ตอนที่4

“หนูแพรใจเย็นๆ ก่อนสิจ๊ะ พ่อเขาก็พูดไปแบบนั้นแหละหนูอย่าโกรธเลยนะ”

“ฉันให้คุณออกความคิดเห็นเหรอ” แพรพลอยตวาดไปที่ปวีณาอย่าเกรี้ยวกราด ปัญหาของเธอไม่ต้องการให้ใครเข้ามาวุ่นวายทั้งนั้น หญิงสาวจ้องไปที่บวรและปวีณาอย่างเอือมระอาก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปด้วยความขุ่นเคือง

“ยัยเด็กคนนี้นี่ชักจะเกินไปแล้วนะ” บวรบ่นตามหลังผู้เป็นลูกสาว เห็นท่าทีแข็งกระด้างของแพรพลอยก็เหนื่อยใจเป็นอย่างมาก

“พี่ก็ใจเย็นๆ หน่อยสิ อย่าลืมสิว่าเธอต้องอยู่ช่วยงานพี่นะ ถ้าเธอไปจริงๆ แล้วใครจะหาเงินเข้าโรงแรมให้ล่ะ”

“พูดอะไรของคุณ ไม่น่าล่ะยัยแพรถึงมองคุณแบบนี้ ที่ผมยอมให้ยัยฟ้าไปเรียนที่ฝรั่งเศสเผื่ออนาคตจะได้แบ่งเบาภาระครอบครัวบ้าง ลูกสาวของคุณถึงเวลาที่ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้างแล้ว” บวรดุไปที่ผู้เป็นภรรยาอย่างไม่พอใจก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป

“ฟ้ารดาก็ลูกสาวคุณเหมือนกันนะ” ปวีณาตะโกนตามหลัง คำพูดของบวรทำเธอหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

แพรพลอยขับรถออกมาผ่อนคลายนอกบ้าน หญิงสาวเดินมาที่สะพานข้ามบึงที่หนึ่งเพื่อคลายอารมณ์ขุ่นเคืองของตัวเอง เธอจ้องไปที่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนข้างหน้าด้วยความเหนื่อยใจ ได้แต่คิดว่าคิดถูกมั้ยที่ตัดสินใจทำตามคำขอของผู้เป็นแม่ที่ฝากฝังเธอเอาไว้ แม่ของเธอย้ำบอกกับเธอเสมอว่าพ่อของเธอรักเธอมาก แต่เท่าที่เห็นตอนนี้มันไม่ใช่อย่างที่แม่เธอพูดเลยสักนิด เพราะคนที่เขารักคือปวีณาและฟ้ารดาต่างหาก

แพรพลอยถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะใช้มือถือโทรหาชินกรเพื่อนชายแต่ก็ต้องผิดหวัง ระหว่างที่เซื่องซึมอยู่นั้นก็มีข้อความจากมือถือเด้งขึ้นมา แพรพลอยยิ้มออกในทันทีเมื่อได้อ่านข้อความดังกล่าว

“ฉันติดธุระกับพ่ออยู่ ไว้เสร็จธุระจะโทรหานะ อย่าหน้าบึ้งเชียวล่ะยิ่งขี้เหร่อยู่ด้วย”

ข้อความจากชินกรทำให้แพรพลอยกลั้นขำไม่ไหว เพื่อนชายของเธอรับรู้ถึงสถานการณ์ของเธอได้เสมอ อย่างน้อยในช่วงเวลายากลำบากนี้ก็ยังมีชินกรที่ไม่ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวจนเกินไป

ระหว่างนั้นจู่ๆ หญิงสาวก็นึกถึงคชาขึ้นมา คำพูดของชายหนุ่มวนมาในหัวเธออีกครั้ง"ต่อไปถ้าคุณติดขัดอะไรก็โทรให้ผมช่วยได้" หญิงสาวเลื่อนดูรายชื่อที่บันทึกไว้ในมือถือ พอเห็นเบอร์ของคชาก็รีบกดโทรออกทันที แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้กดรับก็รีบวางสายไปเสียก่อน

“จ้าบ้าเหรอแพร เธอจะโทรหาเขาทำไม” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง มันไม่มีเหตุผลเลยที่เธอจะต้องโทรหาคชา

