Mag-log inMabilis kong isinara ang aking malaking maleta, nailagay ko na ang lahat ng importanteng gamit ko roon. Pagdating ko sa ibaba, nadaanan ko muli sina Kevin at Jena na nakatayong pa rin sa ginta ng sala. Halatang hindi pa rin natatapos ang kanilang bulungan dahil mabilis silang naglayo nang marinig ang pagrating ko.
"Lucy, where the hell do you think you're going?" pagalit na tanong ni Kevin habang humaharang sa aking daan. Salubong pa ang mga kilay nito na para bang may pakialam talaga siya sa akin. Ngunit hindi ako sumagot. Nagpatuloy lang ako sa paglakad patungo sa p***o, na lalong nagpainit sa kaniyang ulo. Bigla na lang siyang humakbang nang mabilis at kinabig ang aking braso nang marahas, sapat para mapahinto ako. Nagkatitigan kaming dalawa nang matagal, ngunit hindi ako sumuko sa kaniya. "I'm asking you, Lucy! Ano'ng arte na naman 'to? anito. Pero bago pa ako makasagot ay nagawa na namang sumingit ni Jena. Humakbang siya papalapit at marahang kumapit sa kabilang braso ni Kevin. Tumingin siya sa akin na may kasamang pilit na luha sa mga mata, habang ang kaniyang boses ay nanginginig! Such as drama queen! "Lucy, please, don't do this. Huwag ka namang mag-alsa balutan nang ganyan," malambing ngunit nakakairitang saad ni Jena, habang mas lalong sumisiksik sa tabi ni Kevin. "Kung nagagalit ka dahil nandito ako sa mansyon, handa naman akong umalis ngayon din. Don't leave Kevin alone... you know how stressed he is with the wedding preparations." Isang mapait na ngiti ang sumungaw sa aking mga labi dahil sa kaniyang sinabi. Tumingin ako sa kaniya, pagkatapos ay kay Kevin na mukhang lalong naaawa sa babaeng katabi niya. "Jena, stop it. You did nothing wrong here," pagtatanggol sa kaniya ni Kevin, sabay baling sa akin nang may matinding galit. "Look at what you're doing, Lucy! You're being completely unreasonable and dramatic over simple jealousy! Kung kailangan mong magpalamig ng ulo, ipapahatid kita sa driver natin sa kahit saang hotel. Just stay out of Jena! Masyado mo siyang na-i-stres!" Muling sumingit si Jena, hinawakan niya ang dibdib niya at huminga nang malalim na parang nahihirapan, sapat para mapatingin sa kaniya si Kevin nang may pag-aalala. "Kevin, it's fine... baka ako talaga ang dahilan kung bakit nagta-tantrums si Lucy ngayon," hikbi ni Jena, habang nakatingin sa akin nang may nakatagong pang-uuyam sa likod ng kaniyang mga luha. "Lucy, I know you gave your kidney to me... and I will be forever grateful for that. Pero kung sa tingin mo ay kukunin ko si Kevin sa'yo, nagkakamali ka. He's just like a brother to me. So please, don't punish us like this." Natawa ako nang malakas, isang tawang nagpatahimik sa kanilang dalawa. napabuga muna ako ng hangin bago tiningnan silang mabuti, ang ex-fiancé kong masahol pa hayop at ang babaeng binuo ng ka-plastikan. "A brother?" pag-uulit ko sa sinabi nito, habang marahas kong binawi ang aking braso mula sa pagkakahawak ni Kevin. "Is that what you call a man you sleep with in same room? Come on Jena, stop acting like a saint in front of me because I know exactly what kind of trash you are." "Lucy! That's enough!" sigaw ni Kevin, akmang lalapit muli sa akin pero itinaas ko ang aking kamay upang patigilin siya. "Sige, saktan mo 'ko Kevin. Diyan ka naman magaling 'di ba? Ano pa bang aasahan ko sa 'yo?" Sabi ko. "Anyway, thanks for the ride offer, but no thanks. I can manage, and puwede bang pabayaan mo ako sa gusto kong gawin?" huling sinabi ko bago ko sila tuluyang tinalikuran. Hila-hila ang aking maleta palabas ng p***o ng mansyon nang walang kahit isang sulyap na ginawa para sa kanila. Good job self! Naghintay ako sa labas ng malawak na mansyon ng mga Sandiego hanggang sa isang itim na limousine ang biglang pumarada sa tapat ng gate. At isang matandang butler na may kagalang-galang at pormal na tindig ang sumalubong sa akin. "Nice meeting you, Miss Acosta. Your grandfather is waiting for you at the mansion," magalang na bati ng butler habang yumuyuko sa aking harap. Tumango lang ako nang bahagya at saka sumakay sa loob ng sasakyan. At habang umaandar ang kotse, ikinukwento ng nagpakilalang si Carlos ang tungkol sa mga Acosta. Kung gaano katatag ang pamilya nila hanggang sa kung gaano katagal na naghintay ang lolo ko na bumalik ako. Nakinig lang ako rito, paano'y nasa malayo ang isipan ko. Ngunit maya-maya'y napagtanto ko na hindi muna ako uuwi sa mansyon ng aking lolo. May mas mahalaga akong kailangang gawin ngayon. "Carlos, ihatid mo ako sa ibang lugar," utos ko sa butler habang nakatingin sa labas ng bintana. "Sa mansyon ni Don Joaquin Zorro." Gulat man ay