บทที่ 7 มื้อเช้ากับลูกค้าคนแรก

POV: Aiden

ห้องอาหารเช้าเริ่มคึกคักกว่าปกติ กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยปะปนกับกลิ่นกาแฟในอากาศ แสงเช้าสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาแตะโต๊ะไม้ยาวกลางห้องจนดูเหมือนทุกอย่างถูกเคลือบด้วยสีทองอ่อน ๆ

ผมนั่งอยู่ข้างเซน ข้างหน้ามีไข่คน ขนมปังปิ้ง ผลไม้ และกาแฟที่ยังไม่ได้แตะ แต่ความสนใจของผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลย

"เลิกมองประตูได้แล้ว"

เซนพูดโดยไม่เงยหน้าจากจาน ผมหันขวับ

"กูไม่ได้มอง"

"ประตูมันจะสึกแล้ว"

"มึงก็เวอร์"

"กูไม่เวอร์ มึงนั่นแหละไม่เนียน"

ผมหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้เก้อ ยังไม่ทันได้เถียงต่อ ประตูก็เปิดออกพอดี

คินเดินเข้ามาก่อน เสื้อเชิ้ตกลีบคมกริบ กางเกงเรียบพอดีตัว ท่าทางเรียบจนดูเหมือนเขาเตรียมตัวมาเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจมาตรฐานตั้งแต่เช้า ส่วนคนที่เดินตามหลังมา... ภาม

ผมเผลอยิ้มก่อนจะห้ามตัวเองทัน เซนเหลือบมองผมแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

"อาการหนัก"

"กูยังไม่ได้ทำอะไร"

"มึงยิ้มเหมือนหมาเจอเจ้าของอีกแล้ว"

"ไอ้เซน"

มันหัวเราะในลำคอ

ภามกับคินเดินมาถึงโต๊ะ คินวางแฟ้มลงก่อนนั่ง ภามวางแก้วกาแฟไว้ข้างมือแล้วนั่งตรงข้ามผมพอดี ตรงข้าม แปลว่าเห็นหน้าได้ชัด ดี... ดีมาก ผมพยายามคุมสีหน้าให้ปกติที่สุด

"มอนิ่ง มึง"

ภามมองผม

"อืม"

เขารับคำสั้น ๆ

อาหารเช้าถูกยกมาวางเพิ่มจนเต็มโต๊ะ แต่ดูเหมือนทุกคนจะสนใจโปรเจกต์มากกว่าข้าวตรงหน้า

คินเปิดแฟ้มก่อนใคร

"Destiny Project ต้องมีแกนหลักที่ชัด"

เขาพูดพลางวางกระดาษสรุปกลางโต๊ะ

"ลูกค้าต้องรู้ว่าเขาได้อะไรกลับไป ไม่ใช่แค่รู้ว่าเขาซื้อบริการอะไร"

เซนหมุนช้อนเล่นเบา ๆ

"ได้ชีวิตใหม่"

คินเงยหน้าขึ้น

"กว้างไป"

"งั้นก็ทำให้จับต้องได้"

เซนดึงกระดาษเข้าหาตัว หยิบปากกาจากมือผมไปหน้าตาเฉย แล้วเริ่มเขียนเป็นคำ ๆ

4 ขั้นตอน คืนสมดุลกายใจ Assessment - ประเมิน Release - ปลดล็อก Restore - ฟื้นคืน Reconnect - เชื่อมกลับสู่ตัวเอง

"เข้ามา ประเมินตัวเองก่อน"

เซนแตะปลายปากกาลงบนคำแรก

"แล้วปล่อยความเครียดออก ฟื้นฟูร่างกาย สุดท้ายค่อยเชื่อมกลับไปใช้ชีวิตจริง"

ผมมองตามเส้นปากกาของมัน ภาพในหัวเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่สปา ไม่ใช่แค่โปรแกรมสุขภาพ แต่มันคือการพาคนคนหนึ่งออกจากความเหนื่อยล้า พาเขาค่อย ๆ วางของหนักในใจลง แล้วส่งกลับไปในเวอร์ชันที่เบากว่าเดิมนิดหนึ่ง

"โอเคว่ะ"

ผมพยักหน้า

"เริ่มเห็นภาพแล้ว"

คินยังมองกระดาษอยู่ สีหน้าเหมือนกำลังคำนวณเส้นทางทั้งหมดในหัว

"แล้วมาตรฐานล่ะ"

"มึงดู"

เซนตอบทันที คินเลิกคิ้ว

"กู?"

"มึงเก่งเรื่องระบบ"

เซนยักไหล่

"กูเก่งคิด ภามเก่งภาพรวม เอเดนเก่งคน มึงเก่งจัดระเบียบ"

ผมหัวเราะ

"ตกลงแบ่งงานกันเสร็จแล้วเหรอ"

"ใช่"

เซนตอบหน้าตาเฉย

"ประชาธิปไตยแบบรวบรัด"

ผมหัวเราะหนักกว่าเดิม แม้แต่ภามยังยกยิ้มกว้าง และจากสายตาที่เขาเหลือบมาทางผมแวบหนึ่ง ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขาเห็นว่าผมเห็นด้วย

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าดูเหมือนจะเบา แต่ใต้ความเบานั้น ผมเริ่มรู้สึกได้ว่าโปรเจกต์นี้ไม่ง่าย เราไม่ได้แค่มานั่งคิดชื่อสวย ๆ แล้วจัดแพ็กเกจขาย เรากำลังพยายามออกแบบอะไรบางอย่างให้คนจริง ๆ และคนจริง ๆ มักไม่เดินตาม Flow ง่ายเหมือนในกระดาษ

