บทที่ 11 ผลลัพธ์ของการยอมฟังกัน

ผู้จัดการให้เวลาทีมจนถึงเช้าวันถัดไป ถ้ารอบทดลองครั้งใหม่ยังทำให้พนักงานสับสน Pause Point และ Choice Point จะถูกถอดออกจากงานนำเสนอ

ครั้งนี้ไม่มีใครเถียงเรื่องว่าใครเป็นต้นเหตุ เซนส่งรายการสิ่งที่เขาเปลี่ยนให้ผมก่อนแตะอุปกรณ์ทุกชิ้น ผมเลิกบังคับให้ทุกเหตุการณ์ต้องกลับเข้าสู่เส้นทางหลัก และเพิ่มจุดที่ทีมสามารถหยุดเพื่อฟังคนตรงหน้าได้จริง

เช้าวันถัดมา แขกคนแรกเลือกกิจกรรมทันที คนที่สองขอพัก และคนที่สามเปลี่ยนใจหลังเริ่มโปรแกรม ทีมไม่แตกออกเป็นสองคำสั่งเหมือนวันก่อน เพราะทุกเส้นทางมีเจ้าของงานและภาษาที่ใช้ตรงกัน

ผู้จัดการไม่ได้ชมยาว เขาเพียงเปิดแฟ้มอีกครั้งและบอกให้ใส่ Pause Point ลงในสไลด์นำเสนอฉบับจริง

ผมจดประโยคนั้นไว้ใต้ผังงาน ไม่ใช่ในฐานะชัยชนะ แต่เป็นหลักฐานว่าแผนที่ดีไม่ใช่แผนที่ไม่มีใครเปลี่ยน มันคือแผนที่ทุกคนรู้ว่าจะเปลี่ยนอย่างไรโดยไม่ทำให้คนอื่นหลงทาง

POV: Aiden

เวลาผ่านไปเร็วกว่าที่ทุกคนคิด จากวันแรกที่เดินเข้ามาใน Wellness by the Sea พร้อมกระเป๋าเดินทางและความไม่คุ้นเคย วันนี้ปฏิทินบนโต๊ะทำงานของทีมถูกขีดฆ่าไปเดือนกว่าแล้ว Destiny Project เดินทางมาไกลกว่าที่คาดไว้

ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกผมได้รับมอบหมายงานมากมายจากพี่เลี้ยงและทีมงานของรีสอร์ต ตั้งแต่ช่วยออกแบบกิจกรรม Wellness สำหรับแขกกลุ่มเล็ก วางเส้นทางการดูแลลูกค้า ปรับปรุงพื้นที่บริการ ไปจนถึงทดลองจัด Workshop และกิจกรรมพิเศษในช่วงสุดสัปดาห์

มีทั้งวันที่วุ่นวาย มีทั้งวันที่ผิดพลาด และมีหลายครั้งที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันจนเกือบกลายเป็นการทะเลาะจริงจัง แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านไปได้ ทีละน้อย เหมือนคลื่นทะเลที่ค่อย ๆ กัดเซาะหินแข็งให้กลายเป็นรูปร่างใหม่

ผลลัพธ์ของงานทุกชิ้นออกมาดีกว่าที่หลายคนคาดไว้ จนแม้แต่ผู้จัดการรีสอร์ตยังเริ่มปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจด้วยตัวเองมากขึ้น

และบางที... สิ่งที่เปลี่ยนไปมากกว่าผลการทำงาน อาจเป็นความสัมพันธ์ของคนในทีม

จากคนแปลกหน้าสี่คนที่ถูกจับมาทำงานร่วมกัน วันนี้ผมรู้แล้วว่าใครชอบดื่มกาแฟแบบไหน ใครนอนดึก ใครขี้บ่น ใครชอบเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว และใครเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดที่สุดในทีมได้ภายในสามวินาที

เสียงหัวเราะเริ่มเกิดขึ้นบ่อยกว่าช่วงแรก การแซวกันกลายเป็นเรื่องปกติ และระยะห่างที่เคยมีในวันแรก ก็ค่อย ๆ หายไปโดยไม่มีใครรู้ตัว

ช่วงเย็น แสงแดดของวันใกล้หมดลงแล้ว ผิวน้ำในสระสะท้อนสีทองระยิบระยับเหมือนมีเศษแสงลอยอยู่เต็มไปหมด ผมลงสระไปแล้วรอบหนึ่ง ตอนนี้เลยขึ้นมานั่งห้อยขาอยู่ริมสระ ปล่อยให้น้ำเย็น ๆ แตะปลายเท้าไปเรื่อย ๆ ก็ว่าจะนั่งเฉย ๆ ...ถ้าไม่เผลอเห็นใครบางคนเดินมา

ภาม

จากเสื้อคลุมบาง ๆ กับผ้าขนหนูในมือ ดูก็รู้ว่าเขาคงมาว่ายน้ำเหมือนกัน ผมขยับตัวนิดหนึ่งแล้วตบพื้นที่ข้าง ๆ

"มานั่งดิ"

ภามมองผมแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบ แต่ก็นั่งลงข้าง ๆ เงียบ ๆ

โอเค ใจเย็นเอเดน อย่าทำตัวเหมือนเพิ่งเห็นของน่ารักครั้งแรก

ผมนั่งนิ่งไปได้ประมาณสามวินาที ก่อนจะแพ้ตัวเอง

"วันนี้มึงโคตรเท่เลยนะ"

