Chapter 1

“I never touched my wife—never in our three years of marriage.”

Umalingawngaw agad sa magkabilang tainga ni Nimfa ang narinig mula sa loob ng VIP room. Pamilyar ang boses, malalim iyon—walang iba kundi ang asawa niyang si Marcus.

Mabilis niyang ibinaba ang kamay na sana'y gagamitin niya upang buksan ang pinto, ngunit hindi na niya naituloy dahil sa narinig.

“What? Dude, tatlong taon na kayong kasal, yet you never touched her? Come on, ni hindi ka man lang ba tinîgásan habang nakikita si Nimfa?” Halakhak ng kasama nito.

“Hindi!” mariing sagot ni Marcus.

“Dude, hindi naman sa nangingialam ako, pero hindi ko lang mapigilan na mapansin na every wedding anniversary niyo ni Nimfa, nagtatago ka. Nandito rin tayo last year, right? Same spot, but different drink. Niloloko mo lang ang asawa mo…” sambit ng isa pa.

Sa mga tinig nila, nakilala na ni Nimfa kung sino ang mga iyon—sina Lance at Bryes—mga kaibigan ni Marcus.

“Sa tingin niyo ba gusto ko ‘to?!” bulalas ng asawa niya. “Hindi ko na mahal si Nimfa. Nananatili lang ako sa relasyon namin kasi naaawa ako sa kaniya. For three years, naging mabuti siya sa ‘kin. Ginawa niya ang responsibilidad niya bilang asawa ko—she takes care of me, she prepares my food every morning, and she irons my suit.”

“Yet hindi mo pa rin siya mahal?” Si Lance.

“Hindi!” may diing tugon ni Marcus na ikinakagat-labi na lang ni Nimfa. “Ayoko siyang saktan, mahal ko siya, at pinaninindigan ko ang pangako ko sa kaniya na kahit ano pang ipakita ni Nimfa sa ‘kin, hindi ako mahuhulog.”

“Siya? Sinong siya?” taka ni Bryes.

“It’s… Claire, my brother's wife…” sagot ni Marcus na ikinabagsak agad ng panga ni Nimfa.

Hindi niya alam ang gagawin nang sandaling iyon, pero dahil sa narinig, unti-unting namalisbis sa mga mata niya ang mainit na likido habang nanginginig ang kaniyang mga labi.

Tatlong taon… ganiyan na pala siya katagal naging manhid at ignorante sa tunay na relasyon nila ni Marcus. Ang masaklap, ngayong araw ay ang ikatlong anibersayo ng kasal nila.

Niloloko lang pala siya nito. Wasak na ang puso niya, pero mas lalo pa iyong nawasak nang malaman niya na ang kabit nito ay si Claire, ang asawa ng nakakatandang kapatid nito na si Harrison.

Gustong umatungal ni Nimfa, pero mas pinili niyang maging tahimik kahit halos bumaha na ng luha. Naghanda pa naman siya ng surpresa para kay Marcus, pero ito ang madadatnan niya—isang masakit at nakakadurog-pusong katotohanan.

At dahil hindi na niya makaya ang mga naririnig, napagpasyahan na lang niyang lumisan ng club na madalas puntahan ni Marcus kasama ang mga kaibigan. Nang may nakita siyang basurahan, itinapon niya roon ang bulaklak na ibibigay niya sana kay Marcus bago sumakay ng sasakyan habang walang humpay pa rin ang pagtagas ng luha sa mga mata niya.

Lumipas ang ilang araw, nagpatay-malisya si Nimfa. Nagpatuloy siya sa pagiging responsable niyang asawa kay Marcus dahil mahal pa rin niya ito sa kabila ng masakit niyang nalaman.

“Harrison is dead!”

Nang matanggap nila ang balitang iyon, sumugod agad sila ni Marcus sa ospital. Nandoon na ang buong angkan ng mga Delacroix—hindi makapaniwala sa nangyari.

Ang balita: pinilit ni Claire si Harrison na mag-racing kahit malakas ang buhos ng ulan. Dahil madulas ang racetrack, nawalan ng kontrol ang sasakyan at dumiretso ito sa harang sa gilid ng kalsada. Tumilapon ang kotse sa lakas ng impact, at sa isang iglap, doon na binawian ng buhay ang asawa.

