ตอนที่7

“ถูกปากคุณมั้ย" คชาเอ่ยถามแพรพลอยหลังจากที่หญิงสาวได้ลองชิมอาหาร ชายหนุ่มเองก็หวังว่ารสชาติอาหารร้านที่เขาแนะนำจะถูกปากเธอไม่มากก็น้อย

“อร่อยค่ะ ร้านนี้ฉันเคยมากินกับเพื่อนแล้ว ก็เพื่อนคนเดียวกันที่ให้ฉันอยู่คอนโดนี่แหละ”

“ไม่น่าล่ะคุณถึงคุ้นเคยแถวนี้เป็นอย่างดี แล้วสัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้าง”

“ฉันก็ว่าฉันทำได้ดีนะคะ ประสบการณ์การทำงานของฉันก็ตรงกับบริบทของโรงแรมอยู่ แต่ถ้าฉันพลาดงานนี้ไปก็คงมีคนที่เก่งกว่าฉันนั่นแหละ ต่อให้ไม่ได้งานนี้ฉันก็ไม่เสียใจหรอกค่ะถือว่าทำดีที่สุดแล้ว”

“คุณได้งานแน่นอน”

“ทำไมคุณถึงได้มั่นใจว่าฉันจะได้งานนี้ เมื่อวานคุณก็พูดแบบนี้”

“ก็ผมเชื่อในความสามารถคุณไง คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณตรงบริบทที่โรงแรมต้องการ”

“คนเราก็ต้องมีเผื่อใจบ้าง เวลาขึ้นที่สูงๆ ตกลงมาจะได้ไม่เจ็บหนัก แล้วคุณล่ะเป็นยังไงบ้าง ตอนนั้นหน้าที่กับหัวใจคุณเลือกอะไรเหรอ”

พอได้ยินคำถามของแพรพลอยชายหนุ่มก็นิ่งเงียบในทันที อาหารที่ลิ้มรสอยู่กลับไร้รสชาติขึ้นมาซะงั้น แน่นอนว่าเขาต้องเลือกหน้าที่อยู่แล้ว ไม่งั้นคงไม่ได้มานั่งกินข้าวกับเธออยู่ตอนนี้

“คุณไม่ต้องตอบฉันก็ได้ ฉันแค่ถามเล่นๆ น่ะ” แพรพลอยรีบแทรกขึ้นมา เห็นท่าทีกระอักกระอ่วนของคชาก็พอจะรู้ว่าเรื่องนั้นเธอเองก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง และก็เหมือนเธอจะรู้ความหมายของหน้าที่และหัวใจที่ชายหนุ่มเคยพูดไว้แล้ว พอคิดได้แบบนี้ก็รู้สึกโหวงเหวงในใจ ถ้าจะพูดให้ถูกตอนนั้นเขาต้องเลือกระหว่างความรับผิดชอบกับความรักอย่างแน่นอน

“เป็นอะไรไปอยู่ๆ ก็เงียบ ถ้าคุณอยากรู้ผมบอกคุณได้นะ”

“ฉันไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นสักหน่อย ฉันแค่กังวลว่าจะได้งานหรือเปล่า” หญิงสาวบ่ายเบี่ยง แค่คิดว่าคชามีคนที่ชอบแล้วก็รู้สึกอ้างว้างในใจอย่างบอกไม่ถูก นี่เธอคงไม่ได้ตกหลุมรักชายหนุ่มง่ายๆ ขนาดนั้นหรอกนะ

ท่าทีเงียบงันของแพรพลอยทำคชากังวลขึ้นมา เมื่อสักครู่หญิงสาวยังพูดอยู่เลยว่าถ้าไม่ได้งานก็จะไม่รู้สึกเสียใจ แต่ทำไมตอนนี้กลับกลายเป็นกังวลขึ้นมาแทนล่ะ

“อย่ากังวลไปเลยคุณ ยังไงคุณก็ได้งานนี้ชัวร์ ถ้าผมพูดผิดขอให้ผมโดนมีดบาด…โอเคมั้ย”

คชาพยายามหยอกเย้าเพื่อให้หญิงสาวคลายความกังวล ท่าทีของชายหนุ่มทำแพรพลอยกลั้นขำไม่อยู่ เป็นเธอเองที่ฟุ้งซ่านจนเกินไป บางทีเธออาจแค่ประทับใจที่ชายหนุ่มเคยช่วยเธอไว้ไม่ใช่การตกหลุมรักอย่างที่เธอคิดก็เป็นได้

“ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ กินต่อเถอะอาหารจะเย็นหมดแล้ว”

“คุณก็กินด้วยสิ ของอร่อยๆ ทั้งนั้น” ชายหนุ่มเองก็เบาใจได้เมื่อเห็นท่าทีผ่อนคลายของแพรพลอย ไม่คิดว่าสีหน้าที่เซื่องซึมของหญิงสาวจะทำให้เขาเป็นกังวลได้ขนาดนี้

หลายวันต่อมา ประเทศออสเตรเลีย

“ทำอะไรอยู่เหรอ” พีรวิชเข้ามาทักทายนิลนาที่กำลังนั่งยิ้มกับการดูมือถืออยู่ เห็นรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวเช่นนี้ทำชายหนุ่มพอใจมากนัก

“รุ่นพี่ดูนี่สิคะ เอวาส่งคลิปตลกมาให้ดู”

พีรวิชยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวให้มากขึ้นเพื่อดูคลิปจากมือถือของเธอจนใบหน้าทั้งสองแทบแนบชิดกัน พอรู้ตัวอีกทีก็รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกันแล้ว ทั้งสองสบตากันอยู่สักครู่ก่อนที่พีรวิชจะเป็นคนถอยห่างออกมาก่อนด้วยความเขินอาย

“ตลกจริงๆ ด้วย เอวานี่ชั่งสรรหาเนาะ” ชายหนุ่มยิ้มแก้เขิน เมื่อสักครู่ได้ใกล้ชิดนิลนาทำเขาใจเต้นแรงเป็นอย่างมาก

“แล้วรุ่นพี่จะไปไหนคะแต่งตัวซะหล่อเชียว"

“อย่าแซวสิพี่ยิ่งไม่มั่นใจอยู่ พี่จะไปงานวันเกิดเพื่อนน่ะ ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่หรอกเดี๋ยวก็โดนล้ออีก คือเพื่อนพี่แต่ละคนเขาก็พาแฟนไปด้วยทั้งนั้นก็มีแต่พี่แหละที่ยังโสดอยู่คนเดียว”

“นั่นสินะ” หญิงสาวหน้าซึมเล็กน้อย

“นิลไม่ต้องคิดมากนะ พี่ไม่โทษนิลเลยที่นิลไม่รับรักพี่ พี่เองที่เป็นคนชอบนิลฝ่ายเดียวพี่ถึงได้โสดแบบนี้ไง”

“นิลก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผ่านมาตั้งนานแล้วรุ่นพี่ก็ยังชอบนิลอยู่”

“เรื่องแบบนี้มันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ ก็เหมือนที่นิลยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้นั่นแหละ”

คำพูดของตรงไปตรงมาของพีรวิชนั้นจี้ใจนิลนานัก เธอเองก็ยอมรับว่าในใจยังมีคชาอยู่เสมอ แต่อีกทางก็เห็นใจพีรวิชที่ตามช่วยเหลือเอาใจใส่เธอมานานเช่นกัน ตลอดเวลาที่ชายหนุ่มเข้าหาเธอก็ไม่เคยทำเธอลำบากใจเลยสักครั้ง หรือเธอควรจะให้โอกาสชายหนุ่มดี อย่างน้อยเธอก็รู้สึกดีกับพีรวิชอยู่บ้าง ถึงความรู้สึกนั้นจะไม่มากเท่าที่เธอมีให้คชาก็ตาม

“พี่ไปก่อนนะ นิลเองก็รีบกลับได้แล้ว” พีรวิชบอกลาหญิงสาว ชายหนุ่มเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของนิลนาตะโกนขึ้นตามหลัง

“รุ่นพี่ให้ฉันไปด้วยได้มั้ยคะ”

“ได้สิ แต่ถ้านิลไปกับพี่อาจทำให้เพื่อนพี่เข้าใจผิดว่านิลเป็นแฟนพี่ได้นะ”

“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ งั้นก็ถือว่าวันนี้เราสองคนมาเดทกันอย่างเป็นทางการ”

“นิลยอมรับพี่แล้วเหรอ” พี่รวิชน้ำเสียงสั่นเครือ ชายหนุ่มคาดหวังกับคำตอบของหญิงสาวเป็นอย่างมาก

“ค่ะ นิลตกลงเป็นแฟนพี่แล้ว”

หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาสบตาพีรวิชอย่างหวานซึ้ง เปิดโอกาสให้ตัวเองได้เริ่มต้นกับความรักครั้งใหม่อาจเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเธอก็ได้ เรื่องของความรู้สึกถ้าไม่ลองเปิดใจแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าใครที่ควรค่าให้เราได้รัก

