บทที่ 1 ใต้ต้นดอกเกด

"งั้นก็อย่าจีบ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไร แต่สายตา... ไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด

ผมยิ้ม ขยับเข้าไปอีกนิด

"ไม่ทันแล้วว่ะ"

ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ผมเพิ่งเจอเขาไม่ถึงชั่วโมง แต่ดูเหมือนผมจะหาเรื่องให้ตัวเองตั้งแต่วันแรก

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ตอนที่ผมยังไม่รู้เลยว่า... แค่รอยยิ้มเดียว จะทำให้เรื่องมันไปไกลขนาดนี้

POV: Aiden

ประตูรถตู้ถูกเปิดออก กลิ่นเค็มจาง ๆ ของทะเลปะทะมากับแสงแดดบ่ายที่สะท้อนผิวน้ำจนผมต้องหรี่ตา ผมหยุดยืนอยู่ตรงขั้นบันได มองออกไปข้างหน้า

เอาจริง... ในคลิปว่าสวยแล้ว ของจริงแม่งโคตรโกง

น้ำทะเลสีเขียวอมฟ้าไล่ไปจนสุดสายตา ด้านหลังมีภูเขาเขียวทึบเหมือนฉากหนัง ส่วนตรงกลางคือรีสอร์ตสีขาวเงียบ ๆ ที่ดูแพงตั้งแต่ยังไม่ต้องก้าวเข้าไป

Wellness by the Sea สถานที่ฝึกงานสองเดือนกว่าของพวกเรา และเป็นโปรเจกต์ที่อาจตัดสินอนาคตหลังเรียนจบของผม

"โคตรสวยเลยว่ะ"

ผมสะพายกระเป๋าลวก ๆ แล้วหันไปหาคนข้าง ๆ

"ถ้ามาทำงานแล้วได้วิวแบบนี้ทุกวันนะ กูยอมทำโอฟรีเลยจริง ๆ"

เซนเลิกคิ้วใส่

"มึงยังไม่ได้เริ่มงานเลย จะทำโอซะแล้ว"

"เอ้า วิวดีขนาดนี้ กูยอมดิ"

"เขาไม่ได้จ้างมึงมาดูวิวค่ะ"

มันส่ายหน้า แต่ปากยิ้ม

ผมหัวเราะ แล้วเดินลงจากรถพร้อมมัน จังหวะก้าวของเราคุ้นเคยจนแทบไม่ต้องหันมองกันด้วยซ้ำ เซนยังเหมือนเดิม ตัวเพรียว ๆ เดินไว ๆ แบบที่ถ้าเผลอแป๊บเดียวก็หายไปไหนไม่รู้ ต่างจากผมที่ช่วงนี้โดนทักบ่อยเกินว่าตัวใหญ่ขึ้น

เซนเหลือบมองแขนผม ก่อนหัวเราะในลำคอ

"มึงไปกินอะไรมาเนี่ย ตัวใหญ่ขึ้นชิบ"

ผมยักไหล่

"กูโตตามวัยปะ"

"วัยมึงหรือวัยควาย"

"อ้าว ด่ากูเฉย"

เซนเดินเร็วขึ้น แล้วจงใจชนไหล่ผมเบา ๆ ตอนเดินผ่าน ผมหันไปมอง มันยิ้มกวนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เออ แบบนี้แหละ ตั้งแต่เด็กจนโต มันก็เป็นแบบนี้มาตลอด

ลมทะเลพัดแรงขึ้น ผมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว

"เออ เซน"

"หืม"

"มึงขึ้นไปรอก่อนดิ ห้องประชุมอะ เดี๋ยวกูตาม"

เซนหยุดเดินทันที

"อะไรของมึง จะเริ่มงานแล้วนะ"

"เข้าห้องน้ำก่อน แป๊บเดียว"

มันจ้องหน้าผมอยู่สองวิ เหมือนกำลังประเมินว่าเชื่อได้แค่ไหน

"ไว ๆ นะมึง"

"เออ กูรู้น่า"

เซนส่ายหัว แต่ก็ยอมเดินแยกขึ้นไปทางอาคารหลัก ผมมองมันหายเข้าไปด้านใน ก่อนเลี้ยวไปอีกทาง

ทางเดินไปห้องน้ำเงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงเสียงลมทะเลลอดผ่านอาคารเข้ามาเป็นช่วง ๆ เสียงรองเท้าผมกระทบพื้นดังแผ่ว ๆ ท่ามกลางความเงียบ

แล้วผมก็ได้ยินเสียงหนึ่ง

"จิ๊บ..."

ผมหยุด

"จิ๊บ ๆ ..."

