Chapter 1.3

NAPAKURAP NG MGA mata niya si Gail. Tila nabingi na sa kanyang narinig na sinabi ng anak. Buong akala niya ay wala ng sasakit pa sa narinig niya kanina, mayroon pa pala. Hindi niya rin ito napaghandaan.

“Saka ang sungit ni Mommy, Yaya. Lagi niyang sinisigawan at inaaway si Tita Nica—” 

“Hijo, saan mo nakuha ang ganyan mong ugali ha? Hindi ba dapat na masaya ka dahil umuwi ang Mommy mo dito? Ilang buwan mong hindi nakita.” 

“Ayoko nga na nandito si Mommy, Yaya.” 

“Kung maririnig ka ng Mommy mo, tiyak na masasaktan ang damdamin niya. Mahalin mo ang Mommy dahil siya ang nagbigay sa’yo ng buhay.”

“Alam ko Yaya, pero si Daddy at ako si Tita Nica na ang pareho naming gusto. Yaya, hindi ba pwedeng si Tita Nica na lang ang maging Mommy ko?” 

Kasabay ng pagkagulat ng maid ay ang panghihina ng buong katawan ni Gail. Hindi na niya nasundan pa kung ano ang sinabi ng maid nitong kasama. Si Gail ang halos ang nagpalaki sa bata hanggang mag-apat na taon. In the past two years, laging si Jax at Leon ang magkasama kung kaya naman mas naging attached ang bata sa kanyang ama. Last year, nang magdesisyon si Leon na pumunta ng Mindoro upang dito mag-develop ng market ng negosyo, pinilit ni Jax na sumama sa kanyang ama. Ayaw na pumayag ni Gail doon, ngunit hindi kalaunan ay pinayagan din niya ang anak. Kung alam niya na ganito ang kalalabasan, hindi na lang siya sana pumayag. Bilang ina ng bata, sobrang nasasaktan siyang makarinig ng ganung mga salita. Hindi na nagawang makagalaw pa ni Gail. Nag-leave siya ng ilang araw sa trabaho sa Laguna nang sa ganun ay makasama ang anak dahil gusto niyang habang lumalaki ito ay naroon pa rin siya sa picture ng mga alaala ng bata. Ngayon, mukhang hindi na iyon kailangan. Muling umakyat na lang si Gail bitbit ang napakabigat niyang pakiramdam. Pinagmasdan niya ang mga pasalubong niya para sa bata na inilabas niya sa kanyang maleta. Walang imik na muli niyang ibinalik na iyon sa loob.

“Saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali?”

Buong gabi ay nanatiling dilat ang mga mata ni Gail. Hindi siya makatulog. Nagising siya kinabukasan sa tawag ng maid. 

“Madam, inilabas ko po si Jax upang maglakad-lakad. Tawag na lang po kayo sa akin kung may kailangan.”

Mahina pa rin ang katawan na naupo si Gail sa gilid ng kanyang kama. Bukod sa nanghihina ay para siyang nawawala. She dropped everything and rushed over, only to find out that no one really needed her. Ang pagpunta niya doon ay walang halaga. Pagkaraan ng ilang sandali ay lumabas siya. Ginalugad niya ang bagong lugar na sa kanya ay hindi pamilyar. It was almost noon when she remembered na may appointment nga pala sila ni Leon upang kumain ng lunch. Iyon daw ang pambawi ng asawa sa hindi nito pag-uwi nang nagdaang gabi. Ayon sa message niyang nabasa kaninang umaga. Sino ba siya para tumanggi? Si Leon mismo ang nag-offer eh.

Habang inaalala niya ang narinig mula sa bibig ng sariling anak, nagdadalawang isip siya kung isasama pa ba ito sa lunch. Baka mamaya kung anu-ano pang mga salita ang kanyang marinig na paniguradong mas masasaktan siya. Tumunog ang kanyang cellphone upang may matanggap lang na message mula sa kanyang asawang hindi pa nakikita.

Leon: 

May importante akong gagawin ngayong lunch, cancel na lang muna natin ang pagkain sa labas.

Hindi na doon na-surpresa pa si Gail. Uulitin niya, sanay na siyang ganun palagi ang ginagawa ng kanyang asawa. Papangakuan, papaasahin tapos hindi naman sisiputin. Ano pa bang bago sa asawa? Para kay Leon, pagdating sa business or gathering with friends mahalaga iyon kumpara sa kanyang asawa. He would cancel the plans he made with her at will. Hindi ni Leon kino-konsidera kung ano ang mararamdaman ni Gail na minsan pakiramdam ng babae ay nawawala na siya sa tamang katinuan. 

Perhaps because it would have been in the past. Gail was numb now and can’t feel anything anymore. Na-confused pa doon si Gail. Namalayan na lang ng babae na nasa harap na siya ng restaurant na napag-usapan na pupuntahan sana ng pamilya nila. Nakapunta na siya doon ng ilang beses. May park sa gilid na paborito noong takbuhan ng kanilang anak.

“Narito na lang din naman ako, kumain na lang kaya ako kahit na solo? Gutom na rin kasi ako.” 

Bumaba na siya ng sasakyan matapos na hubarin ang seatbelt, just as she was about to go in nakita ni Gail ang asawa niyang si Leon at ang anak na si Jax sa gilid na park. Napangiti na si Gail, buong akala niya ay nais siyang surpresahin ng mag-ama. Lalapit na sana siya nang matigilan at sundan ang tinitingnan nila. Hindi kalayuan ay naglalakad palapit si Nica, may bitbit na basket na malamang ay may lamang pagkain. Sa malayuan, at hindi nakakakilala sa kanila nang lubusan ay iisiping isang masaya at buong pamilya sila. Nica sat affectionately on the same side as her daughter. May bench doon na pwedeng tambayan sa ilalim ng malaking punong mangga. She talked to Leon while playing with her daughter after Nica sat down. Maligayang inugoy ni Jax ang kanyang dalawang binti, habang kumikinang ang matang nakatingin kay Nica. Maligayang tinanggap ng kanilang anak ang kinagatang pagkain ni Nica na kinuha sa basket na dala. Halos mapunit naman ang labi ni Leon sa tuwa habang tinitingnan ang iba pang pagkain sa loob ng basket. Hindi na napigilan ni Gail ang pumatak ang mapaklang mga luha dala ng sama ng loob na namumuo sa loob ng kanyang dibdib.

Iyon ba? 

Iyon ba ang sinasabi nitong mas mahalaga sa kanya?

Anak niya si Jax. Iningatan niya ito. Siya rin ang nagdala dito sa sinapupunan ng siyam na buwan na muntik pa nga niyang ikamatay noong ilabas. Pumait pa ang mga ngiti ni Gail na kalasa na ng kanyang walang patid na baha ng mga luha. Nanatiling nakatayo lang siya. Makaraan ang ilang nadali ay tumalikod na siya upang umalis.

Pinili na lang niya na umuwi ng villa at ihanda ang divorce papers nila tutal ay sa ibang bansa naman sila kinasal kaya mabilis lang din ang proseso. Sigurado siyang ipagpapasalamat iyon nang malaki ni Leon oras na mapasakamay niya. Walang kahirap-hirap na niya itong hihiwalayan. Hindi lang ‘yun, pumirma rin siya ng kasulatan na ang buong custody ng anak na si Jax ay sa kay Leon mapupunta.

“Ayaw niyo na akong maging bahagi ng buhay niyo? Sige, ibibigay ko ang hiling niyo nang walang kahirap-hirap.” malungkot na sambit ni Gail na pilit na pinapakalma ang sarili at huwag doon tuluyang mag-breakdown at maiyak.