วันต่อมา กรุงเทพมหานคร

คชาเข้ามาออฟฟิศตั้งแต่เช้าเพราะมีงานที่ต้องสะสาง ชายหนุ่มพึ่งกลับมาจากการไปดูงานที่จีนและวันนี้ก็ตั้งใจแวะเข้ามาทักทายแพรพลอยด้วย เพราะหญิงสาวเองน่าจะเข้ามาทำงานตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“ของฝากจากจีนครับ” คชายื่นถุงของฝากให้กับพนักงานสาวคนสนิท

“ใจดีกับพี่จังเลยนะคะ จะมาติดสินบนอะไรพี่อีกล่ะ”

“ตอบแทนน้ำใจที่ช่วยเหลือครับ แล้วพี่เกรซส่งเธอไปอยู่แผนกไหนเหรอ”

“อยู่มาร์เก็ตติ้งค่ะ แพรพลอยนี่ประสบการณ์การทำงานไม่เบาเลย ต่อให้คุณคชาไม่ขอให้พี่ช่วย พี่ก็ต้องรับเธออยู่แล้ว”

“เธอเก่งขนาดนั้นเลยเชียว งั้นผมไปหาเธอก่อนนะครับ”

“รีบไปหาขนาดนี้ยังจะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนอยู่อีกเหรอคะ” พนักงานสาวคนสนิทตะโกนเย้าหยอกตามหลัง เธอเอ็นดูกับท่าทีร่าเริงของผู้เป็นเจ้านายนัก

คชามาถึงแผนกมาร์เก็ตติ้งก็กวาดสายตามองหาแพรพลอยในทันที แต่พอเห็นหญิงสาวไม่อยู่ก็รู้สึกแปลกใจเลยจะถามพนักงานชายที่กำลังเดินมาทางเขาพอดี พนักงานดังกล่าวพอเห็นคชาก็รีบเข้ามาทักทายด้วยความนอบน้อม

“คุณคชามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ”

“พนักงานใหม่ที่เข้ามาทำงานเมื่อวานอยู่ไหนเหรอ”

“อยู่นั่นครับ” ชายดังกล่าวชี้ไปที่พนักงานสองคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานของตัวเอง และนั่นก็ทำให้คชายิ่งแปลกใจหนักกว่าเดิมเพราะพนักงานสาวคนดังกล่าวไม่ใช่แพรพลอย

“แล้วคนที่ชื่อแพรพลอยล่ะ ได้ยินว่าถูกส่งมาแผนกมาร์เก็ตติ้งนี่”

“ไม่มีนะครับ ที่ส่งมาก็จะเป็นน้องที่ชื่อศุภกรกับขวัญจิรา หรือคุณคชาจะให้ผมเรียกสองคนนั้นมาถามมั้ยครับ”

“ไม่ต้องหรอกคุณไปทำงานต่อเถอะ” ชายหนุ่มบอกปัดก่อนจะเดินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง คชาพอมาถึงห้องทำงานก็รีบโทรหาพนักงานสาวคนสนิทให้เข้ามาพบเพื่ออธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“พี่ขอโทษจริงๆ นะคะคุณคชา เมื่อวานพี่ออกไปดูงานข้างนอกไม่ได้เข้าออฟฟิศเลย แต่ก่อนหน้านี้พี่ก็ส่งมอบรายชื่อพนักงานใหม่ให้แต่ละแผนกเรียบร้อยแล้วนะคะ พึ่งมารู้พร้อมกับคุณคชานี่แหละว่าแพรพลอยไม่ได้เข้ามาทำงาน และพี่ก็รู้แล้วด้วยว่าใครเป็นคนทำ”

“ใครครับ?”

“พี่ลินดาค่ะ เธอเป็นคนเปลี่ยนให้คนที่ชื่อขวัญจิราเข้ามาทำงานแทนที่แพรพลอย”

“ทำไมพี่ลินดาต้องทำแบบนั้นด้วย แบบนี้ก็ใช้อำนาจในทางที่ผิดสิ”

พนักงานสาวคนสนิทหลังได้ยินคชาบ่นอย่างไม่พอใจก็กระแอมออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าผู้เป็นเจ้านายจะลืมตัวไปว่าตัวเองก็ใช้อำนาจทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกัน

“แต่อย่างน้อยแพรพลอยก็มีความสามารถไม่ใช่เหรอครับ ที่พี่บอกผมมาไง” ชายหนุ่มรีบอธิบาย

