ตอนที่6

“คุณคชา ช่วยฉันด้วย?”

“แพรพลอย…นั่นคุณเหรอ” คชารู้สึกคุ้นเคยกับน้ำเสียงที่ได้ยินจึงเอ่ยถามปลายสายเพื่อความแน่ใจ พอหญิงสาวตอบรับตัวตนชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ใช่ฉันเอง คุณอยู่ที่ไหนพอจะมาหาฉันหน่อยได้มั้ย ตอนนี้ฉันอยู่ที่อาฟเตอร์คาเฟ่”

“หมายถึงอาฟเตอร์คาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆ โรงแรมฤทธิราเหรอ”

“ใช่ๆ ถ้าคุณต้องมาหาฉันใช้เวลานานมั้ย ตอนนี้มีใครก็ไม่รู้ตามฉันอยู่ ฉันกลัว”

“คุณไม่ต้องกลัวและก็ห้ามออกนอกคาเฟ่ด้วย ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มวางสายพร้อมรีบเดินออกจากห้องไป พอรู้ว่าแพรพลอยตกอยู่ในอันตรายก็เกิดความกังวลขึ้นมา

แพรพลอยนั่งนิ่งอยู่ที่คาเฟ่ด้วยความหวาดระแวง ตอนนี้หลายๆ คนที่เข้ามาใช้บริการที่คาเฟ่ก็เริ่มทยอยกันกลับ ถ้าเธอยังนั่งอยู่ที่นี่ต่อโดยไร้ผู้คนแบบนี้มีหวังคนที่ตามเธอต้องเข้ามาประชิดตัวเธอแน่ ไม่สู้ใช้จังหวะที่มีคนมากมายกำลังเดินออกจากคาเฟ่ไปพร้อมกับคนเหล่านั้นน่าจะยังดีกว่า เพราะดูท่าว่าคชาคงมาหาเธอไม่ทันคาเฟ่ปิดก่อนอย่างแน่นอน

แพรพลอยเก็บของลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปยังประตูคาเฟ่ หญิงสาวเดินก้มหน้าเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกลเท่าไหร่ก็มีมือของใครบางคนเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ และนั่นทำให้แพรพลอยตกใจเป็นอย่างมาก หญิงสาวใช้ความกล้าทั้งหมดส่งเสียงตะโกนออกไป เวลาจวนตัวแบบนี้เธอคงต้องร้องขอความช่วยเหลือแล้ว

“ปล่อยฉันนะ!”

“คุณ…ผมเอง”

แพรพลอยค่อยๆ เงยหน้ามองชายหนุ่มที่คว้าข้อมือของเธอ เสียงที่คุ้นเคยนั้นทำเธอคลายความกังวลลงได้บ้าง พอเห็นว่าเป็นคชาก็เข่าอ่อนลงในทันที หญิงสาวแค่รู้สึกปลอดภัยไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งอีกต่อไปแล้ว

“คุณเป็นอะไรมั้ย” คชาคว้าตัวแพรพลอยที่กำลังจะทรุดลงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ชายหนุ่มก้มหน้ามองไปที่หญิงสาวด้วยความเป็นห่วง แพรพลอยเองเมื่อรู้ตัวว่าอยู่ในอ้อมกอดของคชาก็รีบผละตัวออกห่างจากชายหนุ่มทันที

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว”

“คุณคงกลัวมากสินะตัวสั่นไปหมดเลย ก็ผมบอกให้คุณรออยู่ที่คาเฟ่ไงแล้วจะออกมาทำไม”

“ใครจะไปคิดล่ะว่าคุณจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ฉันก็กลัวคาเฟ่ปิดไปก่อนที่คุณจะมาถึงนะสิ" คำพูดและใบหน้าที่งอแงของหญิงสาวทำชายหนุ่มเอ็นดูนัก

“ผมไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็ดีใจนะที่คุณโทรหาผม ในที่สุดคุณก็มีเรื่องให้ผมช่วยจนได้” ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ เขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกับแพรพลอยเร็วกว่าที่คิดไว้เสียอีก

“ขอบคุณนะคะ เจอกันอีกทีฉันก็เอาความยุ่งยากมาให้คุณซะงั้น ว่าแต่คุณมาเที่ยวแถวนี้เหรอ”

“สภาพผมดูเหมือนคนออกมาเที่ยวหรือไง”