ภามหันมามอง "ตรงไหน"

ผมหัวเราะเบา ๆ เอนตัวไปด้านหลัง มือแตะขอบสระไว้หลวม ๆ "ตอนบรีฟงาน"

ผมหยุดนิดหนึ่ง พยายามหาคำที่ตรงกับภาพในหัว "มึงพูดไม่ถึงสิบประโยคด้วยซ้ำ" ผมหันไปมองเขา "แต่ทั้งทีมเข้าใจตรงกันหมด"

ภามไม่ได้ตอบ แสงสะท้อนจากผิวน้ำไหวอยู่บนแก้มเขา ทำให้ใบหน้านิ่ง ๆ นั้นดูอ่อนลงกว่าปกติ ผมกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วดึงสายตากลับมาที่สระ ตั้งใจมาก ตั้งใจสุด ๆ

"เหมือนมึงไม่ได้สั่ง... แต่มึงทำให้คนอยากทำตามเอง"

ภามเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ "ก็แค่พูดตามที่คิด"

"ไม่ใช่แค่นั้นดิ" ผมหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง "คนบางคนพูดเยอะ แต่ไม่มีใครอยากฟัง แต่มึงพูดน้อย แล้วทุกคนหยุดฟัง"

ภามก้มมองผิวน้ำ ปลายเท้าของเขาแตะน้ำเบา ๆ จนเกิดวงคลื่นเล็ก ๆ "เวอร์"

"ไม่ได้เวอร์"

"มึงชอบพูดเกินจริง"

"บางเรื่องกูพูดตรงนะ"

เขาเหลือบมองผม "เรื่องอะไร"

ผมยิ้ม "เรื่องมึง"

ภามเงียบไปเสี้ยววินาที แค่นั้นก็พอให้ผมรู้ว่าเขาได้ยินชัด

ผมหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปมองผิวน้ำ ทำเหมือนตัวเองไม่ได้เพิ่งพูดอะไรเกินเพื่อนไปหนึ่งก้าว

"แล้วคินล่ะ"

ผมถามขึ้นหลังจากปล่อยให้ความเงียบอยู่ระหว่างเราสักพัก น้ำในสระกระเพื่อมเบา ๆ ตามจังหวะที่ปลายเท้าของเราขยับอยู่ใต้น้ำ

ภามหันมามองนิดหนึ่ง

"อะไร"

"มึงตามใจมันตลอด"

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยทันที เหมือนกำลังพยายามประมวลผลว่าผมกำลังพูดเรื่องอะไร

"ตอนไหน"

"หลายตอน"

"นี่มึงพูดเหมือนดูซีรีส์"

ผมหัวเราะ

"กูกำลังดูอยู่"

"..."

"เรื่องชื่อ ภามกับคิน"

ภามกลอกตาทันที ผมชอบอย่างหนึ่ง คือเวลาภามรำคาญ เขาจะไม่ได้ด่าทันที แต่จะมองเหมือนกำลังชั่งใจว่า ควรปล่อยผมลอยทะเลไปเลยดีไหม

"เพ้อเจ้อ"

"จริงนะ"

ผมยกนิ้วนับ

"คินลืมกินข้าว มึงรู้"

"คินเครียด มึงรู้"

"คินหงุดหงิด มึงก็รู้"

ภามถอนหายใจ ส่วนผมยังไม่หยุด

"กูปวดใจจะตาย มึงยังไม่รู้เลย"

คราวนี้ภามหันขวับมาเลย

"มึงปวดใจอะไร"

ผมหลุดหัวเราะ ก่อนชี้นิ้วกลับไปที่เจ้าตัว

"นั่นไง"

"..."

"ไม่รู้จริงด้วย"

ลมทะเลพัดผ่านพอดี ปอยผมสีเข้มด้านหน้าปลิวลงมานิดหนึ่ง ภามยกมือขึ้นเสยกลับอย่างเสียไม่ได้

"มึงนี่มัน..."

"อิจฉาไง"

ผมตอบหน้าตาเฉย

ภามนิ่งไปหนึ่งจังหวะ มองสบตาผมอยู่เงียบ ๆ จนผมเริ่มไม่แน่ใจว่าควรหัวเราะต่อดีไหม

"พูดง่ายดี"

"ก็ง่ายจริง"

ผมเอนตัวพิงขอบสระ เงยหน้ามองท้องฟ้าสีส้มที่กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนสี

"กูอยากเป็นคนที่มึงสังเกตเห็นบ้าง"

พอพูดออกไปแล้ว ผมก็แอบรู้สึกว่ามันจริงเกินไปนิด แต่ก็ช่างเถอะ ดีกว่าโกหก

ผมหันกลับไปมองคนข้าง ๆ ภามกำลังมองทะเล นิ้วเรียวยาวแตะผิวน้ำเล่นเบา ๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ สักพักเขาถึงพูดขึ้น

"มึงก็เด่นจะตาย"

ผมหันขวับทันที

"อ้าว"

"..."

"นี่ชมปะ"

"เปล่า"

"ชมแหละ"

"เอเดน"

"ครับ"

"เก็บคำชมไว้ให้คนอื่นพูดเถอะนะ ขอร้องล่ะ"

ผมหัวเราะลั่น จนภามต้องส่ายหน้าอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นที่จะทำให้อากาศดีเป็นพิเศษ