ตอนที่1

“คุณคะ! รอก่อนค่ะ”

แพรพลอยหญิงสาวในลุคกระโปรงยีนยาวคลุมเข่าสวมเสื้อยืดสีขาวแขนสั้นมัดผมหางม้า ตะโกนตามหลังคชาชายหนุ่มตัวสูงที่กำลังเร่งฝีเท้าตรงไปหาคนสำคัญที่รออยู่หน้าประตูทางเข้าโรงแรมแห่งหนึ่ง เสียงตะโกนเรียกของเธอไม่ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มที่กำลังเร่งรีบเลยแม้แต่น้อย

“ฉันเรียกคุณไม่ได้ยินเหรอ” แพรพลอยวิ่งเข้ามาคว้าแขนคชาเอาไว้ เธอหอบเล็กน้อยเพื่อจะเร่งฝีเท้าตามชายหนุ่มให้ทัน

“อะไรของคุณเนี่ย!” คชาชักสีหน้าอย่างสงสัยพร้อมสะบัดแขนออกจากมือของแพรพลอย แต่ไม่ทันได้คำตอบน้ำเสียงสดใสของนิลนาก็เอ่ยแทรกขึ้นมาพอดี

“พี่คชา มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีอะไรหรอก รีบไปสนามบินดีกว่าเดี๋ยวรถติด” ชายหนุ่มยิ้มตอบหญิงสาวคนในใจก่อนจะหันกลับมาขมวดคิ้วมองแพรพลอยอีกครั้ง เขาจูงมือนิลนาเดินจากไปโดยไม่สนใจหญิงสาวที่วิ่งตามเขามาเลยสักนิด

“งั้นก็ตามใจ ตกเครื่องมาอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน” แพรพลอยหน้างอมองไปที่คชาอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่คิดว่าความหวังดีของเธอจะได้ผลตอบรับเช่นนี้

10นาทีก่อนหน้านี้ คชาที่นั่งอยู่ในคาเฟ่ได้วางพาสปอร์ตของตัวเองไว้บนโต๊ะใกล้กับแก้วเครื่องดื่มที่พนักงานนำมาเสิร์ฟให้ สายตาของชายหนุ่มจดจ่ออยู่กับสร้อยคอจี้ผีเสื้อเผยยิ้มหวานออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าของนิลนาหญิงสาวที่เขามีใจ

ช่วงค่ำวันนี้เป็นวันที่นิลนาต้องบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ออสเตรเลีย คชาเองตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์โดยที่จะร่วมเดินทางไปออสเตรเลียกับหญิงสาวในครั้งนี้ด้วย และจะขอเธอคบเป็นแฟนอย่างเปิดเผยเพราะคิดว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วหลังจากที่อดทนรอมานาน

ระหว่างที่คชาจ้องไปที่สร้อยคอด้วยความหวานซึ้งนั้นก็มีสายจากนิลนาโทรเข้ามา ชายหนุ่มรีบรับสายเดินออกจากคาเฟ่เพื่อตรงไปหานิลนาที่รออยู่หน้าโรงแรมอย่างไม่รีรอ ด้วยความตื่นเต้นและเร่งรีบเลยลืมที่จะหยิบเอาพาสปอร์ตที่วางอยู่บนโต๊ะไปด้วย แพรพลอยที่นั่งรอเพื่อนไม่ไกลจากคชาก็เห็นเข้าพอดี เธอจึงรีบเดินมาหยิบพาสปอร์ตและตามชายหนุ่มออกไปจากคาเฟ่ แต่ดูเหมือนว่าความหวังดีของหญิงสาวจะเสียเปล่าเสียแล้ว

“แพร หาใครอยู่เหรอ?” ชินกรเพื่อนชายคนสนิทเอ่ยถามแพรพลอยด้วยความสงสัย ชายหนุ่มไปถึงคาเฟ่ก็เห็นท่าทีเร่งรีบออกจากคาเฟ่ของหญิงสาวจึงตามออกมาเพื่อถามไถ่ด้วยความอยากรู้

“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ทำไมมาช้าจัง ถ้าอีก5นาทีนายยังไม่มาฉันกลับจริงๆ ด้วย” หญิงสาวงอแงไปที่เพื่อนชายที่มาสายปล่อยให้เธอต้องรอนาน