“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนี่คะ พี่แค่เจ็บคอเท่านั้น” หญิงสาวรีบบอกปัด ท่าทีของคชาทำเธออดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“งั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการเอง”

“ได้ค่ะ เอ๊ะหรือว่าเราจะไล่เด็กที่ชื่อขวัญจิราออกแล้วเรียกแพรพลอยกลับเข้ามาทำงาน ยังไงตำแหน่งนี้ก็เป็นของเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“ไม่ต้องหรอกครับ ถ้าพี่ลินดาออกหน้าเองขนาดนี้ต้องมีอะไรสักอย่างผมไม่อยากหักหน้าเธอ ยังไงก็เป็นคนเก่าคนแก่ของพ่อด้วย พี่เกรซกลับไปทำงานต่อเถอะครับ"

“ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป

คชารู้สึกผิดต่อแพรพลอยขึ้นมา ทั้งที่จริงเธอควรได้งานตามความสามารถของเธอแต่กลับถูกบางคนใช้อำนาจเอาคนของตัวเองเข้ามาแทนที่ ไม่รู้ว่าตอนนี้หญิงสาวจะรู้สึกยังไง ถึงแม้ว่าจะเคยบอกว่าไม่เสียใจถ้าไม่ได้งานแต่เขาก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี

คชาใช้ความคิดจดจ่ออยู่แต่กับเรื่องของแพรพลอยเลยเผลอไปหยิบคัตเตอร์แทนที่จะหยิบปากกา ทำให้ถูกปลายใบมีดคัตเตอร์บาดมาที่นิ้วชี้ให้

“ใครใช้แล้วไม่เก็บเนี่ย” ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะได้รับผลตามที่พูดเอาไว้เสียแล้ว ที่ชายหนุ่มถูกคัตเตอร์บาดนั้นคงเป็นเพราะว่าแพรพลอยไม่ได้งานจริงๆ

ช่วงค่ำของวัน

คชายืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าคอนโดของแพรพลอย พอชายหนุ่มเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากคอนโดมาก็เข้าไปทักทายอย่างไม่รีรอ

“จะไปไหนเหรอ?”

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

“ก็มาหาคุณนะสิ โทรหาคุณไม่รับก็เลยมาหาคุณที่นี่”

“อ่อ ฉันปิดเสียงมือถือไว้น่ะ ว่าแต่คุณมาหาฉันทำไมคะ”

“คุณดูนี่สิ” คชายื่นปลายนิ้วชี้ไปให้หญิงสาวดูรอยคัตเตอร์บาด

“ให้ฉันดูนิ้วคุณทำไม?”

“ผมให้คุณดูแผลที่นิ้วผมต่างหาก เพราะคุณไม่ได้งานผมก็เลยต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองไง”

“นี่คุณโดนมีดบาดจริงๆ ด้วย” แพรพลอยรู้สึกประหลาดใจที่ชายหนุ่มโดนมีดบาดอย่างที่ได้ลั่นวาจาไว้จริงๆ

“ก็ใช่นะสิ คำพูดผมศักดิ์สิทธิ์มั้ยล่ะ เรื่องงานคุณไม่เป็นไรนะ”

พอพูดถึงเรื่องงานขึ้นมาหญิงสาวก็เซื่องซึมลงทันที ที่จริงเธอรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากที่ไม่ได้งานนี้ทั้งที่มีการตอบตกลงจะรับเธอเข้าทำงานแล้วด้วยซ้ำ

“ที่จริงแล้วฉันโกหกคุณ ฉันไม่ได้ปิดเสียงมือถือไว้หรอกแค่ไม่อยากรับสายคุณเท่านั้น ฉันกลัวว่าคุณจะถามฉันว่าได้งานมั้ย ฉันกลัวว่าจะโกหกคุณไม่เนียนถ้าจะบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร ฉันแค่ไม่เข้าใจทั้งๆ ที่พวกเขาบอกว่าฉันได้งานแล้วแท้ๆ แต่ทำไมก่อนวันทำงานแค่วันเดียวพวกเขาถึงโทรมาบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด มีเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้จริงๆ เหรอ แล้วมาให้ความหวังกันทำไม”

แพรพลอยกลั้นความอัดอั้นเอาไว้ไม่อยู่ หญิงสาวร่ำไห้ไม่ขาดสายจนคชาต้องดึงตัวเธอเข้ามากอดปลอบ ชายหนุ่มลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆ อย่างอ่อนโยน เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นมุมที่อ่อนไหวของเธอเช่นนี้