บทที่ 6 ความหึงที่ซ่อนไม่มิด

คินดึงมือกลับไปดื่มน้ำต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ส่วนเซนที่นั่งข้าง ๆ ผมหลุดยิ้มมุมปาก เหมือนมันเห็นความหึงจาง ๆ ในตาผมเข้าให้แล้ว

"เรียบร้อย หล่อเหมือนเดิม" ผมพูดกลบเกลื่อน

คราวนี้คินเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมตรง ๆ บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงทันตา

ส่วนภามจ้องหน้าผมนิ่งจนผมเริ่มใจเสีย กำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่คนตรงหน้ากลับพูดขึ้นก่อน

"มึงนี่นะ... ปากไว"

ผมกลืนน้ำลาย แต่อาศัยความหน้าด้านตอบออกไปตามความจริง "แต่จริงใจนะ"

ภามนิ่งไป หนึ่งวิ... สองวิ... แล้วเขาก็ยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มกว้าง แต่เป็นรอยยิ้มจาง ๆ แค่ตรงมุมปากที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสว่างพรึ่บขึ้นมาทันที

ตอนลุกจากโต๊ะอาหาร ผมเดินขนาบข้างภามไปในระยะที่เขาจะไม่รำคาญ

"ภาม พรุ่งนี้... มึงจะนั่งข้างกูไหม"

ภามปรายตามองเหมือนกำลังถามว่าผมเอาความมั่นใจมาจากไหน "ใครบอกจะนั่งด้วย"

"งั้นกูไปนั่งข้างมึงเอง"

ภามนิ่งไปก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ "แล้วแต่มึง"

เขาเดินแยกออกไปแล้ว แต่ผมยังยืนยิ้มเป็นบ้าอยู่คนเดียว

เซนเดินมาตบไหล่ผม "อาการหนักนะมึงน่ะ"

ผมหันไปมองมันแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม "เออ ยอมรับ... หนักจริง"

ลมทะเลพัดเข้ามาจากโถงทางเดิน กลิ่นเกลือจาง ๆ ปนกับกลิ่นสมุนไพรอบอวล

พรุ่งนี้เราต้องเริ่มดูพื้นที่จริง เริ่มออกแบบโปรเจกต์จริง และเริ่มทำงานเป็นทีมจริง ๆ Destiny Project กำลังจะเดินหน้า ทีละขั้น ทีละแผน ทีละรายละเอียด เหมือนทุกอย่างควรเป็น

ผมมองแสงไฟที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำทะเลยามค่ำคืน ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ

แปลกดี ทั้งที่ในหัวควรเต็มไปด้วยเรื่องงาน แต่ภาพของคนคนหนึ่งกลับโผล่ขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำอีก รอยยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงนิ่ง ๆ แล้วก็สายตาคู่นั้น สายตาที่ทำให้ผมเผลอมองกลับบ่อยเกินไป จนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่ยากที่สุดของ Destiny Project จะเป็นการออกแบบโปรแกรมเพื่อเยียวยาผู้คน หรือเป็นการทำตัวให้ปกติ เวลาที่ผมอยากให้ตัวเองอยู่ในสายตาของภาม มากขึ้นทุกวัน

ทีมที่ดี...ไม่ใช่ทีมที่คิดเหมือนกัน แต่คือทีมที่ยังไปต่อด้วยกันได้

POV: Kin

แสงเช้าซึมผ่านผ้าม่านบาง ลมทะเลพัดเอื่อย กลิ่นเกลือจาง ๆ แตะปลายจมูก ผมยืนพิงราวระเบียง มองผืนน้ำที่ยังเงียบเหมือนโลกเพิ่งตื่น

เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ไม่ใช่เพราะเสียงคลื่น แต่เป็นเพราะภาพบางอย่างที่วนอยู่ในหัว ภาพผู้ชายผมสีน้ำตาลทองคนนั้น เอเดน เขามองภามบ่อยเกินไป มองนานเกินไป และดูไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด ผมถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะยอมรับกับตัวเองเงียบ ๆ ไม่ชอบ

ครืด--- เสียงประตูเลื่อนดังขึ้นจากด้านหลัง

ผมหันกลับไป ภามเดินออกมาพร้อมแก้วกาแฟสองใบ ผมของเขายังชื้นนิด ๆ จากการล้างหน้า เสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกพับแขนขึ้นอย่างเรียบร้อยเหมือนทุกเช้า ใบหน้านิ่งสนิทเหมือนโลกทั้งใบยังไม่มีเรื่องอะไรน่าตื่นเต้นพอให้เขาแสดงออกมากกว่านั้น

"ตื่นเช้า"

"นอนไม่หลับ"

ภามพยักหน้าเหมือนเข้าใจ ก่อนยื่นแก้วหนึ่งมาให้

"สองช้อน ไม่ใส่น้ำตาล"

ผมชะงัก

"มึงจำได้?"

"ตอนทำรายงาน เห็นกินตลอด"

น้ำเสียงราบเรียบ ก่อนเจ้าตัวจะเดินไปยืนอีกฝั่งของระเบียง ทิ้งให้ผมมองแก้วกาแฟในมืออยู่พักหนึ่ง

กาแฟยังร้อน แต่ความรู้สึกบางอย่างในอกกลับอุ่นกว่า

ภามเป็นคนแบบนี้เสมอ ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออก แต่กลับจำรายละเอียดเล็ก ๆ ของคนรอบตัวได้มากกว่าที่ใครคิด นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้คนชอบเขาได้ง่ายขนาดนี้ และบางที นั่นอาจเป็นเหตุผลเดียวกับที่ทำให้ผมยังยืนอยู่ตรงนี้

ผมยกกาแฟขึ้นจิบ รสเข้มขมกำลังดี เหมือนทุกครั้งที่ผมชอบ

"ภาม"

"หืม"

"มึงจำของคนอื่นแบบนี้ได้หมดเลยไหม"

ภามหันมามองนิดหนึ่ง

"จำเท่าที่จำได้"

คำตอบธรรมดา แต่ผมกลับไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงกับมัน เพราะกับภาม บางครั้งคำธรรมดาก็ทำให้ใจคนฟังยุ่งยากได้มากกว่าคำหวานเสียอีก

"แล้วของเอเดนล่ะ"

ผมถามออกไปก่อนจะทันหยุดตัวเอง

ภามนิ่งไปนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ ก่อนตอบ

"ยังไม่รู้จักขนาดนั้น"

ควรจะโล่งใจ แต่ผมไม่ได้โล่งเต็มร้อย เพราะคำว่ายังของภาม ฟังดูเหมือนประตูที่ยังไม่ได้ปิด

ผมหันกลับไปมองทะเล ลมเช้าพัดผ่านแก้วกาแฟในมือ และผมก็รู้ตัวว่าตัวเองกำลังหวงในสิ่งที่ไม่เคยกล้าขอเป็นเจ้าของ