ตอนที่2

โรงพยาบาล

“พี่คชามาแล้วเหรอคะ” เต็มเดือน ญาติผู้น้องที่ยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วยเดินตรงมาหาคชาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมาถึงแล้ว

“เดือนพ่อพี่เป็นยังไงบ้าง” ถึงแม้รู้ว่าผู้เป็นพ่อจะปลอดภัยแล้วแต่ชายหนุ่มก็อยากถามไถ่เพื่อความแน่ใจ

“ลุงฤทธิ์ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แต่คนที่จะเป็นก็เดือนนี่แหละ ถ้าลุงรู้ว่าเดือนเป็นคนบอกพี่คชา เดือนต้องโดนลุงดุแน่ๆ ขอโทษนะคะเดือนรู้ว่านิลนาสำคัญกับพี่มาก แต่คุณลุงเป็นแบบนี้แล้วพี่จะทิ้งพ่อตัวเองไปอยู่กับนิลนาได้ยังไง”

“ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่ขอบใจเดือนด้วยซ้ำที่บอกเรื่องพ่อให้พี่รู้ เดือนพูดถูกแล้ว พ่อเป็นขนาดนี้พี่จะทิ้งพ่อไปได้ยังไง”

“แล้วเรื่องนิลนาพี่จะเอายังไงต่อ พี่เองก็พึ่งขอเธอคบเป็นแฟนกำลังจะได้อยู่ด้วยกันแต่กลับมาเป็นแบบนี้ซะก่อน”

“พี่ยังไม่ทันได้ขอนิลเป็นแฟนเลยเดือนก็โทรเข้ามาซะก่อน เรื่องพี่กับนิลค่อยว่ากันอีกที พี่เองก็ไม่อยากให้นิลต้องมาคิดมากเรื่องของพี่ด้วย”

ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น วิลัยแม่ของคชาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นผู้เป็นลูกชายอยู่ที่นี่ เพราะเวลานี้ชายหนุ่มควรจะนั่งอยู่บนเครื่องบินมากกว่า

“คชา ทำไมลูกมาอยู่นี่ล่ะ” ถึงแม้จะแปลกใจมากแต่ผู้เป็นแม่ก็น้ำตารื้นด้วยความดีใจที่เห็นลูกชายยังคงอยู่ ในช่วงเวลาคับขันแบบนี้มีลูกชายได้พึ่งพิงเธอก็คลายความกังวลไปได้มาก

“ขอโทษนะครับแม่ มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นแต่ผมไม่รู้อะไรเลย”

“ไม่เป็นไรไม่ต้องโทษตัวเอง พ่อเขาไม่อยากให้คชาต้องคิดมาก แค่อยากให้คชาเลือกเส้นทางชีวิตตัวเอง แต่ใครจะไปรู้ว่าโชคชะตากลับเล่นตลกขนาดนี้ กลัวก็แต่หนูนิลจะไม่เข้าใจคชานี่สิ”

“เรื่องนิลแม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับเดี๋ยวผมจัดการเอง”

“งั้นก็ดี ไว้ให้หนูนิลเรียนจบกลับมาก็ยังไม่สาย" วิลัยสวมกอดผู้เป็นลูกชายเอาไว้ เธอเห็นใจคชาเป็นอย่างมาก เมื่อเกิดเหตุการณ์กับผู้เป็นพ่อเช่นนี้ ปัญหาทุกอย่างที่รอสะสางก็ต้องเป็นคชาที่ต้องรับผิดชอบแทนในฐานะผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของครอบครัว

ความตั้งใจของคชาเดิมทีขอเวลา2ปีเพื่อทำตามหัวใจตัวเอง ชายหนุ่มตั้งใจจะไปทำงานกับเพื่อนชายที่เคยเรียนด้วยกันที่ออสเตรเลียระหว่างรอนิลนาเรียนต่อปริญญาโท หลังจากที่หญิงสาวเรียนจบแล้วชายหนุ่มก็จะกลับมาช่วยงานธุรกิจของผู้เป็นพ่ออย่างเต็มตัว โดยจะให้นิลนาเป็นผู้ช่วยคนสำคัญข้างกาย ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างดีแต่กลับต้องพังลงเมื่อผู้เป็นพ่อล้มป่วยกะทันหัน

วันต่อมา จังหวัดเพชรบูรณ์

แพรพลอยกลับมาถึงบ้านในช่วงเย็นของวัน หญิงสาวมองดูบ้านที่ไม่เหมือนบ้านของตัวเองอย่างแคลงใจ ตั้งแต่ผู้เป็นแม่จากไปพ่อของเธอก็พาภรรยาใหม่เข้ามาแทนที่ผู้เป็นแม่ บ้านหลังนี้ก็เลยไม่ได้อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

“คุณแพรกลับมาแล้ว”ใจดี หญิงสาวแม่บ้านเอ่ยต้อนรับผู้เป็นเจ้านายด้วยความตื่นเต้น

“พี่ใจดีเอากระเป๋าไปไว้ที่ห้องแพรหน่อยสิ แล้วตอนนี้พ่อแพรอยู่ที่โรงแรมใช่มั้ยคะ”

