ตอนที่5

บวรนั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่ที่ห้องทำงานหลังจากแพรพลอยจากไป เขาในฐานะผู้เป็นพ่อรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากที่เงื่อนไขต่อรองของผู้เป็นลูกสาวนั้นแทบจะเป็นเรื่องปกติที่เขาสมควรทำอยู่แล้ว ไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะดูง่ายดายมากขนาดนี้

“ยัยแพรมาทำอะไรพี่” ปวีณาเอ่ยถามผู้เป็นสามี เมื่อสักครู่ก่อนเข้าห้องทำงานมาเธอเดินสวนกับแพรพลอยเข้าพอดี

“แพรแค่มาบอกว่ายอมให้ฟ้าไปเรียนที่ฝรั่งเศสแล้ว”

“จริงเหรอ แต่เอ๊ะทำไมยอมง่ายจัง”

“เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วนี่คุณยังจะสงสัยอะไรอีก”

“ฉันก็แค่แปลกใจ ปกติลูกสาวพี่ยอมอะไรง่ายๆ ซะที่ไหน ไม่รู้จะมาไม้ไหนอีก”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ยัยแพรแค่ต้องการเงินเดือนเพิ่มขึ้นจากปกติที่เคยได้ นอกเหนือจากนี้ยัยแพรก็ไม่ต้องการอะไรสักอย่าง”

“แค่นี้เองเหรอ”

“ก็แค่นี้ไง แค่นี้จนผมละอายใจจะตายอยู่แล้ว” บวรตะคอกไปที่ปวีณา ในฐานะผู้เป็นพ่อคนหนึ่งชดเชยให้ลูกสาวได้เพียงเท่านี้ก็รู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก

แพรพลอยกลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หญิงสาวเองมีเป้าหมายชีวิตที่ต้องการในอนาคตแล้ว ถึงแม้จะรู้สึกผิดต่อผู้เป็นแม่ที่รักษาสัญญาไว้ให้ไม่ได้ก็ตาม เรื่องอะไรที่เธอต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์แบบนี้ เธอเองก็เคยเห็นชีวิตผู้เป็นแม่มาแล้ว เธอจะไม่ยอมทนแบกรับความขมขื่นเช่นผู้เป็นแม่เด็ดขาด

“วันนี้คุณแพรสดใสจังค่ะ มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเหรอคะ” ใจดีหญิงแม่บ้านเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายเมื่อเห็นเธอเอาแต่ยิ้ม

“ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีก็แล้วกัน แล้วสร้อยข้อมือของแพรพี่ใจดีหาเจอมั้ย”

“ขอโทษค่ะคุณแพรพี่หาไม่เจอเลย บางทีคุณแพรอาจจะลืมไว้ที่กรุงเทพก็ได้นะคะ”

“งั้นไม่เป็นไรไม่ต้องหาแล้ว หายไปก็แล้วกันไป แพรขึ้นห้องก่อนนะ” หญิงสาวยิ้มรับ

แพรพลอยตั้งใจกับตัวเองว่าจะอยู่ช่วยงานที่โรงแรมอีกแค่1ปีเท่านั้น หลังจากนั้นเธอจะออกไปใช้ชีวิตของตัวเองโดยจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวอีก เธอจะใช้ช่วงเวลา1ปีทำงานให้ดีที่สุดและเก็บเงินไว้สำหรับอนาคตของเธอในภายภาคหน้า คนที่มีความสามารถอย่างเธอคงต้องมีสักที่ที่อยากร่วมงานกับเธออย่างแน่นอน เงื่อนไขในการทำงาน1ปีนี้เธอไม่ได้บอกผู้เป็นพ่อให้รับรู้ ไว้ใกล้ๆ ถึงวันนั้นค่อยบอกบวรก็ยังไม่สาย ต่อให้พ่อของเธอจะไม่เห็นด้วยเธอก็ไม่สนใจ

6 เดือนต่อมา ณ โรงแรมฤทธิรา

วันนี้เป็นการจัดงานเลี้ยงเพื่อประกาศบทบาทสำคัญของคชาที่จะเข้ามาเป็นหัวเรือหลักอีกคนในการบริหารงานโรงแรมควบคู่กับฤทธิ์ผู้เป็นพ่อ จากความทุ่มเทของคชาที่ผ่านมานั้นทำให้ทุกคนได้ประจักษ์แล้ว ความกังขาใดๆ ต่อชายหนุ่มก่อนหน้านี้ก็ไม่มีอีกต่อไป ทุกคนต่างยอมรับในความสามารถของคชา เพราะชายหนุ่มทำได้ดีด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งบารมีของผู้เป็นพ่อเลย

