บทที่ 2 สี่คน หนึ่งโปรเจกต์

"ที่นี่ไม่ธรรมดา ทั้งรีสอร์ต ทั้งโปรเจกต์ ทั้งโอกาสหลังฝึก ถ้าคะแนนไม่ถึง อาจารย์ไม่ดัน กูว่าไม่รอด"

"มึงเก่ง"

ผมสบตากับเขาแค่เสี้ยววินาที แล้วหลบสายตาตัวเองไปที่ทะเล

ภามนิ่งไปนิดเดียว ก่อนหันกลับไปมองน้ำเหมือนเดิม

"น่ารำคาญ"

"เอ้า ก็ชมไง"

ผมหลุดหัวเราะกับคำด่าของเขา

ลมพัดแรงขึ้นจนปลายเสื้อเชิ้ตกระทบลำตัวเบา ๆ เราสองคนยืนเงียบกันอยู่พักหนึ่ง

ผมมองเส้นขอบฟ้า แล้วพูดขึ้นเบา ๆ

"ตอนประกาศชื่อ..."

ภามไม่หันมา แต่ผมรู้ว่าเขาฟัง

"กูคิดนะ ว่าถ้าไม่มีมึง กูจะยังอยากมาที่นี่ไหม"

คำพูดนั้นตรงเกินไป มันคือความจริงทั้งหมดจากใจผม แต่ผมรู้ดีว่าต้องซ่อนมันไว้ในน้ำเสียงของเพื่อน

ภามตอบทันที

"มึงก็ยังได้มาอยู่ดี"

ผมพยักหน้า

"ก็ใช่"

ผมเว้นไปนิดหนึ่ง

"แต่มันก็ดีที่เป็นมึง"

ภามเงียบ ก่อนตอบสั้น ๆ

"อืม"

เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้น ภามยกข้อมือดูนาฬิกา แสงแดดสะท้อนผ่านกระจกหน้าปัดวูบหนึ่ง

"ได้เวลาแล้ว"

เขาพูดเหมือนสั่งตัวเอง แล้วหมุนตัวเดินออกไป

ผมไม่ได้ตอบ แค่เดินตามครึ่งก้าวด้านหลัง ระยะเดิม

ทางเดินแคบลงนิดหนึ่ง เงาของเราทั้งคู่ซ้อนกันเป็นช่วง ๆ ก่อนแยกออกเมื่อถึงประตูห้องประชุม

ผมเอื้อมมือเปิดประตูให้ภามอย่างเคยชิน เขาเดินผ่านเข้าไป ไหล่เฉียดกันเบามาก แต่ผมรู้สึก และเลือกจะไม่ขยับหนี

ผมก้าวตามเข้าไป เสียงภายนอกถูกตัดขาด เหลือเพียงลมหายใจและจังหวะฝีเท้าที่ก้าวไปพร้อมกัน

POV: Aiden

ห้องประชุมกระจกใสอยู่ติดทะเล แสงแดดสะท้อนผิวน้ำลอดเข้ามากระทบโต๊ะไม้ยาวกลางห้อง เหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

ผมดันเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงแบบไม่คิดอะไร แขนพาดพนักหลัง สายตามองรอบห้องไปเรื่อย

เอกสารถูกจัดวางเรียบร้อยเกินไป เหมือนรอให้พวกเรามาทำให้มันยุ่ง

เซนนั่งข้าง ๆ เหมือนเดิม ผมไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่ามันนั่งท่าไหน

ผมกวาดสายตาไปเรื่อย ๆ ไม่ได้โฟกัสอะไรจริงจัง จนกระทั่ง---

แกร๊ก

ประตูเปิด แสงจากด้านนอกพุ่งเข้ามาแค่เสี้ยววินาที ก่อนถูกเงาของคนที่เดินเข้ามาบดบัง

ผมหยุดมองทันที เหมือนสมองมันเลือกเองว่าจะโฟกัสอะไร

ผู้ชายคนนั้น คนใต้ต้นดอกเกด

ผมเผลอนั่งตัวตรงขึ้นนิดหนึ่ง

ผมสีดำเส้นเล็กปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตขาวเรียบ สีหน้าธรรมดาเกินไปจนต้องมองซ้ำ

เขาไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ แค่เดินเข้ามา เลือกที่นั่ง วางของ ทุกอย่างเงียบ เรียบ ง่าย

แต่สายตาผมดันไม่ยอมไปไหน ตั้งแต่จังหวะที่เขาดึงเก้าอี้ออก ไปจนถึงวินาทีที่เขาวางปากกาลงบนโต๊ะ

ผมมองอยู่แบบนั้น เหมือนคนเสียมารยาท แต่หยุดไม่ได้

ผมต้องเจอคนนี้อีกตั้งสองเดือนกว่า

ผมกลืนน้ำลายเบา ๆ ไหวไหมวะ ไอ้เด้น แล้วก็เผลอยิ้มกับตัวเอง

"ยินดีต้อนรับสู่ Wellness by the Sea นะคะ"

เสียงพี่เลี้ยงดึงผมกลับมา

ผมพยักหน้าเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังเหม่อ

"ก่อนเริ่มงาน แนะนำตัวกับบอกความถนัดสั้น ๆ นะคะ"

ห้องเงียบไปนิดหนึ่ง

ผมยกมือขึ้นก่อน

"สวัสดีครับ ผมเอเดน วรินทรวัฒน์ ศิริเมธา จากมหาวิทยาลัยปราณบุรีครับ"

ผมยิ้มบาง ๆ

"ชื่อจริงกับชื่อเล่นเหมือนกันครับ แต่เพื่อนชอบเรียกไอ้เด้น มันบอกผมเหมือนหมาโกลเด้น"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในห้อง

