Chapter Nine

Tumingin si Sebastian kay Bella mula sa bintana.

Napatingin siyang muli nang mas madiin. Napakunot ang noo niya. Sabi ni Bentley ay may kinidnap na babae sa kalsada, siya na ba ‘yun? Pero hindi! Kasi hindi naman siya mukhang mahinhin o mabait sa paningin niya!

Gulat na gulat naman si Bella nang makita siya.

Pagkakita sa mukha nito, biglang tumaas ang blood pressure niya. Bad mood na nga siya dahil hindi natuloy ang divorce, lalo pang uminit ang ulo niya ngayon.

“Ano na naman? Ikaw na naman? Anong kailangan mo? Bitawan mo ako! Binabalaan kita, hindi pa ako nagrereklamo sa ginawa mo sa akin kahapon, gusto mo bang tumawag ako ng pulis ngayon din! Bitaw! Bitawan mo ako…” sigaw ni Bella habang pulang-pula ang mukha sa galit.

Hindi maintindihan ni Sebastian kung bakit napakatapang ng babaeng ito. Karaniwan, ang mga babae ay alinman sa takot o hiyang-hiya sa harap niya. Pero siya, palaban!

Inutusan muna niya si Dominic na hanapin ‘yung mahinhin na sinasabi ni Bentley, tsaka niya pinasakay si Bella sa kotse.

Pagkapasok na pagkapasok, pilit na binubuksan ni Bella ang pinto para makalabas. Nang mapansin niyang hindi ito bumubukas, sa sobrang inis ay halos sirain na niya ang handle.

Nang makitang malapit na nitong mabali ang doorknob, malamig na nagsalita si Sebastian, “Hindi ka bababa nang wala akong pahintulot!”

Masamang tinignan siya ni Bella habang nanggigigil. Sobrang kamukha talaga niya sina Hunter at Archer, kaya hindi niya maiwasang maisip ‘yung lalaking sumira sa buhay niya anim na taon na ang nakakalipas.

Sinasabi nila na ang depense ng isang babae ay pwedeng mangyari sa isang iglap lang. Sa sandaling ‘yun, gumuho ang tatag ni Bella. Dahil sa hirap na dinanas niya noon at sa mga kamalasan nitong nakaraang dalawang araw, nilamon siya ng galit at nawala siya sa sarili. Pakiramdam niya, itong lalaking ito ang sumira sa lahat.

Nang walang sabi-sabi, sinugod niya ito. Galit na galit siya at gusto niya itong saktan! Lahat ng paghihirap at hinagpis na kinimkim niya ay parang kasalanan ng lalaking ito.

Agad na hinawakan ni Sebastian ang mga pulso niya habang gulat na gulat. “Gusto mo ba talaga akong saktan?”

“Gusto kitang saktan! Gusto kitang patayin!”

“Ikaw…” Hindi makapaniwala si Sebastian. Saan humuhugot ng lakas ng loob ang babaeng ito?

Kahit noon pa, lalo na ngayong napaka-makapangyarihan na niya, walang babae ang nangangahas na magsabi sa mukha niya na papatayin siya. Kung meron man ay yung mga kalaban nya lang sa negosyo.

Hindi pa rin makapaniwala si Sebastian nang bigla siyang makaramdam ng matinding sakit sa pulso. Hindi makawala si Bella sa hawak niya kaya kinagat niya ito nang napakadiin hanggang sa dumugo.

Madiin siyang itinulak palayo ni Sebastian habang madilim ang mukha. “Aso ka ba?”

Hindi sumagot si Bella at sinugod siya ulit nang hindi man lang siya pinapaporma. Sobrang dilim ng paningin niya ngayon.

Pinigilan siyang muli ni Sebastian. “Nasisiraan ka na ba ng ulo o gusto mo na talagang mamatay?!”

“Oo, nasisiraan na ako ng ulo! Kasalanan mo kung bakit ako naging ganito, patayin mo na lang ako! Kasalanan mo ‘to! Lahat ng ‘to, kasalanan mo!”

Hindi maintindihan ni Sebastian ang mga pinagsasabi nito. Nang makitang hindi ito madadaan sa takutan, gumamit na siya ng banta.

“Kapag nagwala ka pa, hindi lang 50 million ang utang mo sa akin. Kaya kong ipag-utos sa korte na pagbayarin ka ng 500 million!”

Napatigil si Bella. Nang marinig ang tungkol sa pera, parang nabuhusan siya ng malamig na tubig.

Pera ang pinaka-importante sa kanya sa buong mundo bukod sa tatlo niyang anak. Ito rin ang kahinaan niya.

Dahil naranasan niyang walang-wala sya noon, alam na alam niya kung gaano kahirap ang walang pera at kung gaano kahalaga ang bawat kusing.

Effective ang banta. Masama man ang tingin niya kay Sebastian, hindi na siya gumalaw. Pero sa loob-loob niya, lalo siyang nakaramdam ng pang-aapi.

Nasa harap lang niya ang lalaking ito, pero hindi man lang niya masuntok o mamura!

