MasukIpinako niya ang kanyang madidilim na mata sa aking mukha, pinapanood ang bawat reaksyon ko habang ang kanyang panga ay nag-iigting sa tindi ng kontrol na kanyang ginagawa. Sa bawat malalim na pagpasok, may kasamang mabigat na hininga at ungal na kumakawala sa kanyang dibdib. “Ahhh… ughh… m-masyado… masyadong sagad, ahh!” Ang aking mga ungol ay unti-unting naging tuluy-tuloy, sumasabay sa malamig na hangin ng laboratoryo na humahalo sa nag-aalab na init ng aming mga katawan. Hindi na niya napigilan ang kanyang sarili; ang banayad na ritmo ay unti-unting napalitan ng mas mabilis at may gigil na mga tulak. Ang tunog ng aming magkasalubong na balat at ang basang ingay ng aming p********k ay umalingawngaw sa tahimik na silid, lalong nagpataas ng tensyon sa bawat segundo. “Ugh, Tanya… ahh… fuck, I can’t… I can’t go slow anymore,” bulong niya bago muling sinakop ang aking mga labi ng isang malalim at mapang-angking halik, habang ang kanyang ibaba ay patuloy na bumabaon nang walang pren
“U-Uncle Thad…” pabulong kong saway, subukang magmatigas pero ang mga kamay ko ay kusa nang kumapit sa malalapad niyang balikat. *Bwisit, marupok yarn?*“Are you only good in the laboratory, Tanya?” he challenged, a dark, breathless smirk forming on his lips bago niya tuluyang sinakop ang labi ko.Ang lala ng halik na ’to—deep, commanding, at may kasamang gigil na halatang hino-hold back niya buong gabi sa Crestwood. Napapikit na lang ako, totally yielding sa pressure ng lips niya. Mas lalo niyang idiniin ang balakang niya sa pagitan ng mga hita ko, and I could feel the hard, heavy contour ng kargada niya na pilit bumabangga sa akin.“Fuck, Tanya…” he groaned against my lips, pulling back just an inch, his eyes wildly dark. “If you’re going to act this cold, make sure you can handle the consequences.”Bago pa ako makasagot, bigla niyang hinila ang zipper ng jacket ko pababa. His hot palm went straight sa ilalim ng t-shirt ko, squeezing my waist. Yung cold air sa lab na humalo sa burni
Lumipas ang tatlong araw ng purong physical recovery bago ko tuluyang naramdamang bumalik sa normal ang aking system. Nawala na rin sa wakas ang sakit, na nangangahulugang opisyal na itong oras para mag-lock in.Hatinggabi na nang palihim akong bumaba patungo sa hidden laboratory sa ilalim ng mansyon. Pagkabukas ng pinto, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng mga kemikal at tuyong halaman. Itinali ko ang aking buhok nang mataas at isinuot ang isang pares ng latex gloves.Iniisip ng karamihan na ang alchemy ay tungkol lang sa paghahalo ng kung ano-anong makukulay na likido sa mga test tube na parang cartoon character, pero ang totoo, ito ay isang elite art form. At ako ang masterpiece ng pinakamagaling sa larangang ito—ang aking ina, ang OG Venus. Lumaki akong imbes na mga fairy tale ang aking bedtime stories, ang mga chemical formulation, lethal dosage, at rare herbal extraction ang kabisado ko. Literal na nasa DNA ko ito.Inilapag ko sa steel counter ang dossier ni Crisanto Emperi
*Bakit ba lahat ng lalaki sa bahay na ‘to, ang hihilig magbuhat at mag-utos?* Si Uncle Thad sa banyo kahapon na halos sirain ang buong ari-arian ko, at ngayon naman itong robot na ito sa hallway ng school. Pero kahit papaano, nabawasan ang bigat ng hakbang ko—literally, kasi hindi ko na kailangang maglakad na parang penguin.Pagkalagpak na pagkalagpak ng puwit ko sa backseat ng kotse—na sinabayan ko pa ng maikling daing dahil, hello, ang sakit talaga ng landing—padabog kong isinarado ang pinto. Si Aodhan naman, umikot lang sa driver’s seat na parang walang nangyaring teleserye-level na buhatan sa hallway ng University kanina. Calm, collected, and completely giving… nothing. Peak nonchalant behavior.Bago pa man maikabit ni Aodhan ang seatbelt niya, kumatok si Manang Salve sa bintana ng passenger side. Ibinaba naman ito ng robot kong kasama nang walang kaek-ekan.“Ineng, Aodhan, mauna na kayo sa mansyon ah?” medyo hinihingal pa si Manang, bitbit ang kaniyang daster at ang shoulder bag
“I suggest you watch your mouth. Dahil ang University na ito ay walang kakayahang protektahan ang kumpanya ninyo kapag ang totoong tagapag-alaga ng batang ito ang mismong sumingil sa inyo,” makahulugang dagdag ng President.Natahimik ang Lawyer at ang Police Chief, dahan-dahang umatras ang kanilang mga balikat. Ang mommy ni Maegan naman ay napalunok, biglang nakaramdam ng panganib kahit hindi niya lubos na naiintindihan kung bakit.Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang tumayo, hawak-hawak ang balakang ko. “Manang, Tita Aira, Yuzu… tara na. Masakit na ang katawan ko, gusto ko nang magpahinga.”“S-Sige, Ineng. Ako na ang magdadala ng bag mo,” mabilis na alalay sa akin ni Manang Salve.Habang paika-ika akong lumalabas ng pinto, nilingon ko si Maegan at ang kaniyang ina na parang mga estatwang naiwang nakatulala sa loob. Napangiti ako nang bahagya sa isip ko. *Crisanto Emperial… target dossier.*Kung ganyan ka-toxic ang mga nakapaligid kay Cody, mukhang hindi ko na kailangang mag-alangan
Bumukas ang pinto at pumasok ang isang matikas na babae na parang pagmamay-ari ang buong mundo sa lakad pa lang.“Maegan.”Isang salita lang, pero parang nanigas ang buong katawan ni Maegan.Lumunok ako.Ah… kaya pala ganito katapang.Nakatayo sa harap niya ang kaniyang ina—sobrang elegante, matalim ang tingin, at halatang sanay na hindi nasusunod.Lahat sila… may dumating na.At ako?Napakagat ako sa labi nang mapansin kong wala pa rin si Uncle Thaddeus.As expected.Makalipas ang ilang sandali, bumukas muli ang pinto.“Miss…” magalang na bati ng secretary.Napalingon ako.Si Manang Salve?!! ang nagmamadaling pumasok, hinihingal pa at halatang nagmamadali mula sa bahay. Naka-daster pa siya at hindi man lang nakapagpalit ng tsinelas.“Susmaryosep, Ineng! Ano na naman bang ginawa mo?” bulong niya sa akin habang lumalapit.“Bakit ikaw?” mahinang tanong ko, biglang may kakaibang kaba sa dibdib.Nag-iwas siya ng tingin.“Sir Thaddeus… may importante raw na inaasikaso.”Hindi ko alam kung