คชาเองพอได้ยินเสียงมือถือดังก็รีบหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อจะรับสายแต่ก็ไม่ทันอยู่ดี ชายหนุ่มจ้องเบอร์แปลกที่ไม่รู้จักกำลังจะโทรกลับเพราะกลัวเป็นเรื่องงานแต่ก็มีสายจากนิลนาโทรแทรกเข้ามาก่อน

“พี่คชาทำอะไรอยู่คะ”

“พี่อยู่ที่โรงแรมน่ะ อีกเดี๋ยวก็จะออกไปประชุมงานกับวีต่อ”

“เวลานี้พี่ยังทำงานอีกเหรอ”

“อืม ช่วงนี้งานยุ่งมากปลีกตัวทำอะไรไม่ได้เลย”

“ก็คงอย่างนั้นแหละค่ะ เพราะพี่ก็ยุ่งแบบนี้มา3เดือนแล้ว”

คำพูดน้อยใจของนิลนาทำคชานิ่งเงียบไปในทันที ชายหนุ่มรู้สึกผิดต่อหญิงสาวมากนัก และรู้ดีว่าที่ผ่านมาความเอาใจใส่ที่เขาให้กับเธอนั้นมันลดน้อยลงจริงๆ

“พี่ขอโทษนะ คือพี่…”

“ไม่เป็นไรค่ะนิลเข้าใจ งั้นพี่คชาไปทำงานต่อเถอะค่ะ” หญิงสาวตัดบท เธอไม่อยากฟังคำอธิบายของชายหนุ่มเท่าไหร่ เพราะไม่ว่ายังไงก็ไม่พ้นเอาเรื่องงานมาอ้างอยู่ดี

“โอเค งั้นพี่ไปทำงานต่อก่อนนะ”

“เดี๋ยวค่ะพี่คชา ที่จริงนิลมีเรื่องจะเล่าให้พี่ฟังด้วย วันนี้มีรุ่นพี่ที่มหาลัยมาจีบนิลด้วยค่ะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นคชาก็เบิกตาโตด้วยความสับสน ชายหนุ่มรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาทันที เขาไม่รู้ว่าที่หญิงสาวบอกมาเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นเพราะน้อยใจเขาหรือเป็นเรื่องจริงกันแน่ เพราะถ้าเป็นเรื่องจริงผู้หญิงที่หน้าตาดีและจิตใจดีอย่างนิลนาถ้าจะมีใครเข้ามาจีบก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอะไร

“เงียบทำไมคะ นิลบอกว่ามีคนมาจีบนิลพี่คชาไม่ตกใจเลยเหรอ” นิลนาย้ำอีกครั้ง ที่หญิงสาวตัดสินใจบอกชายหนุ่มเรื่องพีรวิชที่เข้ามาจีบเธอเพราะอยากรู้ว่าคชาจะมีปฏิกิริยายังไงต่อ พอชายหนุ่มเอาแต่เงียบก็ยิ่งทำเธอหวั่นใจมากกว่าเดิม

“เหรอ เขาเป็นคนดีมั้ย นิลอยู่กับเขาแล้วสบายใจหรือเปล่า” ชายหนุ่มข่มความรู้สึกถามกลับด้วยความสับสน และคำพูดที่เฉยชาเหมือนไม่รู้สึกกังวลที่มีคนมาจีบเธอนั้นทำนิลนาผิดหวังขึ้นมาอีกครั้ง คชาไม่ได้รู้สึกหึงหวงเธอเลยสักนิด

“สบายใจมากเลยค่ะ แล้วถ้านิลจะลองคุยกับเขาพี่คชาว่าดีมั้ยคะ” หญิงสาวน้ำตาคลอยังคงทดสอบชายหนุ่มไม่เลิก

“แล้วแต่นิลเลย ขอแค่นิลมีความสุขก็พอ”

คำตอบของคชาทำนิลนาหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย ไม่คิดว่าการประชดประชันของเธอจะกลายมาเป็นทำตัวเองเจ็บปวดใจมากขนาดนี้ ไม่มีคำพูดใดที่ชายหนุ่มจะรั้งเธอไว้เลย หรือความรู้สึกที่เขาเคยมีให้เธอมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

“ก็ได้ค่ะ งั้นนิลจะลองคบกับเขาดู นิลไม่กวนพี่คชาแล้วแค่นี้นะคะ”

“นิลเดี๋ยวสิ พี่…”

ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตอบรับก็ถูกหญิงสาววางสายใส่ คชาพยายามโทรกลับแต่นิลนาก็ไม่ยอมรับสาย หลังจากได้ยินที่หญิงสาวตอบจะตกลงคบผู้ชายคนอื่นก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวได้สักที ความปากหนักของเขากลับทำให้เรื่องทุกอย่างแย่ลงไปกว่าเดิม ระหว่างที่พยายามโทรหานิลนาอยู่นั้นภาวีก็เดินเข้ามาหา ได้เวลาแล้วที่ทั้งคู่ต้องคุยงานด้วยกัน คชาเลยวางเรื่องของนิลนาไว้ก่อนแล้วมาให้ความสำคัญกับเรื่องงานต่อ

หลายชั่วโมงผ่านไป

หลังจากประชุมงานกับภาวีเรียบร้อยคชาก็กลับมายังห้องทำงานตัวเองอีกครั้ง ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาโทรหานิลนาแต่หญิงสาวก็ยังคงไม่รับสาย เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานหยิบสร้อยคอจี้ผีเสื้อขึ้นมา ได้แต่ครุ่นคิดว่าถ้านิลนามีคนที่พร้อมจะดูแลเธอจริงๆ ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ ยังไงเขาเองก็ยังต้องจดจ่ออยู่กับเรื่องแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับโรงแรม เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ก็ยังวางใจได้

คชากลับมาถึงบ้านก็เห็นวิลัยนั่งรออยู่ ใบหน้าที่อิดโรยของผู้เป็นลูกชายทำผู้เป็นแม่อย่างเธอกังวลอยู่มากนัก เธอก็หวังแค่ว่าเรื่องราวทุกอย่างจะผ่านพ้นไปอย่างเร็วที่สุด

“ทำไมแม่ยังไม่นอนครับ พ่อล่ะ”

“พ่อนอนแล้ว คชามานั่งข้างๆ แม่สิ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” คชาเดินไปนั่งข้างผู้เป็นแม่ ชายหนุ่มเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย

“พ่อกับแม่ปรึกษากันแล้วว่าเรื่องโรงแรมจะให้พ่อจัดการต่อ ตอนนี้สุขภาพของพ่อก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจัดการความยุ่งยากนี้สักที”

“อย่าเลยครับ ถ้าทำแบบนี้คนอื่นก็ยิ่งจะมองผมเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เพราะคอยแต่จะอาศัยบารมีของพ่อ บางคนยิ่งอคติกับผมอยู่ด้วย หรือพ่อกับแม่ไม่เชื่อในความสามารถของผม”

“ไม่ใช่นะลูก พ่อกับแม่รู้ว่าลูกทำได้ แต่พ่อกับแม่คิดว่าถึงเวลาแล้วที่คชาต้องได้ทำตามใจตัวเองสักที บินไปหาหนูนิลตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ เรื่องทางนี้เดี๋ยวพ่อกับอาชัยวัฒน์ช่วยกันจัดการเอง ไหนจะมีภาวีอยู่อีก ตอนนี้ลูกไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว”

คำพูดของผู้เป็นแม่ทำคชานิ่งเงียบใช้ความคิดอยู่สักครู่ ทุกคนต่างก็ต้องการทำเพื่อเขาแล้วเขาล่ะทำอะไรอยู่ จนป่านนี้ก็ยังคิดไม่ตกเสียที เขาเองก็นึกถึงคำพูดของแพรพลอยที่เคยพูดกับเขาเอาไว้เมื่อหลายเดือนก่อน “หน้าที่ของคุณมันสำคัญน้อยพอจะทำให้คุณละเลยไปได้มั้ยล่ะ ถ้าคุณเลือกทำตามหัวใจแล้วปล่อยผ่านเรื่องหน้าที่ได้ งั้นคุณก็ทำตามใจคุณเถอะ” เหมือนว่าตอนนี้ชายหนุ่มจะเข้าใจเรื่องราวต่างๆ มากขึ้นแล้ว ถึงเวลาที่เขาควรตัดสินใจแบบจริงจังสักที

“ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น และก็จะไม่รออีกต่อไปแล้ว แม่ครับ…ผมพร้อมแล้วที่จะรับช่วงต่อบริหารโรงแรมจากพ่อ เพราะนี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำมากที่สุด”

