CHAPTER 1

Bryden's POV

“Ohhhh… fuc--- shit!” paanas na daing ko habang mahigpit na hawak hawak ang aking alaga habang nakatingin sa isang larawan ng aking hipag na si Luna, ang asawa ng nakatatanda kong kapatid na si Kuya Bryan.

“Shit! Ang ganda ganda mo talaga—ang sarap sarap mo…” mahina ngunit mariin na sabi ko habang paulit ulit at mariin na nagtataas baba ang kamay sa aking alaga. 

“Ahhh—shit!" mahinang ungol ko dahil ramdam ko  na malapit na siyang labasan.

Tatlong taon na mula nang ipakilala ni Kuya ang live-in partner nitong si Luna—tatlong taon ko na rin pinipigilan ang sarili. Isang larawan lang ang mayroon ako, pero parang sapat na iyon para magpabagsak sa akin gabi-gabi.

Nang maramdaman ko na aabot na ako sa dulo at malapit nang labasan, napakagat ako sa labi at lalo pang humigpit ang pagkakahawak sa kumot.

“Shit…” halinghing ko nang ako'y labasan ng likidong kulay puti at may kalaputan.

Mabilis kong dinampot ang nakahandang tissue, inayos ang sarili, saka itinapon sa basurahan ang tissue. Mabilis kong kinuha ang boxer at isinuot, huminga ako ng malalim.

Saktong bumukas naman ang pinto ng aking silid. 

Nakatayo roon ang bunso nilang kapatid, nakapameywang.

“Akala ko hindi ka na gigising, Kuya. Ipapalibing na sana kita,” mataray nitong sabi sa akin.

“Ang taray mo naman, bunso,” pabirong sagot ko rito, sabay abot ng kamay para guluhin sana ang buhok nito—pero natigilan ako, biglang pumasok sa isip ko ang ginawa ko ilang segundo lang ang nakalipas.

Napailing na lang ako at naiilang na napatawa bago lumabas ng aking silid.

“Nagagawa mo pa talagang ngumiti, Kuya?”

Napahinto si ako at napatingin sa kanya.

Nakatungo ang kapatid ko, pero kita ang pagod sa mukha—at ang lungkot sa boses.

“Hali—” naputol ang sasabihin ko sa kanya.

“Matanda ka na, Kuya. Grow up.” Tumigas ang tono nito, nanginginig sa pagpipigil. “Kayod nang kayod si Nanay kaya siya nagkaganito… tapos wala ka pa ring balak magtrabaho?”

Namula ang mata ni bunso. May pumatak na luha.

“Hindi mo ba nakikita? Nahihirapan na rin ako. Imbes na nagfo-focus ako sa pag-aaral, heto ako—naglalaba, kumakayod, para lang may maipangtustos dito sa bahay!”

Nanlamig ang katawan naman ang aking katawan. Parang may humawak sa dibdib ko at biglang humigpit na tila ba sinasakal.

Hindi ako nakasagot agad.

Hindi dahil sa naubusan ako ng sasabihin. Dahil sa mga chismis ng kapitbahay marahil ay naapektuhan na rin ang aking kapatid. Ang aking Nanay naman kahit na bigyan ko pa ito ng pera, ayaw tumigil sa pagtatrabaho. Nagmuka tuloy akong walang kwentang Kuya sa aking kapatid.

Hindi naman sa ayaw kong magtrabaho, lalo na kung mas malaki pa ang kinikita ko sa trading. Sadyang nadala na lang akong mag-apply dahil sa una kong experience ng pag aapply ng trabaho noon.

Agad akong nadismaya sa mga in-applyan kong trabaho, at matapos noon, tila natakot na akong sumubok ulit. At dahil doon pinasok ko na ang trading, bahagyang nakaahon kami sa hirap kaya naging tumpokan kami ng mga chismis na kesyo nagbebenta raw ako ng mga ilegal. Yun din ang tunay na dahilan bakit nadala sa hospital si Nanay. 

Kaya ngayon… mas pinili ko na lang na lumayo at sa malayo maghanap ng trabaho o ipagpatuloy ang trading.

“Alagaan mo si Nanay, ha,” pilit na nakangiting sabi ko sa kanya.

“‘Yun naman talaga ang ginagawa ko,” singhot ng bunso habang nagpapahid ng luha. “Ikaw ’tong pabigat, eh.”

“Hahaha… tumahan ka na.” Huminga ako nang malalim habang nagpipigil ng luha. “Ikaw na muna kay Nanay. May kailangan lang akong ayusin.”

Bumalik ako sa silid, kinuha ang wallet at ang puting envelop sa tabi nito bago lumabas ulit.

Ibinigay ko ang puting sobre sa aking kapatid.

“Heto. Ibigay mo kay Nanay.”

“Ano ’to?” takang tanong ni bunso. “Bakit hindi ikaw ang magbigay?”

“Hindi puwede.” Kalmado at mabigat na sabi ko sa kanya, “Pa-alis na rin ako ngayon. Nakapagpaalam na ako kahapon kay Nanay.”

Napakunot-noo ni bunso. “Pa-alis? Saan ka pupunta?”

“Maynila.”Maiksing sagot ko sa kanya upang itago ang lungkot. “Gamitin n’yo ’yan ni Nanay pambayad sa bills sa ospital. At panggastos n’yo araw-araw.”

Binuksan nito ang sobre—at halos mabilaukan sa gulat.

“Kuya… dalawang daang libo ’to…”

Napangisi si ako, hindi maipagkakaila ang konting yabang na bumakas sa aking muka. “May naitabi ako.”

“Paano—”

“Basta.” Tinapik ko ang balikat ni bunso. “Huwag ka nang madaming tanong. Alagaan n’yo si Nanay.”

Pagbalik ko sa silid, mabilis akong nagbihis. Inayos ko ang aking mga dadalhin. Dahil wala kaming malaking bag, kahit kakaunti ang dala ay nagmuka pa rin itong marami. 

---

Habang nakatingin ako sa labas ng bintana ng bus, hindi ko mapigilang mapadpad ang isip ko sa isang pangalan—Luna.

Noong unang dinala siya ni Kuya Bryan sa bahay, agad niyang nakuha ang atensyon ko. Maganda ang hubog ng kanyang katawan at maputing kutis. Bonus pa rito ang malaki niyang dibdib na kung aking mahahawakan ay tila sosobra sa aking malaking palad. At ang muka nitong napakaganda at may halong pagkainosente.

At dahil doon… lalong lumalim ang nararamdaman ko.

Finally… makikita ko na naman siya.

Huminto ang bus. Nagkagulatan ang mga pasahero at nagsimulang mag-unahan sa pagbaba. Hindi ako nakisiksik. Makakababa rin naman ako.

Habang nakatayo ako at naghihintay, biglang may babaeng natumba sa akin.

Agad ko siyang sinalo.

Pero sa bilis ng pangyayari, nadama ko ang pagdampi ng palad ko sa isang may kalambotan at bahagya pa itong napisil dahil sa impact ng pagtumba nito sa akin.