“คุณบวรกับคุณปวีณาอยู่ที่โรงแรมค่ะ ส่วนคุณฟ้าก็ออกไปเที่ยวเล่นตามเคย วันๆ ไม่ยอมทำอะไรออกไปใช้เงินอย่างเดียว”

“ก็ฟ้ารดาเป็นลูกสาวคนโปรดของบ้านนี้นี่ พี่ใจดีเองก็อย่าไปวุ่นวายกับพวกเขาให้มากเดี๋ยวจะเดือดร้อนเปล่าๆ ถ้าแพรไม่ติดที่เคยรับปากแม่ไว้ว่าจะดูแลช่วยงานพ่อ แพรก็คงไม่กลับมาที่นี่อีกหรอก ตั้งแต่แม่จากไปบ้านหลังนี้ก็ไม่เหลือความทรงจำอะไรให้แพรแล้ว"

แพรพลอยน้ำตาคลอเมื่อนึกถึงความสุขในช่วงอดีตที่ผ่านมา เดิมทีพริ้มเพราแม่ของเธอก็ป่วยเป็นมะเร็งปอดอยู่แล้ว แต่พอรู้ว่าผู้เป็นสามีนอกใจแอบไปมีบ้านเล็กจนมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน อาการของเธอก็ทรุดหนักลงและจากไปในที่สุด ซึ่งเวลานั้นแพรพลอยเองก็พึ่งจะเรียนอยู่ชั้นม.6เท่านั้น การต้องเสียแม่ผู้เป็นที่พึ่งเพียงคนเดียวไปทำให้เธอทุกข์ใจเป็นอย่างมาก กว่าจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นมาได้ก็นานพอสมควร

ช่วงค่ำของวัน

“พี่ใจดีเห็นสร้อยข้อมือของแพรบ้างมั้ย แพรไม่รู้ว่าทำตกไว้ที่ไหน” แพรพลอยถามหญิงแม่บ้านเมื่อพึ่งรู้ตัวว่าสร้อยข้อมือที่สวมใส่ไว้ตลอดได้หายไป

“ไม่เห็นค่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยหาให้นะคะ”

“จ้า” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะเดินออกมารับลมเล่นที่หน้าบ้าน

แพรพลอยออกมาจากบ้านก็เห็นฟ้ารดาน้องสาวต่างแม่ของเธอมาถึงบ้านพอดี ผู้เป็นน้องสาวเมื่อเห็นหน้าแพรพลอยก็ยิ้มเยาะอย่างพอใจ เธอไม่รีรอที่จะเดินเข้ามาทักทายผู้เป็นพี่สาว

“ได้เวลากลับมาให้พวกเราใช้งานแล้วสินะพี่สาว อุตส่าห์ดั้นด้นไปเรียนที่กรุงเทพตั้งหลายปีแต่ต้องกลับมาตายรัง น่าสงสารจริงๆ”

“สงสารตัวเองก่อนเถอะ โง่สมองกลวงไร้ประโยชน์แบบเธอเรียนก็ไม่เรียนยังจะกล้าดูถูกฉันอีก ถ้าไม่อาศัยบารมีความเป็นเมียน้อยของแม่เธอ เธอจะได้ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยแบบนี้มั้ย”

“นี่เธอด่าฉันเหรอ”

“ใช่ ฉันด่าไปถึงแม่เธอด้วย”

ฟ้ารดากำมือแน่นด้วยความโกรธที่ถูกแพรพลอยด่าทออย่างไม่ไยดี เมื่อเห็นว่าบวรกับปวีณากำลังเดินมาเธอก็ใจกล้าปั้นเรื่องยั่วยุขึ้น

“พ่อคะแม่คะ พี่แพรตบฟ้า” ฟ้ารดากุมแก้มข้างซ้ายเดินตรงไปหาผู้เป็นพ่อกับแม่ เธอเบะปากแสยะยิ้มมองไปที่แพรพลอยอย่างเย้ยหยัน

“พึ่งมาถึงก็ก่อเรื่องแล้วเหรอแพร น้องไปทำอะไรให้ถึงต้องลงไม่ลงมือ” ปวีณาตวาดไปที่แพรพลอย เธอเอามือลูบไปที่แก้มฟ้ารดาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“แล้วพ่อล่ะคะ พ่อเชื่อว่าแพรตบลูกสาวคนโปรดของพ่อหรือเปล่า” แพรพลอยไม่สนใจคำพูดของปวีณา เธอหันไปถามผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงขึงขังแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม

“ไม่มีเหตุผลที่ฟ้าต้องโกหก ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้” บวรตะคอกใส่ผู้เป็นลูกสาว ความใจบอดของเขาทำให้แพรพลอยเอือมระอามากนัก