คชากับภาวีสองเพื่อนซี้ล้มตัวเอนพิงโซฟาด้วยความเหนื่อยล้าในห้องสวีสของทางโรงแรม ซึ่งเป็นห้องที่คชาจะย้ายเข้ามาอยู่อีกด้วย หลังจากที่ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางชายหนุ่มก็ขอพ่อกับแม่ย้ายออกจากบ้านมาอาศัยอยู่ด้วยตัวเอง ทั้งสองก็เห็นด้วยไม่ได้ขัดใจอะไร ต่อไปไม่ว่าผู้เป็นลูกชายจะทำอะไรพวกเขาก็จะคอยสนับสนุนอยู่เสมอ ถึงเวลาแล้วที่ลูกชายของพวกเขาจะได้ทำเพื่อตัวเองบ้าง

“ขอบใจมากนะวี ถ้าไม่มีนายไม่รู้ฉันจะผ่านเรื่องพวกนี้ได้อย่างราบรื่นหรือเปล่า นายเองก็ทุ่มเทไม่แพ้ฉันเหมือนกัน” คชาหันไปตบบ่าเพื่อนที่นั่งพักสายตาอยู่ข้างๆ ได้มีเพื่อนและหุ้นส่วนที่ดีแบบนี้ในคนเดียวกันก็ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว

“อย่าพูดอะไรให้เลี่ยนเลย ฉันทำเพื่อตัวเองต่างหาก อีกอย่างห้องสวีสที่อยู่ถัดไปอีก2ห้องนายรู้มั้ยเป็นของใคร”

“ของใครเหรอ”

“ก็ของฉันไง ไม่ใช่แค่นายคนเดียวสักหน่อยที่อยากหนีออกจากบ้านมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง”

“พูดจริงดิ แล้วพอนายยอมด้วยเหรอปกติเห็นไม่ยอมให้นายย้ายออกจากบ้านท่าเดียว”

“แต่ครั้งนี้ต้องยอม นายก็เห็นแล้วนี่ว่าผลงานฉันที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง ฉันสามารถเอาการทำงานหนักของฉันมาเป็นเหตุผลให้พ่อได้ อีกอย่างพ่อฉันคงเห็นว่ามีนายอยู่ใกล้ๆ ด้วยมั้งถึงยอม”

“แต่นายก็สมควรได้รับมันจริงๆ”

“ตอนนี้เรื่องงานก็ผ่านไปแล้ว พวกเราหันมาสนใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตกันดีกว่า เช่นเรื่องของหัวใจ ฉันเองก็อยากมีใครสักคนมาเติมเต็มให้หัวใจได้พองโตบ้าง นายล่ะ…ฉันเห็นนะพวกสาวๆ ในงานวันนี้มองนายตาเป็นมันเลย”

“นายเอาคนเดียวเถอะ ฉันไม่อยากสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว”

“ไม่อยากสนใจหรือรอใครอยู่กันแน่ ถ้ายังตัดใจไม่ได้ก็ไปหาเธอเลย ไปปรับความเข้าใจกันให้มันรู้เรื่อง”

“ทำแบบนั้นกลัวแต่จะไปทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขานะสิ”

“หมายความว่าไง”

“เพื่อนฉันที่อยู่ออสเตรเลียบอกมาว่าช่วงหลายเดือนมานี้นิลสนิทกับผู้ชายคนหนึ่งมาก ก็คงเป็นรุ่นพี่ที่นิลพูดถึงนั่นแหละ แถมทั้งสองดูเข้ากันได้ดีด้วย เป็นแบบนี้แล้วฉันควรไปแทรกกลางระหว่างพวกเขามั้ยล่ะ”

“ก็ช่วยไม่ได้นายไม่ยอมพูดความจริงกับนิลตั้งแต่แรกเอง พวกผู้หญิงต้องการความเอาใส่ใจมากกว่าที่พวกผู้ชายอย่างเราคิดไว้เยอะ ถ้ามีคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิตและทำให้พวกเธอมีความสุขได้มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดที่เธอจะเปลี่ยนใจ อีกอย่างระหว่างนายกับนิลก็ไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“ไม่ต้องย้ำก็ได้ฉันรู้น่า ฉันเองก็ยอมรับผลของการกระทำตัวเองแล้วด้วย เลิกคุยเรื่องนี้เถอะ ฉันว่าเราออกไปดื่มกันดีกว่า”

