ตอนที่3

“ว่าไงครับคุณชายผู้อกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่ม”

ภาวีเอ่ยแซวเพื่อนหนุ่มที่พึ่งมาถึงยังสถานที่นัดเจอ พอรู้ข่าวที่คชาเปลี่ยนใจไม่ไปออสเตรเลียกับนิลนาก็โทรนัดให้ออกมาเจอกัน เขาเองก็เห็นใจเพื่อนชายเป็นอย่างมากที่ต้องมาแบกรับปัญหาทุกอย่างในตอนนี้

“นายพูดผิดแล้ว ฉันจะอกหักได้ยังไงในเมื่อยังไม่ได้ถูกปฏิเสธสักหน่อย ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าแค่วันเดียวปัญหาก็รออยู่ตรงหน้ามากมาย”

“ถ้าให้ฉันเดานายคงไม่ได้บอกเรื่องลุงฤทธิ์กับนิลใช่มั้ย”

“บอกแล้วได้อะไร ยิ่งแต่จะเพิ่มความหนักใจให้นิลเปล่าๆ”

“แต่ถ้ามีนิลอยู่ด้วยก็อาจจะทำให้นายมีกำลังใจสู้มากกว่านี้ก็ได้”

“นายก็รู้กว่านิลจะได้ทุนเรียนต่อต้องพยายามมากแค่ไหน ฉันไม่อยากให้นิลต้องกังวลอะไรอีก ตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกแย่มากไม่กล้าจะโทรหานิลด้วยซ้ำ คนฉลาดแบบนิลสักวันต้องจับพิรุธฉันได้แน่ เรื่องนิลเอาไว้ก่อนเถอะ ว่าแต่สถานการณ์ที่โรงแรมเป็นยังไงบ้าง”

“ก็เละเทะ ผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ พอรู้เรื่องลุงฤทธิ์ก็พากันแสดงอำนาจใหญ่โต นี่ขนาดยังไม่พ้นวันเลย โปรเจคงานก็หยุดชะงัก ผู้ร่วมลงทุนก็ไม่วางใจเพราะกลัวโรงแรมไปไม่รอดที่หัวเรือใหญ่อย่างพ่อนายไม่อยู่”

“คนพวกนี้คงวางแผนคิดถึงอนาคตถ้าพ่อฉันตายด้วยสินะ คงตื่นเต้นดีใจแช่งพ่อฉันกันอยู่แน่ ฉันไม่ยอมเด็ดขาดฝันไปเถอะ"

“ฉันก็ไม่ยอม และอีกหลายๆ คนก็ไม่ยอมด้วย คชา…นายต้องผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้ ทำให้พวกนั้นรู้ว่าต่อให้ไม่มีพ่อนายแต่ถ้ายังมีนายอยู่ ก็ไม่มีใครหน้าไหนช่วงชิงอำนาจในมือครอบครัวนายไปได้”

" วี…วิกฤตครั้งนี้เรามาผ่านไปด้วยกันนะ”

“แน่อยู่แล้ว โรงแรมฤทธิราก็ถือว่าเป็นของฉันเหมือนกัน ถึงแม้หุ้นครอบครัวฉันจะน้อยกว่าครอบครัวนายก็ตาม โรงแรมนี้พ่อฉันก็มีส่วนในการสร้างมา ฉันเองไม่ยอมเหมือนกันถ้าใครจะทำมันพัง ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะครับเจ้านาย” ภาวีตบไหล่คชาเบาๆ วิกฤตครั้งนี้ทั้งสองจะต้องจัดการปัญหาและผ่านมันไปให้ได้

หลังจากนั้นสองหนุ่มก็อยู่พูดคุยกันสักครู่ ภาวีให้คชาไปส่งเขาที่คอนโดเนื่องจากไม่ได้ขับรถมา พอชายหนุ่มเปิดประตูขึ้นรถก็เห็นสร้อยข้อมือตกอยู่จึงก้มหยิบขึ้นมาดู