แพรพลอยกับชินกรเป็นเพื่อนสนิทร่วมมหาลัยเดียวกัน หลังจากที่ทั้งคู่เรียนจบปริญญาตรีต่างก็มีเส้นทางชีวิตของตัวเอง แพรพลอยตั้งใจจะกลับไปที่บ้านเกิดจังหวัดเพชรบูรณ์เพื่อช่วยผู้เป็นพ่อบริหารธุรกิจโรงแรม ส่วนชินกรเพื่อนชายก็ต้องบินไปเรียนต่อกฎหมายที่ฮ่องกงตามความประสงค์ของครอบครัว วันนี้ทั้งสองจึงนัดเจอกันเพื่อเป็นการเลี้ยงส่งและบอกลากันชั่วคราวจนกว่าจะได้พบกันอีกครั้ง

แพรพลอยกลับมาถึงคาเฟ่ก็เอาแต่นั่งเหม่อครุ่นคิดถึงเรื่องพาสปอร์ตที่อยู่กับตัวเอง หญิงสาวรู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาเมื่อคิดว่าคชาต้องตกเครื่องเพราะพาสปอร์ตของเขาอยู่กับเธอ หญิงสาวคิดไปต่างๆ นานา ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน เธอเองก็ไม่ใช่คนไร้น้ำใจสักหน่อยจะปล่อยผ่านไปแบบนี้คงไม่ได้

“ทำไมฉันต้องเป็นคนดีขนาดนี้ด้วยนะ”

“บ่นอะไร ไอศกรีมเธอละลายหมดแล้ว”

“ชิน ฉันมีธุระต้องไปทำก่อน ไว้เสร็จธุระฉันโทรหานายนะ” เอ่ยจบแพรพลอยก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากคาเฟ่ไปโดยไม่ได้สนใจเพื่อนชายที่ตะโกนทักท้วงตามหลังเธอเลยสักนิด

สนามบิน

“ขอบคุณนะคะพี่คชาที่มาส่งนิล” นิลนายิ้มหวานมองไปที่คชา เธอเองก็ใจหายเช่นกันที่ต้องจากชายหนุ่มไป ไม่ใช่เพราะชีวิตเธอต้องดิ้นรนเพื่อให้ได้ทุนเรียนต่อให้อนาคตตัวเองคู่ควรกับคชา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็คงชัดเจนไปนานแล้ว ไม่ใช่แค่คชาที่รู้สึกพิเศษกับเธอ แต่เธอเองก็มีใจให้ชายหนุ่มเช่นกัน

“นิล พี่….”

คชายิ้มกว้างมองไปที่นิลนาอย่างเป็นประกาย แววตาหวานซึ้งของเขาทำให้หญิงสาวอดที่จะคาดหวังไม่ได้ แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้บอกเรื่องเซอร์ไพรส์ก็มีสายโทรเข้ามาก่อน สักครู่รอยยิ้มหวานของคชาก็ค่อยๆ คลายลง ชายหนุ่มวางสายปลายทางด้วยสีหน้าตึงเครียดก่อนจะฝืนยิ้มออกมามองไปที่นิลนาอีกครั้ง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของคชาหญิงสาวก็อดเป็นกังวลไม่ได้

“เรื่องงานน่ะไม่มีอะไรมากหรอก”

“ค่อยโล่งใจหน่อย เห็นพี่คชาหน้าบึ้งแบบนี้นิลก็นึกว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นซะอีก แล้วเมื่อกี๊พี่คชาจะบอกอะไรนิลเหรอคะ” หญิงสาวทักท้วงด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะค่อยๆ คลายยิ้มลงเมื่อได้ยินคำตอบจากชายหนุ่ม

“พี่จะบอกว่าเดินทางปลอดภัยนะ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ” แววตาคชาเลื่อนลอยนัก เรื่องเซอร์ไพรส์ที่ตั้งใจก่อนหน้านี้คงทำไม่ได้แล้ว

"ค่ะ งั้นรับปากนิลได้มั้ยว่าพี่คชาจะโทรหานิลบ่อยๆ”

“ได้สิ” ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มรับพร้อมคว้าตัวหญิงสาวเข้ามาสวมกอดเพื่อบอกลา เขามองดูเธอเดินจากไปจนลับตาก่อนจะหันหลังกลับเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาจากแพรพลอย

“คุณคชา!”