เสียงดังมาจากข้างกำแพงเตี้ยใต้ต้นไม้ ผมขมวดคิ้ว แล้วก้าวเข้าไปดู ก่อนจะเห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังก้มตัวลง มือข้างหนึ่งรองอะไรเล็ก ๆ ที่ขยับยุบยิบอยู่ในอุ้งมือ

ลูกนก

ผมชะงัก ไม่ใช่เพราะลูกนก แต่เพราะคนที่กำลังอุ้มมันอยู่

เขายืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นดอกเกด เสื้อเชิ้ตขาวปลิวตามแรงลม เส้นผมสีดำอ่อนนุ่มปรกลงข้างแก้ม ทุกอย่างในตัวเขาดูเงียบ แต่ไม่จาง

เขาประคองลูกนกเหมือนกลัวมันจะเจ็บแม้แต่นิดเดียว ก่อนเขย่งปลายเท้าขึ้น ค่อย ๆ วางมันกลับเข้าไปในรังอย่างเบาที่สุด แล้วพึมพำเบา ๆ

"คราวหน้าระวังหน่อยนะ"

แม่นกส่งเสียงร้องอยู่ด้านบน

เขาเงยหน้ามอง แล้วรอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นตรงมุมปาก

แค่นั้นเอง แค่รอยยิ้มเดียว แต่ผมกลับยืนนิ่งเหมือนลืมหายใจ

แสงแดดตกกระทบเสี้ยวหน้าของเขาพอดี ปลายผมปลิวผ่านแก้ม ขณะที่เขายกมือปัดมันออกอย่างไม่ใส่ใจ และผมก็เห็นดวงตาคู่นั้นชัด ๆ เป็นครั้งแรก

นิ่ง อ่อนโยน และดึงสายตาจนรู้สึกไม่ดีต่อใจเลย

ผมไม่รู้ว่าตัวเองยืนมองอยู่นานแค่ไหน รู้ตัวอีกที เขาก็เดินหายไปแล้ว ใต้ต้นดอกเกดเหลือเพียงเงาไม้ ลมทะเล และความรู้สึกแปลก ๆ ที่ยังค้างอยู่กลางอกผม

แต่ในตอนนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่า... คนที่ดูเข้าถึงยากคนนั้น กำลังจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของผม ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

POV: Kin

อีกฟากหนึ่งของอาคาร Wellness ผมมาถึงระเบียงก่อน

ลมทะเลพัดแรงกว่าที่คิด ชายเสื้อเชิ้ตขยับตามแรงลม สายตาผมมองออกไปไกล

ผมไม่ได้มองวิว แต่มองเวลา

ภามบอกว่าจะไปห้องน้ำ แล้วหายไปนานกว่าที่ควร

ผมเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง ปลายนิ้วแตะหน้าปัดเบา ๆ อย่างเคย สิบสี่นาทีสิบเจ็ดวินาที สำหรับคนอื่นอาจไม่นาน แต่สำหรับภาม มันนานกว่าปกติ

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากลานด้านล่าง ผมหันไปมองโดยอัตโนมัติ เด็กฝึกงานอีกมหาวิทยาลัยสองคนกำลังเดินผ่านลานหิน

คนหนึ่งตัวเพรียว ท่าทางกวน ๆ อีกคนสูงกว่า ผิวแทน ผมสีน้ำตาลทองยุ่งนิด ๆ พวกเขาหัวเราะเสียงดังเกินสถานที่ ยิ้มง่ายเกินคนเพิ่งมาฝึกงาน และมองทุกอย่างเหมือนโลกนี้น่าสนุกไปหมด

ผมจำหน้าไว้เฉย ๆ ก่อนละสายตากลับ

โฟกัสงาน โฟกัสเวลา โฟกัส---

เสียงฝีเท้า ภามเดินกลับมาแล้ว

เสื้อเชิ้ตขาวของเขามีรอยฝุ่นจาง ๆ ตรงปลายแขน ไม่ใช่แบบที่ควรเกิดกับภาม

"ช้า"

ภามพยักหน้า

"นิดนึง"

ผมไม่ถามต่อ แต่สายตาไล่จากปลายแขนขึ้นไปถึงหน้าเขาแล้วหยุด

ภามไม่ได้หลบตา เขานิ่งเหมือนเดิม ผมขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว เอื้อมมือจับข้อมืออีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมชาติ

ภามชะงัก เล็กมาก แต่ผมรู้

ผมเลื่อนจากข้อมือไปที่ปลายนิ้ว พลิกขึ้นเบา ๆ มีรอยแดงจาง ๆ ตรงปลายนิ้ว ไม่มีแผลเปิด ไม่มีเลือด แต่มันเพิ่งเกิด

ผมมองอยู่นานกว่าที่ควร ไม่ใช่เพราะมันร้ายแรง แต่เพราะมันอยู่บนมือของภาม

"โดนอะไรมา"

ภามมองมือผมแวบหนึ่ง ก่อนตอบ

"ลูกนกตกจากรัง"

ผมหยุดมือไปครู่หนึ่ง ภาพต่อขึ้นมาเองในหัว

ภามเอื้อมมือเอาลูกนกกลับรัง โดยไม่สนเสื้อ ไม่สนฝุ่น และไม่สนว่าตัวเองจะโดนจิกหรือเปล่า ภามเป็นแบบนี้เสมอ

ผมปล่อยมือเขาคืนไปช้า ๆ

"ไม่มีแผล"

ภามพยักหน้า

"อืม"

ผมถอยกลับมายืนระยะเดิม แต่ปลายนิ้วยังจำความอุ่นของมืออีกฝ่ายได้ชัด

"ตื่นเต้นไหม"

ผมถามขณะที่สายตายังมองออกไปข้างหน้า

"เฉย ๆ"

ภามตอบทันที

ผมหลุดหัวเราะในลำคอ

"คำตอบมึงนี่กันตายได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ"

ภามไม่ตอบ

ผมล้วงมือลงกระเป๋า ขยับตัวยืนขนานกับเขา