Dahil sa sobrang galit at sa mga hinanakit na wala siyang mapaglabasan, hindi na napigilan ni Bella ang maiyak nang husto.

“Bakit ba ang sama-sama mo? Hindi pa ba sapat na sinaktan mo ako? Ano bang kailangan mo? Ano bang gusto mong gawin?!”

Napatulala si Sebastian habang pinapanood siyang umiyak. Biglang sumagi sa isip niya ang imahe nung gabing ‘yun—kung paano umiyak ang nanay ni River sa ilalim niya.

Madilim ang kwarto noon; hindi niya nakita nang malinaw ang mukha nito dahil hilo siya sa gamot, at hindi na niya matandaan ang boses nito.

Pero nung hinalikan niya ang gilid ng mga mata nito, basang-basa ‘yun ng luha.

Hindi niya alam kung bakit nung makita niyang umiyak ang babaeng ito, naalala niya iyon. Sa sandaling ‘yun, biglang lumambot ang puso niya. Nakaramdam siya ng awa at parang gusto niyang abutin ito para punasan ang mga luha nito.

Pero sa sumunod na segundo, napakunot-noo siya ulit.

Hindi pwedeng siya ‘yun. Ang biological mother ni River ay mas mahinhin kaysa sa babaeng nasa harap niya. Kahit hindi siya masyadong conscious noon, alam niyang mahinhin ‘yun, parang pusang walang kaimik-imik… hindi gaya ng nasa harap niya ngayon na parang tigre kung lumaban.

Napabuntong-hininga si Sebastian, at nang tumingin siya ulit kay Bella, bakas na ang pagkairita sa mga mata niya.

“Tumahimik ka nga!”

“Anong karapatan mong utusan ako! Sino ka ba sa akala mo! Sobra mo na akong sinaktan, hindi ba nagi-guilty ‘yang konsensya mo?! Tao ka ba talaga?!”

Sobrang bigat ng loob ni Bella kaya lalo lang siyang napahagulgol. Akala niya makakalimutan na niya lahat ng pait at hirap, pero pagkakita sa mukha nito, hinding-hindi niya pala malilimutan kahit gustuhin niya.

Niloko siya nito anim na taon na ang nakakalipas, tapos ngayon heto na naman at nanggugulo. May utang ba siya rito sa past life niya?!

Ngayon, hindi siya makapag-divorce, hindi maayos ang papers ng anak niya, hindi sila makaalis ng Manila, at bigla pa siyang nagkautang ng 50 million. Ang tadhana niya ay talagang napaka malas.

Bulag ba ang Diyos para siya lang ang pag-initan nang ganito?

“Sobrang hirap na! Ang sakit-sakit na! Waaaaah…”

Ito ang unang beses na nawalan ng kontrol si Bella simula nung mabuntis siya. Akala niya naka-recover na siya, pero pagkakita kay Sebastian ngayon ay parang nawala siya sa sarili.

Dahil dito, mas lalong nainis si Sebastian. Sa tingin niya, nakasira na nga ito ng kotse, wala pang pagsisisi at puro galit ang nasa puso—maling-mali ang takbo ng utak nito. Kung hindi niya lang kailangang tanungin ito, kanina pa niya ito pinalayas.

“Tumahimik ka sabi!” banta ni Sebastian dahil paubos na ang pasensya niya.

“Ah—” Umatungal lalo si Bella na parang isang nanggigigil na hayop, parang gusto siyang kagatin nito.

Nag-ngitngit ang mga ngipin ni Sebastian. “Kapag umiyak ka pa, hinding-hindi mo na makikita ang anak mo habambuhay.”

Biglang napatigil si Bella. “A-ano… anong sabi mo?!”

“Ayaw mong maniwala? Subukan mo ako!”

Bella: “…”

Sa mundong ito, ang pinaka pinoproblema niya ay pera. Pero ang pinaka-kahinaan niya ay ang kanyang anak.

Agad na itinikom ni Bella ang bibig niya at tinakpan pa ito ng kamay para hindi na makagawa ng tunog. Masama ang tingin niya kay Sebastian—punong-puno ng inis, galit, at takot.

Tinitigan din siya ni Sebastian nang may pagka-arogante, parang isang hari na nakatingin sa isang langgam. Mabilis na sumuko si Bella at nag-iwas ng tingin.

Nung kumalma na siya, bigla siyang kinabahan… Kung ito nga ang lalaki na ‘yun, paano kung bawiin nito ang anak niya kapag nalaman ang totoo?

Sa hitsura nito ngayon, mukhang napaka-makapangyarihan nito. Ang ganitong klaseng kotse ay nagkakahalaga ng ilang milyon. Kung kukunin nito ang mga anak niya, siguradong wala siyang laban.

Masyado siyang naging impulsive kanina at muntik na siyang mabuko. At paano kung kamukha lang pala niya ‘yun? Nakakahiya naman na nagwala siya sa harap nito.

Huminga nang malalim si Bella para pakalmahin ang sarili.