คชายอมรับทุกข้อหาที่ภาวีกล่าวถึง ชายหนุ่มไม่ได้ติดใจอะไรถ้านิลนาจะคบใครจริงๆ เพราะนี่ถือว่าเป็นสิ่งที่เขาเองเลือกแล้ว แม้จะเสียใจอยู่บ้างที่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ตัวเองแต่ก็ยังพอทำใจได้

จังหวัดเพชรบูรณ์

แพรพลอยได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากชั้นล่างตัวบ้านก็รีบวิ่งลงมาดู หญิงสาวตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นบวรลงไม้ลงมือตบไปที่ฟ้ารดาอย่างเกรี้ยวกราด แต่เธอเองก็พอจะทราบเหตุผลที่ผู้เป็นพ่อทำเช่นนั้น เพราะต้นเหตุทุกอย่างเกิดจากฟ้ารดาที่ทำตัวเอง หญิงสาวไม่สนใจการเรียนเอาแต่เที่ยวแต่ไปวันๆ จนต้องออกจากมหาวิทยาลัย ความทุ่มเทที่เขาหวังจะพึ่งลูกสาวคนเล็กนั้นกลับต้องผิดหวัง เสียทั้งเวลาเสียทั้งเงินทองแต่กลับไม่ได้ประโยชน์อะไรกลับมาเลย

แพรพลอยเองก็ไม่อยากจะเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย หญิงสาวเดินกลับขึ้นห้องไปอย่างเงียบๆ ผ่านไปสักพักผู้เป็นพ่อก็มาหาที่ห้องเพื่อจะพูดคุยกับเธอ

“พ่อคุยอะไรด้วยหน่อยสิ” บวรเดินมาหาลูกสาวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จนป่านนี้เขาก็ยังรู้สึกผิดต่อแพรพลอยอยู่ ถ้าครั้งนั้นเชื่อคำพูดของผู้เป็นลูกสาวไม่ต้องส่งฟ้ารดาไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสคงจะดี แต่กว่าจะคิดได้ก็สายไปเสียแล้ว

“พ่อมีอะไรเหรอคะ เพื่อฟ้ารดาพ่ออยากจะให้แพรทำอะไรอีกบอกมาได้เลย” หญิงสาวตัดพ้อ การที่ผู้เป็นพ่อมาหาเธอก็ไม่พ้นเรื่องของฟ้ารดาอย่างแน่นอน

“พ่อคงแย่มากในสายตาแพรใช่มั้ย”

“ไม่ได้แย่หรอกค่ะ พ่อทุกคนมีทั้งลูกรักและลูกชังอยู่แล้ว การที่พ่อทำเพื่อฟ้ารดาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรสำหรับแพร มันเป็นสิ่งที่แพรเคยชินอยู่แล้วต่างหาก”

“พ่อรู้ว่าพ่อทำให้แพรผิดหวัง และพ่อจะไม่ขอแก้ตัวด้วย”

“พ่อมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะแพรง่วงแล้ว” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง เธอไม่อยากจะพูดคุยถึงความสัมพันธ์ของพ่อลูกในตอนนี้

“แพรอยากจะช่วยพ่อบริหารงานที่โรงแรมต่อมั้ย”

“หมายความว่าไงคะ แล้วถ้าแพรบอกว่าไม่อยากทำต่อแล้ว พ่อก็จะปล่อยแพรไปงั้นเหรอ”

“พ่อยังไงก็ได้แล้วแต่แพร แต่ถ้าแพรไม่อยากทำต่อพ่อก็จะขายหุ้นของพ่อบางส่วนให้กับเพื่อนพ่อที่อยู่ฮ่องกง จริงๆ เขาสนใจโรงแรมของเรามานานแล้ว พ่อตั้งใจจะยกโรงแรมนี้ให้แพร ถ้าพ่อจะขายหุ้นให้ใครก็อยากถามความคิดเห็นจากแพรก่อน ต่อไปถ้าพ่อไม่อยู่แพรจะได้มีลู่ทางทำมาหากิน แม้โรงแรมเราจะไม่ได้หรูหราใหญ่โตแต่ก็ใช่ว่าจะไก่ก่าอะไร พ่อเชื่อถ้าแพรบริหารโรงแรมต้องไปต่อได้อย่างแน่นอนและก็ไปได้ดีด้วย”

“พ่อเนี่ยนะจะยกโรงแรมให้แพร แพรไม่เคยได้ยินเรื่องตลกแบบนี้มาก่อนเลย” แพรพลอยเบะปากเล็กน้อย เธอไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ทำไมคำพูดและการกระทำที่ผ่านมาของผู้เป็นพ่อช่างสวนทางกันนัก