“ลูกเอาจริงเหรอ แล้วเรื่องหนูนิลล่ะ”

“เรื่องผมกับนิลปล่อยเป็นเรื่องอนาคตเถอะครับ ตอนนี้ก็ถือว่าต่างคนต่างมีเรื่องที่ตัวเองอยากทำ เรื่องความรักถ้าถึงเวลาที่เหมาะสมเดี๋ยวมันก็คงมาเอง”

“ลูกไม่เสียใจแน่นะ”

“ถ้าผมทิ้งปัญหาไปแล้วทำตามใจตัวเองนี่สิครับต้องเสียใจ ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับแม่” ชายหนุ่มยิ้มกว้างออกมามองไปที่ผู้เป็นแม่ด้วยความมั่นใจ

วิลัยเข้าไปโอบกอดผู้เป็นลูกชายไว้แน่น เมื่อเป็นการตัดสินใจของลูกชายเธอก็จะไม่เร้าหรืออีก วันนี้ทำให้เธอเห็นแล้วว่าลูกชายของเธอได้โตขึ้นแล้วจริงๆ

หลายวันต่อมา ประเทศออสเตรเลีย

เป็นเวลาหลายวันแล้วที่คชาไม่ได้โทรหานิลนาอีกนับตั้งแต่คุยกันครั้งล่าสุด หญิงสาวเองก็ไม่คิดจะโทรกลับหาชายหนุ่มด้วยเช่นกัน ในเมื่อเรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้เธอก็ควรหันกลับมาสนใจตัวเองได้แล้ว ยังไงสำหรับเธอตอนนี้เรื่องเรียนก็สำคัญมากที่สุด เธอไม่อยากให้ความพยายามดิ้นรนมาถึงจุดนี้ของเธอต้องสูญเปล่า ระหว่างคิดทบทวนความรู้สึกตัวเองอยู่นั้นเอวาเพื่อนสาวก็เดินเข้ามาหาพอดี

“นิล เลิกทำหน้าหงอยได้แล้ว แค่ผู้ชายคนเดียวเองจะสนใจทำไม เธอทั้งสวยทั้งฉลาดเดี๋ยวก็มีคนใหม่เข้ามา อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพี่พิชคนหนึ่งแล้ว”

“ใช่ ก็แค่ผู้ชายคนเดียวเอง ต่อไปนี้ฉันจะสนใจแค่เรื่องตัวเองเท่านั้น งั้นวันนี้เราไปเที่ยวเล่นกันนะ”

“ต้องอย่างนี้สิคุณเพื่อน” เอวายกนิ้วหัวแม่โป้งขึ้นมาเห็นด้วยกับคำพูดของนิลนา ในที่สุดเธอก็ได้เพื่อนสาวที่สดใสของเธอกลับคืนมาแล้ว

จังหวัดเพชรบูรณ์

แพรพลอยยืนอยู่หน้าโรงแรมศกุนตลามองดูโรงแรมที่เป็นของครอบครัวด้วยความรู้สึกมากมาย ก่อนจะไปหาผู้เป็นพ่อยังห้องทำงาน การมาของเธอทำบวรพอใจอยู่มาก เพราะตั้งแต่มีปากเสียงกันครั้งก่อนเขาก็ไม่ได้พูดคุยกับลูกสาวเลย แถมแพรพลอยยังเอาแต่หลบหน้าเขาอยู่ตลอด พอวันนี้เห็นลูกสาวมาหาเขาด้วยตัวเองก็เลยอดยิ้มดีใจไม่ได้

“แพรยอมให้ฟ้าไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสก็ได้ค่ะ อย่างน้อยต่อไปแพรก็จะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าโง่ๆ ของเธอให้รกตา แต่พ่อต้องรับปากแพรเรื่องหนึ่ง ถ้าพ่อไม่ตกลงแพรก็จะออกจากบ้านนี้ทันที”

การยื่นคำขาดของแพรพลอยทำบวรกังวลใจเป็นอย่างมาก เขาเองก็ไม่รู้ว่าเงื่อนไขที่แพรพลอยต้องการคืออะไร แต่เมื่อเอ่ยออกมาเช่นนี้เขาเองก็ยอมที่จะรับฟังดูก่อน ถ้าเป็นเรื่องที่พอให้ได้ก็จะรับปากผู้เป็นลูกสาวอย่างแน่นอน