Chapter 1.2

NANUYO ANG LALAMUNAN ni Gail sa kanyang narinig. Magiging ipokrita siya kung sasabihin niyang hindi siya nasaktan sa sinabi ng anak. Kaarawan niya sa araw na iyon at hindi man lang siya nito naalala? At ibang tao pala ang iniisip ng anak habang ginagawa.

“Daddy also ordered gifts for Tita Nica, tomorrow—” 

“Anak, natatandaan mo ba kung kailan ang birthday ng Mommy?” putol ni Gail habang hirap ng huminga, gusto niyang malaman ang sagot ni Jax kahit naguguni niya na parang mali ang isasagot ng anak.

“Ha? Birthday mo, Mommy?” 

“Yes, birthday ng Mommy, alam mo ba kung kailan?”

Tiningnan ni Jax ang mukha ng ina at nakita niyang malungkot ito. Hindi na siya umiling, baka lalong malungkot ang ina kapag sinabi niyang hindi alam. Muling bumaba ang mga mata ng bata sa papel na nilalagyan ng kulay. Ilang beses niyang inisip ang birthday ng ina. Saglit na may gumuhit ng pagtataka sa musmos niyang mukha, na agad din namang nawala nang magsimula siya ulit na magkulay doon. 

“Jax? Hindi mo sinagot ang tanong ko.”

“Mommy, mamaya na tayo mag-usap. Ibang color na ang nailagay ko. Ayan, pangit na! Hindi na matutuwa ang pagbibigyan ko nito. Baka di na niya tanggapin.” 

Akmang yayakapin siyang muli ni Gail upang supilin ang mga luha buhat sa umiinit niyang mga mata, ngunit hindi na lang niya tinuloy iyon dahil baka magalit ang anak. Masusi pa niyang hinagod ng paningin ang kabuohan ni Jax. Malaki na ang nagbago sa bata makalipas ang dalawang buwan. Lagi man silang magka-video call, hindi niya mapigilang punahin ang mga naging pagbabago sa features ng anak. Hindi na siya muling nilingon ni Jax. Habang nakatingin sa anak ay parang pinipiga na ang puso ni Gail dala ng marami niyang what if’s. 

Pakiramdam niya sa loob ng dalawang buwang lumipas, biglang naging echapwera siya sa buhay ng kanilang anak na hindi niya alam paano nangyari. Dahan-dahan na siyang humakbang palabas ng silid. Hindi pa rin siya nilingon ni Jax na parang hangin lang na dumaan sa harap nito kanina. Mabigat ang kanyang pakiramdam at ayaw niyang ipakita sa anak kung gaano nasasaktan dahil sa hindi pagpansin. Nagdesisyon siyang lumabas ng silid at lubayan muna ito. Baka bukas biglang magbago na ang trato sa kanya. Baka sadyang busy lang talaga siya ngayon. Hindi pa rin siya nito nilingon ni Jax na parang hangin. Pilit ng kinalamay ni Gail ang kanyang sarili.

“Madam, tumawag po si Sir Leon at ang sabi po niya ay may kailangan siyang asikasuhin ngayong gabi. Hindi raw po siya makakauwi kung kaya naman ay huwag niyo na raw po siyang hintayin. Mauna na raw po kayong magpahinga dahil pagod kayo sa biyahe.” 

“Sige, salamat…” payak na ngiti sa maid na lumapit.

Biglang naalala ni Gail ang sinabi ng anak, kinuha niya ang cellphone at tinawagan na ang asawa. Gusto niyang may kumpirmahin. Alam niyang masasaktan siya, ngunit gusto niyang alamin. Sinagot naman agad iyon ni Leon na halatang hindi inaasahan iyon.

“Hindi ba sinabi ng maid sa’yo na busy ako? Bukas na lang tayo mag-usap—” 

“Ano bang pinagkakaabalahan mo?” hindi mataas ang tono, hindi galit at wala rin iyong bakas ng paghihinala na may ginagawa itong kahunghangan. “Sobrang importante ba niyan para mas unahin mo?” 

“Bakit kailangan mo akong taasan ng boses?!”

“Hindi kita tinataasan, Leon—”

Bago pa man matapos si Gail ay biglang may nagsalita na sa background kung nasaan nito si Leon.

“Sino ba iyang kausap mo? Halika na. Kain na tayo.” narinig ni Gail sa background na boses iyon ni Nica.

Si Nica na stepsister niya. Sa pagkakaalam niya ay matanda ito sa kanya ng ilang taon. Ka-edad ng asawa niyang si Leon. Ngunit kahit stepsister niya ang gaga, mas mahal ito ng kanyang ama. Minsan nga iniisip niya parang siya ang outsider sa pamilya.

“Ay sorry, important person ba iyang kausap mo?”

Humigpit ang hawak ni Gail sa kanyang cellphone. Sumisikdo na ang kanyang sikmura sa labis na inis. Ganun pa man ay wala pa rin siyang magawa. Normal na sa kanila ang tagpong ganun. Minsan, hindi mapigilan ni Gail na uminit ang dugo dala na ng selos. Sabi ng marami na kababata ni Leon si Nica, kung kaya close sila. Hindi iyon binigyan ni Gail ng ibang kulay. Hinayaan na lang niyang mangyari iyon.

“Wala, hindi importante.” 

Pagkasabi noon ni Leon ay pinatay na niya agad ang tawag. The couple hadn’t seen each other for two or three months. Minadali pa ni Gail na pumunta dito nang sa ganun ay makasama niya ang mag-ama niya lalo na sa kanyang kaarawan, subalit wala man lang itong katiting na pasensya na pakinggan ang mga sasabihin niya. Pagkaraan ng ilang taon ng kanilang kasal, laging ganito ang trato ni Leon sa kanya. 

Malamig, malayo ang distansya at napakaikli ng kanyang pasensya. Asawa siya nito na parang hindi.

Sa totoo lang ay sanay na sanay na doon si Gail. Kung dati-rati iyon, muli niyang tatawagan ang asawa at kukulitin ito kung nasaan at umuwi na. Kahit alam na niya ang sagot doon ay nagbubulag-bulagan siya. Marahil ay sobrang pagod niya ngayon kung kaya naman pati ang katawang lupa niya ay nagkusa ng sumuko. Bago pumunta doon galing Laguna ay makailang beses na tinawagan ni Gail si Leon, ngunit hindi iyon sinasagot ng asawa. Ito ang nag-trigger sa kanya na magdesisyon na umuwi. Birthday niya rin iyon, kumbaga ay regalo niya sa kanyang sarili ang makasama ang mag-ama.

Matapos na huminga nang malalim, ay nagpasya si Gail na magtungo sa kanilang silid. Naghalf-bath at nagpalit ng damit. Muli siyang lumabas ng silid upang silipin sana muli ang anak, ngunit natigilan siya nang marinig ang boses nito. 

“Jax, anong meron at nakabusangot ka? Hindi ba ang sabi ko ay lagi kang ngingiti para lumaki kang gwapo? Anong problema ng alaga ko? Ha? Ano?” 

“Nangako si Daddy sa akin na pupunta kami ng camp site bukas kasama si Tita Nica, pero biglang umuwi naman si Mommy. Paano kung sumama siya sa amin bukas? Hindi na ‘yun matutuloy at hindi na rin kami magiging masaya dahil kay Mommy. Sana hindi na lang siya dumating, Yaya.”