tinupad ng driver ang aking utos nang walang kahit na anong tanong. Umabot ng isang oras ang biyahe bago kami nakarating sa isang malawak, at napakapanganib na teritoryo ng West Central Clan. Pagkababa ko pa lang ng sasakyan, agad na humarap sa amin ang mga tauhan ng mafia boss na noon ay nakapat*y sa akin, nakatutok ang naglalakihang nilang baril sa aking direksyon. Ngunit sa halip na matakot, kinuha ko ang megaphone na ipabili ko kay Carlos on our way here at nagsimulang magsalita. "Don Joaquin! I want to make a deal with you!" sigaw ko, alam kong aabot ang boses ko sa loob. "Come out here! I dare you! Marry me!"Kevin's POV"Damn it?!" sigaw ko habang marahas kong ibinababa ang aking cellphone sa ibabaw ng lamesa. Kanina ko pa sinusubukang tawagan ang lahat ng tauhan namin pero walang makapagbigay sa akin ng malinaw na sagot kung kaninong limousine ang sumundo kay Lucy sa harap ng mansyon namin.Umiiyak pa rin si Jena sa gilid ng sofa, hawak ang kaniyang dibdib habang si mom naman ay natatarantang nagpapahanda ng gamot at tubig."Kevin, please, don't look for Lucy anymore," hikbi ni Jena, ang boses niya ay basag na basag at halatang nagpapakita ng matinding takot. "Galit na galit siya sa akin kanina. Nakita mo naman kung paano niya ako tinignan. Baka kung anong gawin niya sa sarili niya o sa atin kapag pinilit mo pa siyang bumalik dito.""Shut up, Jena! Hindi mo ba nakita kung anong klaseng sasakyan ang sumundo sa kaniya?!" asik ko habang pabalik-balik ang lakad ko sa sala, hindi ko na maitago ang matinding inis, selos, at pagkalito ko. Dumiretso ako sa tapat ng bintana at marahas na hinila
JOAQUIN'S POV Nakatutok ako sa CCTV footage mula sa labas ng Mansiyon. Nagmulandoob ang ng malakas na ingay ng isang babaeng gumagamit ng megaphone upang tawagin ang pansin ko. "Who the hell dares to call me?" panimula ko sa aking sarili habang mabilis akong naglakad palabas ng silid. Ngunit nawala ang lahat ng angas ko nang mapagtanto kung sino ang babaeng sumisigaw. Lucy Reyes—the Sandiego's fiancée. She's alive. Ibig sabihin, totoo nga ang nangyari. I was reborn in this lifetime. Namatay ako sa nakaraang buhay ko matapos kong ubusin at lusubin ang buong kuta ng mga Sandiego. Dalawang linggo matapos kong mapatay si Lucy sa araw ng kaniyang kasal dahil sa isang malubhang maling akala. At sa araw ding iyon, matapos kong makuha ang mga dokumento ng kaniyang pamilya, nalaman ko ang katotohanan na tuluyang nagwasak sa natitira kong katinuan. My parents died in a targeted car accident when I was a child. Noong gabing ma-ambush kami, nadamay ang pamilya ni Lucy na nagkataong dumaan
Mabilis kong isinara ang aking malaking maleta, nailagay ko na ang lahat ng importanteng gamit ko roon. Pagdating ko sa ibaba, nadaanan ko muli sina Kevin at Jena na nakatayong pa rin sa ginta ng sala. Halatang hindi pa rin natatapos ang kanilang bulungan dahil mabilis silang naglayo nang marinig ang pagrating ko."Lucy, where the hell do you think you're going?" pagalit na tanong ni Kevin habang humaharang sa aking daan. Salubong pa ang mga kilay nito na para bang may pakialam talaga siya sa akin.Ngunit hindi ako sumagot. Nagpatuloy lang ako sa paglakad patungo sa pinto, na lalong nagpainit sa kaniyang ulo. Bigla na lang siyang humakbang nang mabilis at kinabig ang aking braso nang marahas, sapat para mapahinto ako. Nagkatitigan kaming dalawa nang matagal, ngunit hindi ako sumuko sa kaniya."I'm asking you, Lucy! Ano'ng arte na naman 'to? anito.Pero bago pa ako makasagot ay nagawa na namang sumingit ni Jena. Humakbang siya papalapit at marahang kumapit sa kabilang braso ni Kevin.
Chapter 1 Bigla akong napasinghap nang malalim, paulit-ulit, at saka mabilis na idinilat ang aking mga mata. Hawak ko ang aking dibdib, habang nanginginig pa ang buong katawan ko. Kasunod ay ang pagkapa sa aking tagiliran na tinamaan ng bala. Pero bakit walang dugo? Walang sugat? Nilingon ko ang sarili sa isang malaking salaming nasa harapan ko. Ako nga ito, ngunit bakit wala ako sa araw ng kasal ko? Wait, nagpalinga-linga ako sa paligid. I am on the flower shop. Am I choosing the kind of bouquet I want on my wedding? Nananaginip ba ako? Or, did I traveled back in time? Naaalala ko pa kung paano kami naging bihag ng West Central Clan. At higit sa lahat, hinding-hindi ko malilimutan ang malamig, walang pakialam na boses ng aking fiancé na si Kevin nang papiliin siya ng mga armadong tao kung sino ang ililigtas niya. Isa lang dapat sa amin ni Jena-ang first love niya. "Save Jena! Please, just save Jena!" basag ang boses ni Kevin, habang nakaluhod sa sahig at nakatingin sa kaniyan