แพรพลอยมองไปที่ผมยุ่งเหยิงของคชา ไหนจะเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มสวมใส่อีก ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ เหมือนเขากำลังสวมชุดนอนอยู่ด้วยซ้ำ

“ดูจากการแต่งตัวของคุณก็ไม่น่าจะใช่ งั้นคุณพักอยู่แถวนี้เหรอคะ”

“ใช่ ไม่งั้นผมจะออกมาเจอคุณได้เร็วขนาดนี้ยังไง คุณล่ะมาทำอะไรที่นี่”

“ฉันออกมาซื้อของค่ะ ฉันพักอยู่ที่คอนโดถัดไปนี่เอง พรุ่งนี้ต้องไปสัมภาษณ์งานที่โรงแรมฤทธิราเลยมาพักที่คอนโดเพื่อนก่อนจะได้สะดวกในการเดินทาง”

“โรงแรมฤทธิราเหรอ ดีจัง”

“ดียังไงคะ แล้วทำไมคุณต้องประหลาดใจด้วย”

“ดีสิ…โรงแรมนั้นดีมากเลยนะ ผมเองก็ทำงานอยู่ที่นั่นเหมือนกัน”

“คุณก็ทำงานอยู่ที่นั่นเหรอ แล้วคุณทำอยู่แผนกอะไรคะ”

“ถ้าบอกไปกลัวคุณจะตกใจเอานะสิ พรุ่งนี้ผมต้องประชุมทั้งวันคงแวะไปหาคุณไม่ได้ เอาเป็นว่าวันที่คุณเข้าไปทำงานผมจะไปหาคุณแล้วกัน ตอนนั้นคุณก็จะรู้เองแหละว่าผมทำตำแหน่งอะไร”

“ฉันไม่ได้อยากให้คุณมาหาสักหน่อย อีกอย่างไม่รู้ว่าจะได้งานหรือเปล่าด้วย คุณอย่าพูดเป็นตุเป็นตะขนาดนั้นสิ”

“คุณได้งานแน่นอนเชื่อผมน่า นี่ก็ดึกแล้วกลับเถอะเดี๋ยวผมไปส่ง” คชายิ้มรับอย่างมั่นใจ การเข้าทำงานของแพรพลอยไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาเลยสักนิดถ้าเขาต้องการ

คชาเดินไปส่งแพรพลอยยังคอนโดของเธอ ระหว่างทางทั้งสองก็พูดคุยทำความรู้จักกันให้มากขึ้น คชาเองก็รู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวนัก การที่ได้พูดคุยกับแพรพลอยทำให้เขาผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ถ้าจะมีแพรพลอยเพิ่มเข้ามาในชีวิตอีกคนเป็นอะไรที่เขาเองก็ดูจะพอใจอยู่ไม่น้อย

แพรพลอยกลับมาถึงคอนโดก็เอาแต่ยิ้มเมื่อนึกถึงคชา หญิงสาวเองก็ดูจะเพลิดเพลินเป็นอย่างมากที่ได้ทำความรู้จักกับชายหนุ่มมากขึ้น ต่อไปนี้เธอเองก็จะมีเพื่อนใหม่เพิ่มมาอีกคน ยิ่งถ้าได้ทำงานที่เดียวกับชายหนุ่มคงเป็นเรื่องที่ดีมาก

ระหว่างที่ยิ้มพอใจอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นสมุดบัญชีของเธอที่ยังไม่ได้จัดเก็บให้เรียบร้อย หญิงสาวเข้าไปนั่งที่โซฟาหยิบสมุดบัญชีที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูตัวเลขจำนวนเงินมากมายนั้นด้วยความครุ่นคิดในใจ

ย้อนกลับไปเมื่อ1เดือนก่อน

แพรพลอยมาหาบวรที่ห้องทำงานเพื่อให้คำตอบกับผู้เป็นพ่อที่เคยถามเอาไว้ หญิงสาวตัดสินใจแล้วว่าต้องการออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับปวีณาและฟ้ารดาได้อย่างแน่นอน การที่เธอออกไปใช้ชีวิตของตัวเองคงเป็นคำตอบที่เธอต้องการที่สุดแล้ว