ผมยักไหล่

"ผมถนัดคุยกับลูกค้า อ่านสถานการณ์หน้างาน แล้วก็ปรับตัวไวครับ"

พูดจบ ผมเหลือบมองไปทางเขา แค่แวบเดียว

ผมเห็นเขานั่งนิ่งค้างและกำลังจ้องมองมาที่ผมพอดี มุมปากเขาขยับขึ้นนิด ๆ เหมือนยิ้มผ่านสายตามากกว่า

หัวใจผมสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ยิ้มเล็ก ๆ นั้นอันตรายต่อใจผมมาก

เซนเป็นคนต่อ

"สวัสดีครับ เซน ศรัณย์ วชิรานนท์ จากที่เดียวกับเอเดนครับ"

น้ำเสียงมันนิ่ง แต่ติดเล่นนิด ๆ

"ผมถนัดหาทางเลือกใหม่ ๆ ถ้าหน้างานเปลี่ยน ผมปรับได้"

มันเว้นจังหวะ

"แต่จะพยายามไม่ทำให้พังนะครับ"

ผมหัวเราะในลำคอ

แล้วก็เห็นผู้ชายอีกคนที่นั่งข้างภามเหลือบมองมัน

สูง โปร่ง เสื้อเรียบ แว่นเรียบ สีหน้าเรียบ เรียบทุกอย่างจนเหมือนมีคำว่า "มาตรฐาน" แปะอยู่บนหน้าผาก

เซนยิ้มตอบทันที

เออ... เอาเข้าสิ เริ่มแล้ว

บรรยากาศมันตึงนิด ๆ แบบไม่ต้องพูด คนต่อไปคือเขา

"สวัสดีครับ ผมภาม กฤตภาส โมริ จากเซนต์มิคาแอล"

เสียงนิ่ง สั้น แต่ชัดจนทั้งห้องฟัง

"ผมถนัดดูภาพรวม ความต่อเนื่องของงาน และรับฟังทีมครับ"

ไม่มีคำเกิน ไม่มีการขายตัวเองเกินจำเป็น แต่ผมนั่งนิ่งไปเลย

แม่งเอ๊ย เท่ฉิบหาย

ก่อนพี่เลี้ยงจะเอ่ยเรียกคนต่อไป ผมอดใจไม่ไหว ยกมือถามแทรกขึ้นมาทันที

"โมริ?" ผมทวน "นามสกุลญี่ปุ่นเหรอ"

ภามพยักหน้า "พ่อเป็นญี่ปุ่น"

"อ๋อ ลูกครึ่ง"

"เกี่ยวกับงานตรงไหน" ภามถามกลับเรียบ ๆ จนผมยกมือยอมแพ้

คนสุดท้ายคือคนข้างเขา

"ผมคิน ธีรคินทร์ ธนาวัฒนศักดิ์ครับ จากที่เดียวกับภาม"

น้ำเสียงสุภาพกว่าทุกคน

"ผมถนัดวางขั้นตอน ตรวจความชัดเจน และจัดระบบงานครับ ถ้าอะไรไม่ชัด ผมจะขอเช็กก่อน"

ชัดเจนว่า คนนี้เป็นคนประเภทที่ถ้าบอกว่าไฟไหม้ เขาน่าจะถามก่อนว่าจุดเกิดเหตุอยู่ตรงไหน มีทางออกกี่ทาง และใครรับผิดชอบถังดับเพลิง

เซนหันมายิ้มกับผม ผมรู้ทันทีมันคิดอะไร

อย่าเพิ่งแกล้งเขา ไอ้เซน มึงใจเย็นก่อน

พี่เลี้ยงยิ้มบาง ๆ ก่อนเปิดสไลด์แรกบนจอ

"โปรเจกต์ของพวกคุณในสองเดือนนี้ คือออกแบบแพ็กเกจ Wellness Experience ใหม่ให้กับรีสอร์ตค่ะ"

หน้าจอเปลี่ยนเป็นภาพลูกค้าหลายกลุ่ม ทั้งวัยทำงาน คู่รัก และคนที่ต้องการพักฟื้นร่างกายกับใจ

"โจทย์คือ ไม่ใช่แค่ทำสปาแล้วจบ แต่ต้องสร้างประสบการณ์ตั้งแต่การประเมินลูกค้า การดูแลระหว่างเข้าพัก ไปจนถึงความรู้สึกหลังกลับบ้าน"

ผมนั่งตัวตรงขึ้นนิดหนึ่ง

พี่เลี้ยงพูดต่อ

"พวกคุณต้องออกแบบทุกอย่างตั้งแต่ศูนย์ ทั้งชื่อโปรเจกต์ แนวคิดหลัก ขั้นตอนบริการ รายละเอียดแพ็กเกจ และวิธีทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าเขาได้กลับไปในเวอร์ชันที่ดีขึ้นกว่าเดิม"

ผมเลิกคิ้ว

"เริ่มจากศูนย์เลยเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ ศูนย์แบบที่ยังไม่มีแม้แต่โครงร่าง"

คำตอบนั้นทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาทันที แทนที่จะเครียด ผมกลับรู้สึกว่าเลือดในตัวมันสูบฉีด

โอเค งานยากแบบนี้แหละที่น่าสนุก

"ได้ครับพี่ พวกผมจัดเต็มให้อยู่แล้ว"

เซนพยักหน้าช้า ๆ เหมือนเห็นด้วย

ส่วนคิน... ผมเหลือบไปเห็นมือเขากำปากกาแน่นขึ้นนิดหนึ่ง

คนนี้คงแบกความตั้งใจไว้เต็มบ่า