“นี่คุณตามผมมาถึงนี่เลยเหรอ แถมยังรู้ชื่อผมอีกด้วย” คชารู้สึกประหลาดใจที่เห็นแพรลอยตามเขามาถึงที่สนามบิน ไหนจะชื่อของเขาที่หญิงสาวรู้อีก

“ฉันก็รู้ชื่อคุณมาจากพาสปอร์ตไง คนอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ เอาไปสิ!” แพรพลอยพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ยื่นพาสปอร์ตคืนให้กับเจ้าของเดิม

“พาสปอร์ตผมไปอยู่กับคุณได้ไง”

“ก็คุณลืมไว้ที่คาเฟ่ ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันตามคุณมาทำไม ฉันแค่ไม่อยากติดค้างในใจที่ทำให้คุณต้องตกเครื่องก็แค่นั้น”

“ไม่ทันแล้วล่ะ แต่ก็ขอบใจนะ”

“หมายความว่าไง? นี่ฉันมาช้าไปเหรอ” แพรพลอยรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินคำตอบของคชา ถ้าเธอมาให้เร็วกว่านี้ก็คงดี

“ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้น มันต้องเป็นผมที่เศร้าไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มหลุดขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของหญิงสาว

“แล้วคุณจะทำยังไงต่อ งั้นก็ซื้อตั๋วใหม่สิ ไปถึงช้าหน่อยไม่เป็นไรมั้ง”

“สายไปแล้วล่ะ ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้ว แล้วนี่คุณมายังไง”

“ก็นั่งแท็กซี่มานะสิ ขืนมารถเมล์ตอนนี้ก็คงนั่งติดไฟแดงอยู่มั้ง แต่ยังไงก็ไม่ทันอยู่ดี"

“งั้นผมไปส่งคุณแล้วกัน ถือว่าตอบแทนน้ำใจที่คุณดั้นด้นเอาพาสปอร์ตมาให้ผมถึงสนามบินแม้จะไม่มีประโยชน์ก็ตาม” คชาเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเดินนำแพรพลอยออกไปก่อน หญิงสาวเองก็ไม่รีรอที่จะตามหลังชายหนุ่มไปเช่นกัน ไม่ต้องเสียเงินจ่ายค่าแท็กซี่กลับเองคนมัธยัสถ์แบบเธอมีหรือจะปฏิเสธ

ระหว่างทางแพรพลอยก็เอาแต่จ้องหน้าของคชาเป็นพักๆ พอชายหนุ่มมองกลับก็รีบหลบสายตา ท่าทีของหญิงสาวอดที่จะทำให้คชาเอ่ยถามไม่ได้

“มีอะไรหรือเปล่า คุณเอาแต่จ้องหน้าผมไม่หยุดเลย”

“ฉันแค่สงสัยว่าทำไมคุณไม่รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนเลยที่ตกเครื่อง มันไม่สำคัญกับคุณเหรอ”

“สำคัญมากเลยล่ะ แต่บางเรื่องผมก็ทำตามใจตัวเองไม่ได้”

ระหว่างสนทนาอยู่นั้นคชาเหลือบเห็นชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังจะเดินตัดหน้ารถของเขาก่อนจะถูกคนแถวนั้นดึงตัวกลับมาอยู่ทางฟุตบาทตามเดิม ชายหนุ่มเลยเหยียบเบรกอย่างกะทันหัน เขารีบยื่นมือไปป้องหน้าผากของแพรพลอยก่อนที่ตัวหญิงสาวจะถลาไปข้างหน้า

“คุณไม่เป็นไรนะ”

“ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ” มืออุ่นๆ ความเอาใจใส่ ไหนจะสายตาที่คชามองเธอด้วยความเป็นห่วงนั้นทำให้แพรพลอยใจสั่นโดยไม่รู้ตัว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะหวั่นไหวให้กับชายหนุ่มทั้งที่พึ่งเจอกัน

“แต่คุณหน้าแดงมากเลย ไม่เป็นไรแน่นะ”

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ งั้นฉันลงตรงนี้ก็แล้วกันพอดีนัดเพื่อนไว้แถวๆ นี้” หญิงสาวน้ำเสียงตะกุกตะกัก ยิ่งถูกทักเรื่องหน้าแดงก็ยิ่งทำให้ว้าวุ่นมากกว่าเดิม การหนีจากคชาในตอนนี้คงเป็นเรื่องที่เธอควรจะทำ

“จะลงตรงนี้จริงเหรอ”

“ค่ะ คุณเองก็ไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้น”

“คุณรู้ด้วยเหรอว่าผมกำลังเจอปัญหาอยู่”