“นี่ของใคร ของนิลหรือเปล่า มีตัวP.Pสลักไว้ด้วย” ภาวียื่นสร้อยข้อมือไปที่คชา

“คงไม่ใช่ ฉันไม่เคยเห็นนิลใส่มาก่อน P.Pเหรอ?” คชาครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะเผยยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเจ้าของสร้อยข้อมือดังกล่าวเป็นใคร P.Pที่สลักไว้คงจะเป็นตัวย่อชื่อของแพรพลอยอย่างแน่นอน เมื่อวานหญิงสาวน่าจะทำตกไว้

“ยิ้มอะไร นี่นายมีกิ๊กเหรอ เป็นของกิ๊กนายใช่มั้ย”

“เลอะเทอะไปใหญ่แล้ว กิ๊กบ้าอะไรกันก็แค่คนรู้จัก” คชาสวนกลับเพื่อนชาย ก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือจากภาวีมาเก็บไว้ที่กระเป๋ากางเกงตัวเอง หวังไว้ถ้ามีโอกาสได้เจอแพรพลอยอีกครั้งก็จะได้คืนให้กับเธอ

“นายเนี่ยนะ ยังไม่พ้นวันก็มีผู้หญิงใหม่ซะแล้ว”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง ขืนยังพูดมากอีกก็โบกแท็กซี่กลับเองเลย”

“โอเคไม่แซวแล้ว ใครจะไปกล้าหือกับเจ้านายล่ะ”

สองเพื่อนซี้พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน บทสนทนาของทั้งคู่ก็แค่หยอกกันเล่นเท่านั้น ภาวีเองก็เชื่อคชาอย่างไม่กังขาเพราะที่ผ่านมาเพื่อนชายของเขาก็มีแค่นิลนาคนเดียวที่อยู่ในใจ ถ้าจะมีผู้หญิงคนอื่นมีหรือที่เพื่อนสนิทแบบเขาจะไม่รู้

3 เดือนผ่านมา ประเทศออสเตรเลีย

นิลนานั่งหน้าซึมอยู่ที่ห้องสมุดของมหาลัย หญิงสาวกังวลใจในท่าทีเปลี่ยนไปของคชา เธอรับรู้ได้ถึงความสัมพันธ์ที่เหินห่างจากชายหนุ่ม เวลาโทรคุยกันก็คุยได้แค่แป๊บเดียวก็ต้องรีบวางสาย เธอเองก็ไม่อยากเร้าหรือมากเกินไปกลัวจะทำให้คชาเกิดความรำคาญ จะแสดงท่าทีต่อชายหนุ่มมากกว่านี้ก็คงไม่ได้เพราะถ้าให้พูดกันตามจริงเธอกับคชาก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน สถานะทั้งสองยังคงเป็นแค่เพื่อน เป็นแค่พี่น้องที่สนิทกันก็เท่านั้น

“ใจลอยไปถึงใครอยู่ละจ๊ะ” เอวา หญิงสาวเพื่อนร่วมชั้นเอ่ยถามเมื่อเห็นนิลนานั่งเหม่อเลยเป็นเวลานาน

“เอวา เธอว่าคนเราเปลี่ยนไปเกิดจากอะไร แบบว่าไม่ค่อยใส่ใจ คำพูดดูเหินห่าง โทรคุยได้แป๊บเดียวก็รีบวางสาย แต่ทุกครั้งที่คุยกันเขาก็จะบอกคิดถึงตลอดนะ”

“คำว่าคิดถึงใครๆ ก็พูดได้ แบบนี้ร้อยทั้งร้อยมีใหม่ชัวร์ ทำไม…แฟนเธอเปลี่ยนไปเหรอ”

“เปล่า จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกเพราะฉันกับเขายังไม่ได้ตกลงคบกันเป็นแฟนด้วยซ้ำ แต่ยังไงเราสองคนต่างก็รู้ดีว่ารู้สึกยังไงต่อกันนี่"

“ต่อให้รู้สึกดีแค่ไหนแต่ถ้าไม่ใช่แฟนก็ไม่มีสิทธิ์หึงหวงอยู่ดี ถ้าวันหนึ่งเขาหรือเธอจะเปลี่ยนใจก็ไม่มีใครผิด เลิกซึมได้แล้วเดี๋ยวคืนนี้ฉันจะพาเธอไปเดทกับผู้ใหม่”

