั้น

“งอนเป็นเมียกูไปได้ ชงเหล้าดิ โต๊ะไหนเดี๋ยวกูไปส่ง” ชินฉีกยิ้มร่าทันทีเมื่อได้ยินประโยคแสนรู้ของเดย์ ประโยคที่เขารอคอยมาเกือบสองชั่วโมง

นี้สิคู่หูล่าเหยื่อของเขา!

“ไปส่งกูเฉยๆ จริงดิ เพื่อนน้องเขาก็เด็ดนะ สเปคมึงเลย”

“ช่วงนี้ปวดเอวว่ะ คงต้องพักก่อน” เดย์ว่าขณะลุกขึ้นยืนจับไปที่บั้นเอวตัวเองแล้วบิดไปมา

“ปวดเอวหรือมึงแอบไปมีเมีย” เรนจิถามคนที่ยืนบิดเอวไปมาเหมือนปวดจริงจัง

“กูปวดจริง สงสัยช่วงก่อนหักโหมไปหน่อย ส่วนเมียยังไม่มีโว้ย แค่คุยเล่นๆ พอดีคนนี้คุยถูกคอ”

“แน่นะมึง” ไนท์เค้นอีกคน นั่งแชทไม่สนใจสิ่งรอบข้างสองชั่วโมงเต็มๆ ไม่น่าแค่คุยถูกคอแล้วมั้ง

“แต่ถ้ามี กูจะรีบมาบอก….ป่ะ ชินเพื่อนรัก ไปล่าเหยื่อกันเถอะ” เดย์เข้าไปกอดคอชินแล้วพากันเดินลงไปที่โซนยืนข้างล่างที่พื้นต่ำลงไปประมาณหนึ่งเมตรได้

“มึงกับกูเป็นหมาเฝ้าโต๊ะอีกตามเคย” เรนจิว่าหลังจากชินกับเดย์เดินหายเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังเต้นบดเบียดกันอยู่ข้างล่าง

“ฮึๆ พวกมันไม่น่ากลับมาแล้วแหละ กลับป่ะ กูเพลียๆ ว่ะ ดื่มติดกันหลายคืนแล้ว” ไนท์ว่าอย่างรู้สถานการณ์ล่วงหน้า ก่อนเสยผมด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“เอ่อ กลับดิ กูก็ง่วงจะตายห่า”