“ที่จริงพ่อก็รู้คำตอบของแพรแล้วล่ะ เงินนี้เป็นเงินในส่วนที่แพรควรจะได้ เดี๋ยวพ่อจะซื้อรถให้คันหนึ่งแพรจะได้ไปไหนมาไหนได้สะดวก” บวรยื่นเช็คเงินสดให้กับผู้เป็นลูกสาว เขาเองก็เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่าทุกอย่างต้องออกมาเป็นเช่นนี้

“เรื่องเงินแพรจะรับไว้ ส่วนเรื่องรถแพรไม่เอาค่ะ ไว้แพรอยากได้เมื่อไหร่เดี๋ยวแพรหาเงินซื้อเอง พ่ออย่าโทษแพรเลยนะที่แพรอดทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ นอกจากเงินที่พ่อให้แพรก็จะไม่เอาอะไรทั้งนั้นรวมถึงโรงแรมศกุนตลานี้ด้วย พ่อเก็บไว้ให้ฟ้ารดาเถอะค่ะ อย่างน้อยพ่อก็ยังมีครอบครัวของพ่ออยู่ เดี๋ยวพอฟ้ารดาโตขึ้นก็คงคิดได้เอง”

“เรื่องโรงแรมค่อยว่ากันอีกที ว่าแต่แพรเถอะต่อไปจะไปไหน ทำอะไร พ่อว่าแพรไปเรียนต่อก็ได้นะ ไปใช้ชีวิตให้เต็มที่ ถ้าขาดเหลืออะไรพ่อจะจัดการให้เอง”

“ถ้าคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากพ่อให้เร็วกว่านี้แพรคงจะดีใจมาก แต่ตอนนี้แพรเฉยชาแล้วค่ะ แพรไม่รู้สึกยินดีตั้งแต่พ่อพาผู้หญิงคนนั้นมาแทนที่แม่กับแพรแล้ว ถ้าพ่อปล่อยแพรไปแล้วพ่อก็อย่ากังวลเรื่องของแพรอีกเลยค่ะ เพราะแพรชินกับการที่ต้องดิ้นรนด้วยตัวเองแล้ว ไม่ว่ายังไงต่อจากนี้แพรก็จะใช้ชีวิตให้ดีอย่างแน่นอน”

หญิงสาวน้ำตาคลอ คำพูดดูดีจากผู้เป็นพ่อไม่ได้มีความหมายกับเธอแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมาการกระทำของผู้เป็นพ่อทำให้เธอชินชาไปจนหมด และเธอก็ไม่อยากคาดหวังอะไรอีกเพราะยังไงเธอก็ยอมรับปวีณากับฟ้ารดาไม่ได้อยู่ดี

ความเฉยชาของแพรพลอยทำบวรเจ็บปวดใจนัก ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะแก้ไขยังไงก็คงไม่ทำให้ผู้เป็นลูกสาวมองเขาเปลี่ยนไปจากเดิม เขายอมรับผิดทุกอย่างว่าที่ผ่านมาทำตัวเองทั้งนั้น อย่างน้อยในตอนนี้ก็แค่อยากชดเชยให้ผู้เป็นลูกสาวบ้าง

“หลังจากนี้อีกเดือนหนึ่งแพรจะไป ยังไงก็ขอบคุณพ่อนะคะที่ให้แพรได้เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง” หญิงสาวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเดินออกจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อไปโดยไม่หันกลับหลัง เธอเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกันที่ต้องทำตัวแข็งกระด้างกับบวรเช่นนี้

แพรพลอยหลังจากที่บวรกลับออกจากห้องนอนเธอไปเมื่อครั้งก่อน หญิงสาวก็ค้นหางานจากอินเทอร์เน็ตที่เธอพอจะทำได้ และเธอก็ได้เห็นโรงแรมฤทธิราเปิดรับสมัครพนักงานอยู่พอดีเลยไม่รีรอที่จะส่งใบสมัครไป เธอก็หวังแค่ว่าความสามารถในการบริหารโรงแรมที่ผ่านมาของเธอจะสามารถเข้าทำงานที่โรงแรมฤทธิราได้ เพราะงานดังกล่าวเป็นงานที่เธอรักและคุ้นชินอยู่แล้ว แถมถ้าได้เข้าทำงานที่โรงแรมหรูอย่างโรงแรมฤทธิราอีกคงเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับเธอมากอย่างแน่นอน

วันต่อมา

คชาเข้ามาทำงานที่ออฟฟิศตั้งแต่เช้า วันนี้ชายหนุ่มต้องเข้าประชุมผู้บริหารทั้งวัน ก่อนเข้าประชุมก็อยากฝากฝังบางเรื่องให้เรียบร้อยเสียก่อน