Dahil sa nangyari, galit ang mga Delacroix kay Claire, lalo na ang ina ni Harrison. Sa tindi ng galit nito, akmang sasampalin na nito ang manugang, pero lahat ay nagulat nang saluhin ni Marcus ang palad ng sariling ina. Sa lakas, mabilis na namula ang pisngi nito.

Tahimik lang si Nimfa, walang emosyon ang mukha habang pinagmamasdan si Claire na takot na takot habang nagtatago sa likod ng asawa. Napangiwi siya, at dahil ayaw na niyang makisali sa away nila, lumayo na lang siya. Pero hindi pa man siya nagtatagal sa puwesto, isang tila galit na boses ang nagpahinto sa kaniya.

“What were you thinking, Nimfa?”

Hinarap niya ito, at hindi na siya nagulat nang makita si Marcus. Hanggang ngayon, pulang-pula pa rin pisngi ng asawa.

“A-Ano?”

“I said, what were you thinking? Umalis ka bigla. Ni hindi mo man lang ipinagtanggol ang asawa—”

“Galit ako, Marcus!”

Kumunot ang noo ng asawa. “Galit ka? For what?!”

“Prinotektahan mo si Claire sa harap ng angkan mo. Sinalo mo ang sampal na dapat sa kaniya lalapat. Parang mali yata, Marcus. Ako dapat ang magtanong sa ‘yo ng what were you thinking? Ako ang asawa mo, pero iba ang pinoprotektahan mo!”

“Just because I took a slap for Claire, mamasamain mo na? Hindi niya ginusto ang nangyari kay Kuya Harrison. Nagluluksa siya pagkawala ng asawa niya! She needs protection.”

“Protection? Bakit, sino ba ang naglagay sa kaniya sa sitwasyong ‘yon? Siya rin, ‘di ba? Kung hindi niya pinilit si Kuya Harrison na mag-racing kahit naulan, hindi sana—”

“Enough!” hiyaw ni Marcus na ikinaatras niya.

Hindi na siya nagulat sa reaksyon ng magaling niyang asawa. May relasyon ito kay Claire, sa sarili nitong hipag kaya protektado nito ito. Habang siya, parang wala lang, parang siya pa ang ginawa nitong masama at may kasalanan ng nangyari.

Umiling siya. “Kailangan ka nila, Marcus,” sambit niya sa asawa bago ito iniwan.

Napagpasyahan na lang niyang umuwi sa bahay nila. Babalik na lang siya kapag nakaburol na ang mga labi ni Harrison. Ngunit saktong palabas na siya ng ospital, isang boses ang biglang tumawag sa kaniya. Nang harapin iyon ni Nimfa, nakita niya si Harry—ang pitong taong gulang at chubby-ng anak nina Harrison at Claire. Ang nakakagulat, pinagigitnaan ng asawa niya at ni Claire ang bata.

Lumunok siya bago lumapit sa mga ito. “Hi, Harry…”

“Hello, Tita N,” bati sa kaniya ni Harry bago nakipagbeso pa sa kaniya.

“Nimfa, I have a favor,” pakiusap ni Marcus sa kaniya.

Humiwalay siya kay Harry bago humarap sa asawa. “Ano ‘yon?”

“Isama mo muna si Harry sa bahay natin. May mga kailangang asikasuhin dito. I can't leave, Claire needs—”

“Sure.”

Proteksyon. Hindi na niya kailangang marinig pa iyon. Alam niyang iyon ang sasabihin nito, kaya pinutol na niya.

Malapad naman na ngumiti si Claire bago walang pasabi siyang niyakap. Humiwalay rin naman ito agad sa kaniya.

“Salamat, Nimfa. I owe you.”

Ngumiti siya kahit ang totoo ay gusto niyang tirisin ang dalawa. “Wala ‘yon. Alam ko ang sitwasyon niyo kaya walang problema sa ‘kin. Let's go, Harry, say bye to your mommy and daddy—I mean Tito Marcus.”

“Bye, mommy, bye, tito…”

Nakangiting tumango ang dalawa kaya naman hinawakan na niya ang kamay ni Harry bago ito inaya palabas ng ospital.

Pero pagtalikod, napairap na lang siya. “Mga plastik!” inis niyang bulong bago tuluyang naglakad palayo.