“ไม่รู้หรอก แต่ฉันเห็นคุณเหม่อลอยตั้งแต่อยู่สนามบินแล้ว ฉันก็เลยคิดว่าคุณคงมีเรื่องในใจ”

“งั้นคุณคิดว่าผมควรจัดการปัญหานี้ยังไง ผมควรทำตามหน้าที่หรือทำตามใจตัวเองดี”

“แล้วเลือกสองทางไปพร้อมๆ กันไม่ได้เหรอ หน้าที่ของคุณมันสำคัญน้อยพอจะทำให้คุณละเลยไปได้มั้ยล่ะ ถ้าคุณเลือกทำตามหัวใจแล้วปล่อยผ่านเรื่องหน้าที่ได้ งั้นคุณก็ทำตามใจคุณเถอะ”

“ผมเข้าใจแล้ว คุณนี่เก่งนะขนาดไม่รู้ว่าปัญหาของผมคืออะไรยังให้คำปรึกษาได้เลย”

“ฉันก็พูดไปเรื่อยนั่นแหละ คุณไม่ต้องจริงจังก็ได้”

“เอามือถือคุณมาหน่อยสิ ผมจะบันทึกเบอร์ผมไว้ ต่อไปถ้าคุณติดขัดอะไรก็โทรให้ผมช่วยได้”

“ไม่ต้องหรอก หรือต่อให้ฉันเกิดปัญหาขึ้นจริงคุณก็คงช่วยฉันไม่ได้”

“ยังไม่ถึงตอนนั้นเลยคุณรู้ได้ไงว่าผมช่วยคุณไม่ได้ ผมทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิดนะ อีกอย่างเบอร์ผมไม่ได้ให้ใครง่ายๆ ด้วย”

“คุณนี่ประหลาดคนจริงๆ อ๊ะ..เอาไปสิ” หญิงสาวยื่นมือถือตัวเองให้ชายหนุ่มอย่างไม่เต็มใจ ถ้าเธอไม่ทำตามคำขอมีหวังคชาได้รบเร้าเธอมากกว่านี้แน่ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหญิงสาวก็เปิดประตูลงจากรถ เธอยิ้มและมองไปที่คชาอีกครั้งเพื่อเป็นการบอกลา และต่อไปเขาและเธอคงจะไม่ได้เจอกันอีก

“ยังไงก็ขอบใจนะคะที่มาส่ง ที่ฉันมั่นใจว่าคุณคงช่วยฉันไม่ได้เพราะต่อจากนี้ฉันกับคุณคงไม่ได้เจอกันอีก พรุ่งนี้ฉันต้องกลับไปอยู่ในที่ที่ของฉันแล้ว"

“เหรอ งั้นผมขอให้คุณโชคดีนะ แต่ผมยังยืนยันคำเดิมถ้ามีอะไรให้ผมช่วย คุณก็โทรหาผมได้ตลอด”

“ลาก่อนค่ะคุณคชา ฉันแพรพลอยค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” หญิงสาวเผยยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินจากชายหนุ่มไป

คชามองตามแพรพลอยจนสุดสายตาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาเมื่อนึกถึงปัญหาที่รอเขาอยู่ ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องเดินทางไปหาผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาล

ตอนอยู่สนามบินคชาได้รับสายจากญาติผู้น้องว่าผู้เป็นพ่อของเขาเข้ารับการผ่าตัดหัวใจเมื่อช่วงกลางดึกที่ผ่านมา ซึ่งชายหนุ่มเองก็อาศัยอยู่ที่คอนโดส่วนตัวเลยไม่ได้รับรู้เรื่องราวของผู้เป็นพ่อในทันที และเชื่อว่าผู้เป็นพ่อคงกำชับคนสนิทใกล้ตัวไม่ให้บอกเรื่องนี้กับเขาเช่นกัน เพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้ผู้เป็นลูกชายต้องคิดมากเรื่องของเขาแล้วปล่อยโอกาสที่จะทำตามหัวใจของตัวเองหลุดลอยไป

ถึงแม่ว่าตอนนี้ผู้เป็นพ่อจะปลอดภัยแล้วแต่คชาก็ยังกังวลอยู่ดี และนี่เป็นสิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจล้มเลิกความคิดที่จะสารภาพรักกับนิลนาและบินไปออสเตรเลียพร้อมกับเธอ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องให้ความสำคัญมากที่สุดคือเรื่องของผู้เป็นพ่อ