“ไม่เอาด้วยหรอก ยังไงฉันก็มีคนที่ชอบแล้วจะไปเดทกับคนอื่นได้ยังไง”

“เล่นๆ สนุกๆ เอง ก็ถือว่าทำความรู้จักเพื่อนใหม่ก็ได้ อีกอย่างก็เป็นคนไทยด้วยกันรู้จักกันไว้ก็ดีนี่ ไปเถอะนะ ถือว่าไปผ่อนคลายหลังจากเรียนหนักมาทั้งวัน”

“ไปก็ได้” นิลนาพยักหน้ารับ อย่างน้อยก็ถือว่าออกไปเที่ยวผ่อนคลายไม่น่าจะถือว่าเป็นการทรยศต่อคนที่เธอชอบ ก็แค่พบปะเพื่อนใหม่ๆ แค่นั้น

ช่วงดึกของวัน

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” นิลนากล่าวขอบคุณต่อพีรวิชชายหนุ่มรุ่นพี่ที่อาสามาส่งเธอที่บ้านพัก หญิงสาวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับท่าทีที่ชายหนุ่มให้ความสนใจต่อเธอ เธอเองก็ไม่อยากให้ความหวังเพราะยังไงคนที่เธอชอบก็ยังคงเป็นคชาคนเดียวเท่านั้น

“รุ่นพี่คะ วันนี้จริงๆ แล้วฉันออกไปเที่ยวเล่นเป็นเพื่อนเอวาแค่นั้น เรื่องเดทนั่นรุ่นพี่อย่าเอาไปใส่ใจเลยนะคะ”

“นี่คือปฏิเสธพี่ใช่มั้ย นิลเองก็ยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ แค่ทำความรู้จักกับพี่เพิ่มมาอีกคนไม่เห็นจะเป็นไรเลย”

“นิลแค่อยากซื่อสัตย์กับตัวเองและคนที่นิลชอบค่ะ"

“พี่เข้าใจแล้ว พี่รับปากจะไม่เข้าหานิลมากไปกว่าเพื่อนหรือมากกว่าพี่น้อง แบบนี้แล้วเรายังสามารถเจอกัน คุยกันต่อได้มั้ย”

“ได้สิคะ ขอบคุณรุ่นพี่นะคะที่เข้าใจ” หญิงสาวยิ้มอย่างผ่อนคลาย

“นิลเข้าบ้านเถอะ” พีรวิชเอ่ยลาต่อหญิงสาว ชายหนุ่มเองก็ผิดหวังอยู่เล็กน้อยที่ถูกปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นด้วยซ้ำ เขามองตามหลังหญิงสาวเข้าบ้านพักให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินกลับออกไป

ประเทศไทย

คชากำลังวุ่นอยู่กับการประชุมผู้บริหาร ชายหนุ่มทุ่มเทกับงานเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะเป็นหนุ่มใหม่ไฟแรงแต่ประสบการณ์การทำงานก็ไม่ได้ธรรมดา ความตั้งใจของชายหนุ่มที่ผ่านมาทำให้ผู้ถือหุ้นบางส่วนและผู้ร่วมงานพึงพอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังมีกลุ่มผู้ถือหุ้นอีกบางส่วนเช่นกันที่ยังแคลงใจต่อชายหนุ่มอยู่ เพราะเป็นแบบนี้เขาถึงต้องพยายามให้มากขึ้นกว่าเดิมเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากผู้ร่วมลงทุนและผู้ถือหุ้นที่ยังไม่พอใจในตัวเขาอยู่

จังหวัดเพชรบูรณ์

แพรพลอยกลับมาถึงบ้านก็ต้องเหนื่อยใจกับฟ้ารดาที่คอยแต่จะหาเรื่องเธอตลอด วันนี้เธอเองก็เหนื่อยล้าเป็นอย่างมากเลยเลี่ยงที่จะต้องปะทะกับหญิงสาว แต่ไม่ว่าจะหลบเลี่ยงยังไงก็ไม่พ้นอยู่ดี