“คุณคชาเรียกพี่เหรอคะ” พนักงานสาวคนหนึ่งเอ่ยทักทายชายหนุ่มทันทีที่เดินเข้ามายังห้องทำงาน

“วันนี้ผมได้ข่าวว่าจะมีการสัมภาษณ์งาน และพี่เกรซก็เป็นหัวหน้าหลักในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ด้วย เอาง่ายๆ เลยนะ…ผมอยากให้พี่เกรซรับผู้หญิงที่ชื่อแพรพลอยเข้ามาทำงาน”

“เอาแบบนี้เลยเหรอคะ”

“แบบนี้นี่แหละเข้าใจง่ายดี”

“แม้ว่าความสามารถของเธอจะไม่ได้มาตรฐานของโรงแรมเราก็ไม่ใช่ปัญหาใช่มั้ยคะ”

“ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว พี่เกรซก็แค่ลองหางานที่เธอพอจะทำได้ให้เธอทำ หรือว่าผมขอมากไป”

“ไม่มากไปเลยค่ะ สำหรับคุณคชาแล้วต่อให้รับคนมาเป็นร้อยคนพี่ก็เห็นด้วยทั้งนั้น”

“เวอร์ไปแล้วครับ เอาเป็นว่ายังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วย”

“ยินดีค่ะ พี่ชักอยากจะเห็นหน้าคนที่ชื่อแพรพลอยแล้วสิ เป็นคนแบบไหนนะถึงได้อภิสิทธิ์มากขนาดนี้”

“ไม่ต้องคิดไปไกลเลยครับเธอก็แค่เพื่อนผม ไม่มีอะไรแล้วเชิญพี่เกรซกลับไปเตรียมตัวสัมภาษณ์ได้แล้วครับ”

คชาส่ายหน้าเอ็นดูกับความเย้าหยอกของพนักงานสาว และชายหนุ่มนึกขึ้นได้อยู่เรื่องหนึ่งว่าหลายเดือนก่อนเขาเก็บสร้อยข้อมือของแพรพลอยเอาไว้ ชายหนุ่มเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อจะหยิบสร้อยข้อมือแต่ต้องสะดุดตากับกล่องสร้อยคอจี้ผีเสื้อที่เขาเคยตั้งใจจะให้นิลนา คชาจ้องไปที่กล่องนั้นอยู่สักครู่ก่อนส่ายหน้าละสายตาออกแล้วหันไปหยิบสร้อยข้อมือของแพรพลอยขึ้นมาดู

“ไว้ตอนคุณเข้ามาทำงานค่อยคืนแล้วกัน” ชายหนุ่มเผยยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ

ช่วงค่ำของวัน

“คุณว่างมั้ยออกมาเจอผมหน่อย ตอนนี้ผมอยู่หน้าคอนโดคุณน่ะ”

เสียงปลายสายของคชาเอ่ยถามแพรพลอยที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ หญิงสาวหลังจากวางสายก็รีบปิดทีวีแล้วลงไปหาชายหนุ่มที่รออยู่ทันที เธอเองก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เจอกับคชาอีก

“คุณพึ่งเลิกงานเหรอคะ”

“อืม ช่วงนี้จะยุ่งๆ หน่อย ว่าแต่คุณกินข้าวยัง?”

“ยังค่ะ” หญิงสาวรีบตอบกลับโดยไม่ต้องคิด แม้ว่าครึ่งชั่วโมงก่อนเธอจะกินข้าวมาแล้วก็ตาม

“งั้นดีเลยไปกินข้าวกับผมหน่อยสิ แถวนี้มีร้านหนึ่งอร่อยมากคุณน่าจะชอบ”

“ได้สิคะ งั้นคุณรอฉันแป๊บนะฉันขึ้นไปหยิบกระเป๋าตังค์ก่อน”

“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง ไว้คุณค่อยเลี้ยงคืนผมก็ได้”

“ก็ได้ค่ะ งั้นเราไปกันเลยมั้ย"

หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้ที่จะได้ไปกินข้าวกับคชา ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยใจเต้นแรงแบบนี้กับใคร แต่ทำไมพอเป็นคชาถึงทำให้เธอรู้สึกว้าวุ่นใจไปหมดก็ไม่รู้