ช่วงสาย ลูกค้าทดลองคนแรกของวันมาถึง เป็นผู้หญิงวัยทำงานอายุประมาณสี่สิบต้น ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงผ้าทรงสุภาพ ผมถูกมัดเรียบร้อย แต่ใต้ตาดูอ่อนล้าเหมือนคนที่พยายามนอนแล้วแต่นอนไม่พออยู่ดี เธอยิ้มให้พวกเรา เป็นรอยยิ้มสุภาพ แต่ไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่สบายใจจริง ๆ

"สวัสดีครับ ผมเอเดนนะครับ วันนี้พวกเราจะช่วยดูแลพี่ตลอดช่วงทดลองโปรแกรม"

ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่คิดว่านุ่มที่สุดเท่าที่หมาโกลเด้นอย่างผมจะทำได้ เธอหัวเราะเบา ๆ

"ฝากด้วยนะคะ พี่ไม่ค่อยได้ทำอะไรแบบนี้"

"ปกติพักผ่อนพอไหมครับ"

ผมถามระหว่างชวนเธอนั่งในห้องประเมิน เธอนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ถ้าพักพอ คงไม่มาที่นี่หรอกค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้พวกเราเงียบไปชั่วครู่ เพราะมันไม่ได้ฟังเหมือนคำพูดเล่น มันฟังเหมือนความจริงที่ถูกพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ป่วย แต่ก็ไม่ได้โอเค ผมเพิ่งเข้าใจประโยคนี้ชัดขึ้นตรงนั้นเอง

คินเริ่มเปิดแบบประเมิน น้ำเสียงของเขาสุภาพและชัดเจนเหมือนทุกครั้ง

"เดี๋ยวเราจะเริ่มจากประเมินภาพรวมก่อนนะครับ ทั้งเรื่องการพักผ่อน ความเครียด อาการล้าทางกาย แล้วค่อยจัดลำดับบริการให้เหมาะกับวันนี้"

ลูกค้าพยักหน้า

ภามนั่งอยู่ไม่ไกล เขาไม่ได้พูดแทรก แต่สายตาคอยมองลูกค้าตลอดเวลา ไม่ใช่มองเพื่อจับผิด แต่มองเหมือนกำลังฟังสิ่งที่อีกฝ่ายยังไม่ได้พูด

เซนถ่ายรูปมุมห้องและจดบรรยากาศบางอย่างลงในแท็บเล็ต ส่วนผมคุยกับลูกค้าเป็นระยะ ถามง่าย ๆ ไม่กดดัน ไม่ทำให้เหมือนสัมภาษณ์สอบสวน

ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้ดี อย่างน้อยก็ตอนแรก

หลังประเมินเสร็จ ลูกค้าเข้ารับการนวดผ่อนคลาย จากนั้นจึงเข้าสู่โปรแกรมฟื้นฟู ทีมสปาทำงานได้ดีมาก กลิ่นน้ำมันหอมอ่อน ๆ เสียงเพลงเบา ๆ และแสงไฟสีอุ่นช่วยให้ลูกค้าดูผ่อนลงกว่าตอนมาถึง ผมเห็นเธอเริ่มยิ้มง่ายขึ้น เห็นไหล่ที่เกร็งอยู่ตลอดค่อย ๆ คลาย และแอบรู้สึกภูมิใจแทนรีสอร์ตนิดหน่อย

จนกระทั่งถึงขั้นตอน IV Therapy ตอนพี่พยาบาลวางถาดอุปกรณ์ลงข้างเตียง เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ลูกค้าหยุดมองทะเล สายตาเลื่อนกลับมาที่ปลายเข็ม มือที่เคยวางนิ่งบนผ้าคลุม ค่อย ๆ กำเข้าหากัน

"เจ็บไหมคะ"

เธอถามเสียงเบาลง

"ไม่มากค่ะ แค่ตอนเริ่มแทงเข็มนิดเดียว"

พี่พยาบาลตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"พี่ยังอยากสบาย ๆ ก่อน"

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที

ผมหันไปมองคิน อีกฝ่ายขยับตัวก่อนใคร สีหน้าของเขาไม่ได้แข็ง แต่เริ่มจริงจังขึ้นแบบที่ผมเดาได้เลยว่าในหัวกำลังเปิด Flow Chart ทั้งหมด

"ถ้าอย่างนั้นเราอาจจะอธิบายขั้นตอนก่อน แล้วให้เวลาพี่ตัดสินใจอีกนิด---"

"ถ้ายังไม่พร้อม เราเปลี่ยนลำดับได้ครับ"

เซนพูดขึ้นก่อน คินหันไปมองทันที

"มันไม่ตรง Flow"

"แต่ลูกค้าจะสบายใจกว่า"

"ถ้าเปลี่ยนตรงนี้ ต้องกระทบเวลาห้องพักฟื้นกับคิวต่อไป"

"แต่ถ้าฝืนตอนนี้ ลูกค้าจะจำว่าทั้งโปรแกรมเริ่มจากความกลัว"

คำพูดของเซนทำให้คินนิ่งไปครึ่งจังหวะ ไม่ใช่เพราะแพ้ แต่เพราะมันจริง บรรยากาศเริ่มตึงขึ้นเล็กน้อย