“เป็นอะไรมากป๊ะ คนเขาเกลียดยังจะเสนอหน้ามาอยู่ได้ ถ้าไม่มีอะไรทำก็ออกไปเที่ยวเล่นสิ” แพรพลอยเหวี่ยงใส่ฟ้ารดาที่เอาแต่จ้องมาที่เธออย่างเย้ยหยัน

“ฉันแค่จะรอบอกข่าวดีกับเธอ อีก3เดือนข้างหน้าฉันก็จะไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสแล้วนะ เธอช่วยดีใจกับฉันหน่อยสิ”

“เธอว่าอะไรนะ!”

แพรพลอยจ้องเขม็งไปที่ฟ้ารดาอย่างขุ่นเคือง หญิงสาวกำมือแน่นระงับความโทสะเอาไว้ก่อนจะตัดสินใจตรงไปหาผู้เป็นพ่อยังห้องทำงานด้วยทาทีดุดัน

“นี่หมายความว่าไงคะพ่อ”

“เอะอะโวยวายอะไร”

“นี่พ่อจะให้ลูกสาวคนโปรดของพ่อไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสเหรอคะ”

“รู้เรื่องแล้วเหรอ”

“พ่อทำแบบนี้ได้ไง ตอนที่แพรขอพ่อไปเรียนต่อปริญญาโทที่ฝรั่งเศสพ่อก็เอาแต่บอกว่าสิ้นเปลือง จบแค่ปริญญาตรีก็กลับมาช่วยงานที่โรงแรมก็พอ แต่คนที่เที่ยวเล่นไปวันๆ หาประโยชน์ไม่ได้อย่างฟ้ารดาพ่อกลับยอมให้ไปเรียนที่ฝรั่งเศส พ่อเรียกแพรกลับมาแค่ใช้งานหาเงินเพื่อให้ครอบครัวเมียน้อยของพ่อได้ถลุงเล่นแค่นั้นใช่มั้ย”

“เกินไปแล้วนะแพร ทำไมต้องพูดให้คนอื่นดูต่ำตมขนาดนี้ด้วย มีลูกสาวแบบแกฉันยอมไม่มีซะดีกว่า" บวรทุบโต๊ะด้วยความเกรี้ยวกราดก่อนจะเดินตรงมาหาแพรพลอยที่ยืนอยู่ด้วยความไม่พอใจ

“แล้วพ่อเคยถามแพรมั้ยว่าแพรอยากมีพ่อแบบนี้หรือเปล่า พ่อที่ทิ้งเมียทิ้งลูกเพื่อชู้"

“ยัยแพร!”

บวรง้างมือด้วยความโกรธเพื่อจะตบหน้าผู้เป็นลูกสาวแต่มีหรือที่เธอจะยอม แพรพลอยใช้แรงที่มีรั้งข้อมือบวรไว้ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาดุดันของผู้เป็นพ่ออย่างไม่เกรงกลัว น้ำตาของเธอไหลรินไม่ขาดสายเพราะผิดหวังจากผู้เป็นพ่ออย่างมาก

“ถ้าพ่อไม่ต้องการแพรเหมือนที่พ่อไม่ต้องการแม่แล้วก็แค่บอกมา แพรจะยอมจากไปง่ายๆ" หญิงสาวผลักมือผู้เป็นพ่อออก ขอแค่บอกเธอมาเธอก็พร้อมจะจากบ้านนี้ไปในทันที

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะ”

ปวีณาที่แอบฟังอยู่รีบเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์ ถ้าแพรพลอยออกจากบ้านไปในตอนนี้แล้วใครจะช่วยบริหารงานที่โรงแรม เพราะตั้งแต่มีแพรพลอยเข้ามาช่วยบริหารโรงแรมก็มีกำไรเพิ่มขึ้นตลอด คนที่หาเงินเก่งแบบนี้มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยไปง่ายๆ อีกอย่างฟ้ารดาก็กำลังจะไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสด้วย ยังไงตอนนี้ครอบครัวก็ต้องพึ่งพาแพรพลอยไปก่อน