บทที่ 12 สระว่ายน้ำกับคำเตือนจากเซน

เงียบ... ลมเย็นพัดผ่านระหว่างเรา

"มึงว่ายน้ำเก่งไหม" ผมถาม

ภามมองสระ "พอได้"

"งั้นแข่งกันไหม"

เขาหันมามองผมช้า ๆ "มึงอยากแพ้?"

ผมหยุดยิ้มไปหนึ่งจังหวะ "โห มั่นมาก"

ภามลุกขึ้น ถอดเสื้อคลุมพาดไว้กับเก้าอี้ แล้วเดินลงบันไดสระโดยไม่รอคำตอบ น้ำกระเพื่อมรอบตัวเขา ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ใช่เพราะตกใจ แค่เพิ่งรู้ว่าคนเงียบ ๆ เวลาเอาจริง...น่ากลัวกว่าคนพูดมากอย่างผมเยอะ

ภามหันกลับมา "จะลงไหม"

"ลงค่ะ ๆ"

"หยุด"

"ค่ะ---เอ้ย โอเค"

นัยน์ตาของเขาเป็นประกายพร้อมกับรอยยิ้มมาดมั่นที่ผุดขึ้นบนใบหน้า มันไม่ใช่แค่การยิ้มธรรมดา แต่คือยิ้มของผู้ชนะที่ไร้พ่าย และผมก็แพ้จริง ไม่ใช่แพ้แบบเฉียด แพ้แบบที่ถ้าเซนอยู่ตรงนี้ มันคงเอาไปล้อได้ถึงปีหน้า

ภามแตะขอบสระอีกฝั่งก่อนผมเกือบครึ่งช่วงแขน เขาโผล่ขึ้นจากน้ำ เสยผมเปียกขึ้นลวก ๆ แล้วหันมามองผมด้วยสีหน้าที่แทบไม่เปลี่ยน แต่แววตาแม่งโคตรชัด... สะใจ

"แล้วบอกว่า พอได้?" ผมหอบถาม

ภามจับขอบสระไว้ น้ำหยดจากปลายผมลงบนแก้ม "อืม"

"นี่เรียกพอได้?"

"สำหรับกู"

ผมหัวเราะทั้งที่ยังหายใจไม่ทัน "โห มาตรฐานสูงมาก"

ภามว่ายกลับมาช้า ๆ แล้วหยุดตรงหน้าผม ระยะระหว่างเราสั้นลงกว่าตอนนั่งริมสระ น้ำกระเพื่อมเบา ๆ ชนกับหน้าอกผม

"มึงท้ากูเองนะ"

"กูไม่คิดว่ามึงจะโหดขนาดนี้"

"อย่าคิดเองบ่อย"

ผมยกมือแตะอกตัวเอง "เจ็บนะ"

ผมหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ภามไม่ได้หันหนีทันที เขาแค่มองผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนว่ายผ่านไปอีกฝั่ง น้ำแตกเป็นทางบาง ๆ ตามหลังเขา

และผมก็เพิ่งเข้าใจ... บางคนไม่จำเป็นต้องพูดเยอะเลย แค่ชัยชนะอันเงียบเชียบของเขา ก็ทำเอาหัวใจผมเสียจังหวะได้เหมือนกัน

เกมนี้...ผมแพ้มาตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่งแล้ว

POV: Kin

ทางเดินเลียบตึกเงียบกว่าปกติ ผมเดินมาจากอีกฝั่งหนึ่ง ส่วนเซนคงมาจากทางหลังตึก ปลายทางเดียวกันคือสระว่ายน้ำ ผมบอกให้ภามล่วงหน้ามาก่อน เพราะต้องเซฟงานลงโฟลเดอร์ให้เรียบร้อยแล้วถึงจะตามมา แค่เดินไปเหมือนทุกวัน

จนกระทั่งเสียงหัวเราะสั้น ๆ จากสระว่ายน้ำทำให้ผมหยุดก้าว

ภาม

ผมเงยหน้าขึ้นมอง เอเดนอยู่ในน้ำ มือหนึ่งจับขอบสระไว้ อีกมือยกขึ้นแตะอกตัวเองเหมือนกำลังหอบหรือกำลังเล่นใหญ่กับอะไรบางอย่าง