“เรื่องยกโรงแรมให้แพรพ่อได้รับปากกับแม่เราไว้แล้ว และพ่อก็ไม่เคยคิดเปลี่ยนใจ"

“ไม่น่าล่ะแม่ถึงอยากให้แพรกลับมาอยู่บ้าน” ตอนนี้ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะเข้าใจเจตนาของผู้เป็นแม่แล้ว

"พ่อคิดไว้ถ้าฟ้าเรียนจบให้กลับมาช่วยงานที่โรงแรม ถึงตอนนั้นถ้าแพรอยากไปเรียนต่อพ่อก็จะไม่ห้าม พ่อแค่อยากใช้ความสามารถของแพรช่วยพยุงธุรกิจโรงแรมของเราให้ผ่านพ้นไปได้ก่อน แต่พ่อก็คิดตื้นเกินไป พ่อเองน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่ายังไงก็คงพึ่งพาฟ้าไม่ได้ พ่อถึงอยากคุยกับแพรเรื่องนี้ ถ้าแพรไม่อยากทำต่อพ่อก็จะให้คนที่พร้อมจะทำตรงนี้มาทำแทน แต่ยังไงโรงแรมนี้สุดท้ายก็ยังเป็นของแพรอยู่ดี”

แพรพลอยครุ่นคิดหนักถึงคำพูดของผู้เป็นพ่อ ถ้าเธอจะให้คำตอบในตอนนี้คงจะเป็นเรื่องที่ยาก ยังไงก็ขอใช้เวลาคิดทบทวนสักหน่อย ผู้เป็นพ่อเองก็ไม่ได้เร่งรัดเพื่อเอาคำตอบจากเธอเช่นกัน

1 เดือนต่อมา กรุงเทพมหานคร

“ถึงตั้งแต่เย็นแล้ว ฉันออกมาซื้อของน่ะกำลังจะกลับ แค่นี้ก่อนแล้วกัน”

แพรพลอยเอ่ยกับชินกรที่อยู่ปลายสาย ตั้งแต่เพื่อนชายรู้ว่าเธอจะมากรุงเทพก็โทรถามไถ่มาตลอด ชายหนุ่มแค่อยากรู้ว่าคอนโดของตัวเองที่ให้แพรพลอยมาอยู่นั้นจะอำนวยความสะดวกตามที่หญิงสาวต้องการได้หรือเปล่า พอรู้ว่าแพรพลอยพอใจเขาเองก็หมดกังวล

ระหว่างทางกลับคอนโดแพรพลอยรู้สึกว่ามีใครบางคนเดินตามเธออยู่ เธอไม่กล้าหันไปมองเพราะกลัวว่าคนดังกล่าวจะรู้ตัวก็เลยทำได้แต่รีบเดินให้เร็วขึ้น หญิงสาวเดินเข้าไปในคาเฟ่ซึ่งเป็นคาเฟ่เดียวกันเมื่อครั้งที่เธอเคยมา และนั่นก็ทำให้เธอมั่นใจว่ามีคนสะกดรอยตามเธอจริงๆ เพราะคนดังกล่าวเมื่อเห็นเธอเดินเข้าคาเฟ่ก็ยืนดักรออยู่หน้าคาเฟ่ไม่ยอมไปไหน อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคาเฟ่ก็ปิดแล้ว แล้วถ้าถึงเวลานั้นคนดังกล่าวยังตามเธออยู่จะทำยังไง

จังหวะที่หวาดระแวงลุกลี้ลุกลนอยู่นั้นเธอก็นึกถึงคชาขึ้นมา หลายเดือนก่อนเธอก็เจอชายหนุ่มอยู่ที่คาเฟ่แห่งนี้ ไม่แน่ถ้าเธอโทรขอความช่วยเหลือจากคชาเขาก็อาจจะช่วยเธอได้ หญิงสาวรีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาคชาทันที ในใจก็หวังว่าชายหนุ่มยังคงใช้เบอร์ที่เคยให้เธอไว้และยอมรับสายจากเบอร์แปลกก็เป็นพอ

คชาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังทำกิจธุระเสร็จส่วนตัวก็ได้ยินเสียงมือถือดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมารับสาย ถึงแม้ว่าเบอร์ดังกล่าวจะไม่ทราบตัวตนว่าเป็นใครก็ตาม

“คุณคชา ช่วยฉันด้วย?”