“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับยอมทำตามที่ผู้เป็นพ่อสั่ง

แพรพลอยเดินตรงไปหาฟ้ารดาที่กำลังแสยะยิ้มให้เธออยู่ ไม่ว่าฟ้ารดาพูดจริงหรือเท็จผลสุดท้ายทุกคนก็เชื่อคำพูดเหล่านั้นอยู่ดี เพราะไม่ว่ายังไงลูกสาวที่บวรรักมากที่สุดก็คือฟ้ารดาเท่านั้น

“ฟ้า พี่ขอโทษนะ” แพรพลอยเอ่ยขอโทษต่อฟ้ารดาพร้อมกับง้างมือตบไปที่แก้มของหญิงสาวอย่างเต็มแรง การกระทำของแพรพลอยทำให้ทุกคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก

“นี่เธอตบฉันเหรอ”

“ก็ถ้าฉันไม่ตบเธอแล้วจะขอโทษเธอได้ยังไง อยากให้ฉันขอโทษงั้นเธอก็ต้องเสนอหน้ามาให้ฉันตบตามที่เธอพูดสิ ก็สมเหตุสมผลแล้วนี่ เมื่อกี๊ออกแรงเยอะไปหน่อยรู้สึกเจ็บมือจัง” แพรพลอยลูบมือข้างที่ใช้กำลังไปที่แก้มของฟ้ารดาพร้อมกับยิ้มเย้ยอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินเข้าบ้านขึ้นห้องนอนของตัวเอง

“พี่บวรลูกสาวพี่ทำเกินไปแล้วนะ” ปวีณาหันมาดุให้ผู้เป็นสามี

“พ่อต้องจัดการให้ฟ้านะ” ฟ้ารดาเสริมทัพ

“พอได้แล้วทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้หรือไง อย่าทำอะไรให้มันยุ่งยากไปกว่านี้เลย” บวรตวาดใส่สองแม่ลูกอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

แพรพลอยพอมาถึงห้องนอนก็นั่งลงพิงประตู น้ำใสๆ ของหญิงสาวก็ไหลรินออกจากตา แม้จะทำตัวเข้มแข็งแค่ไหนเธอก็ยังอ่อนไหวอยู่ดี การที่ตัวคนเดียวไม่มีใครให้พึ่งพิงมันอ้างว้างและโดดเดี่ยวมากเหลือเกิน

วันต่อมา กรุงเทพมหานคร

คชานั่งเอนพิงโซฟามองไปที่สร้อยคอจี้ผีเสื้ออย่างอาวรณ์คิดถึงนิลนาหญิงสาวคนในใจ วันนี้ชายหนุ่มแวะมาเก็บของบางส่วนที่คอนโดเพราะจะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านเพื่อสะดวกในการดูแลผู้เป็นพ่อมากขึ้น ระหว่างที่นั่งใจลอยอยู่นั้นก็มีสายจากนิลนาโทรเข้ามา

“ถึงแล้วเหรอ”

“ค่ะ พึ่งถึงเมื่อกี๊เอง ทำไมเสียงพี่คชาถึงดูเหนื่อยจัง มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“พี่พึ่งตื่นน่ะก็เลยงัวเงีย นิลเองก็รีบพักผ่อนเถอะเดินทางเป็นเวลานานคงเมื่อยน่าดู”

“แย่จัง พึ่งจะห่างกันไม่ถึงวันเองแต่ทำไมนิลถึงได้คิดถึงพี่มากขนาดนี้” หญิงสาวทำเสียงออดอ้อน

“โตแล้วนะเราอย่าขี้แยสิ”

“พี่คชาล่ะ คิดถึงนิลบ้างมั้ย”

คชานัยน์ตาสั่นไหวเมื่อได้ยินสิ่งที่นิลนาเอ่ยถาม ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปสักครู่จนหญิงสาวปลายสายเริ่มหวั่นใจ แต่พอได้ยินคำตอบของชายหนุ่มก็ทำเธอยิ้มได้อีกครั้ง

“พี่ก็คิดถึงนิลเหมือนกัน” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มละมุนออกมา

คชาอยู่คุยสายกับนิลนาสักครู่ก่อนจะวางสายไปทำธุระของตัวเองต่อ หลังจากได้ของที่ต้องการชายหนุ่มนำมาเก็บไว้ที่ท้ายรถ เขาจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่จัดเตรียมเพื่อไปอยู่ที่ออสเตรเลียกับนิลนาตามที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้ พอเห็นแบบนี้ก็ทำได้แค่ถอนหายใจออกมา

ระหว่างที่ชายหนุ่มขับรถกลับบ้านก็มีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงคนในสายก็ยิ้มกว้างออกมาทันที จากปลายทางที่ต้องกลับบ้านก็เปลี่ยนเป็นสถานที่ใหม่เพื่อจะไปพบภาวี ชายหนุ่มที่เป็นทั้งเพื่อนชายคนสนิทและผู้ร่วมถือหุ้นของเขา