ส่วนภามอยู่ห่างจากมันไม่ถึงช่วงแขน ผมของเขาเปียกน้ำลู่ลงข้างแก้ม หยดน้ำไหลจากปลายผมลงสู่ผิวน้ำเป็นวงเล็ก ๆ

แล้วภามก็หัวเราะ แต่ผมจำได้ทันที เพราะมันเป็นเสียงที่ผมไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก

และตอนนี้... เอเดนก็อยู่ตรงนั้น ใกล้พอจะได้ยินมันชัดกว่าผม

มือที่ถือขวดน้ำอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงพลาสติกบุบเบา ๆ ดังขึ้นในฝ่ามือ

ผมก้มลงมอง ขวดน้ำยุบเป็นรอยตรงกลาง

ผมคลายนิ้วออกช้า ๆ แต่มันไม่คืนรูป เหมือนบางอย่างในอกผมตอนนี้

เอเดนพูดอะไรสักอย่าง ภามหันหน้าหนี แต่ไม่ได้ว่ายหนี ไม่ได้ขยับออกห่าง แค่อยู่ตรงนั้น ในระยะที่น้ำระหว่างเขาสองคนกระเพื่อมเข้าหากันเบา ๆ

แค่นั้นก็พอแล้ว พอจะทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมาช้าไปแค่ไม่กี่นาที

เสียงฝีเท้าหยุดลงข้าง ๆ

เซน

มันยืนไม่ไกลจากผม และผมรู้ว่ามันเห็นเหมือนกัน

"หึง?"

คำถามสั้นและตรงเกินไป ผมไม่ตอบ

เซนเหลือบมองขวดน้ำ แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"มึงนี่เก็บเก่งนะ"

น้ำเสียงยังเหมือนเดิม กึ่งเล่น กึ่งจริง

"เก็บทุกอย่างได้หมด..."

มันหยุดไปจังหวะหนึ่ง สายตามองรอยบุบบนขวดน้ำ

"...ยกเว้นหลักฐาน"

ผมหรี่ตามองมัน

"มึงยุ่งอะไรด้วย"

"ไม่ได้ยุ่ง"

เซนยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่รอยยิ้มยังอยู่

"แค่เห็นคนกำลังพยายามทำเหมือนไม่เจ็บ ทั้งที่ขวดน้ำสารภาพแทนไปแล้ว"

ผมเงียบ ลมทะเลพัดผ่านทางเดิน เย็น แต่ฝ่ามือผมกลับร้อนอยู่ตรงรอยบุบของขวดน้ำ

ตรงสระ เอเดนหัวเราะออกมาอีกครั้ง ภามส่ายหน้านิด ๆ ก่อนว่ายผ่านมันไปอีกฝั่ง น้ำแตกเป็นทางบาง ๆ ตามหลังเขา

ผมมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ

ตอนทำงาน ผมจัดการทุกอย่างได้เป็นระบบ มี Flow มีเงื่อนไข มีทางเลือก มีแผนสำรอง แต่ภาพตรงหน้าไม่มีช่องไหนให้ผมใส่มันลงไปได้เลย

ไม่รู้ว่าควรก้าวเข้าไป หรือควรถอยกลับ ไม่รู้ว่าควรเรียกภาม หรือแค่ยืนอยู่ตรงนี้ให้เหมือนคนผ่านมาเห็นโดยบังเอิญ

นิ้วผมกดลงบนรอยบุบของขวดน้ำอีกครั้ง เบากว่าเดิม แต่รอยนั้นยังอยู่

เซนเงียบไปพักหนึ่ง ครั้งนี้มันไม่ได้กวนต่อ แปลกดี บางทีคนอย่างเซนก็รู้เหมือนกันว่าจังหวะไหนควรหยุด

"คิน"

ผมหันไปมองมัน

"ถ้ามึงยังไม่รู้ว่าจะทำอะไร ก็ยังไม่ต้องรีบตัดสินใจอะไร"

มันพูดเสียงเบากว่าปกติ

"แต่เลิกโกหกตัวเองก่อนก็พอ"

พูดจบ เซนก็เดินนำไปทางสระ ทิ้งให้ผมยืนอยู่ตรงนั้น กับขวดน้ำที่บุบอยู่ในมือ และเสียงหัวเราะของภามที่ยังติดอยู่ในหัวผมไม่ยอมจาง