ตอนที่3

ตอนที่3

" พี่น้ำหวาน พี่น้ำหวาน!! " เสียงของน้ำฟ้าเรียก ทำฉันสะดุ้งเล็กน้อย 

" เสียงดังอะไร น้ำฟ้า อยู่ใกล้กันแค่นี้ " ฉันพูดบ่นน้อง 

" น้ำฟ้าเรียกพี่น้ำหวานตั้งนานแล้วนะคะ  จะถามว่าเอาอะไรเพิ่มอีกไหมค่ะ " ฉันก้มมองของในรถเข็น   ตอนนี้ฉันกับน้ำฟ้ามาซื้อของเข้าบ้านกัน 

" ไม่เอาแล้วละจ้ะ  ไปจ่ายเงินกันดีกว่า " ฉันพูด  น้ำฟ้าพยักหน้าและเข็นรถไปจ่ายเงิน  พอจ่ายเสร็จก็พากันกลับบ้านกัน

 ฉันชอบตกอยู่ในความคิดตัวเองแบบนี้ตลอด และไม่ใช่เรื่องอะไรเลยที่คิดมีแต่เรื่องเก่าๆ   ฉันกับพี่เขา เลิกกันมา4ปีเต็มๆ  จะบอกว่าเลิกเหรอ ใช่แหละ!!  ฉันไม่เคยมีโอกาสได้พูดคำว่าเลิกเลย  ส่วนพี่เขาฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้างในช่วง4ปีที่เลิกกัน  ฉันวุ่นวายกับชีวิตมาก ทั้งเรียน ทั้งฝึกงาน  ทั้งภาระหนี้สิน  มันเยอะไปหมด ไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย ทำแต่งาน  งานทุกอย่างจริงๆ เพราะต้องส่งตัวเอง น้อง  และค่าใช้จ่ายในบ้านอีก  มันเป็นช่วงที่เหนื่อยมาก ทุกคนคงคิดใช่ไหมว่า ทำไมฉันเรียนที่เดียวกับพี่เขาแล้วไม่เจอเขาเลย  ฉันไปฝึกงานกับโรงพยาบาลต่างจังหวัดเลยและไปไม่บอกเขาด้วยว่าที่ไหน จากนั้นฉันก็ตัดการติดต่อพี่เขาไปเลย  ตั้งหน้าตั้งตาฝึกงาน  มีเวลาก็หางานอย่างอื่นทำ  แต่น้อยมากก เวลาที่จะไปทำอย่างอื่นสำหรับนักศึกษาพยาบาล พอจบจากการฝึก

ฉันเตรียมใจไว้แล้วแหละว่าต้องเจอพี่เขา  แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันทำให้เราไม่ได้เจอกัน  ก็ดีนะ!!  ดีเลย  คิดว่าทำใจได้แล้ว แต่พอเอาเข้าจริง ยากมาก  คุณไม่รู้หรอก ก่อนฉันจะก้าวออกจากชีวิตพี่เขาฉันเจออะไรมาบ้าง  แต่ฉันทนได้  ทนมาได้ตลอด  และ ทนจนถึงวินาทีสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกัน  ไม่ได้มีการทะเลาะกัน แค่หายจากชีวิตเขามาเลย  ตอนนี้ฉันก็ทำได้แค่คิดถึง  คิดถึงความทรงจำเก่าๆ   เฮ้อ  ทำใจต่อไปน้ำหวาน เราควรรู้สถานะตัวเองว่าเราต่างกันเกินไป  ตอนนี้ฉันเรียนจบมา3ปีและทำงานอยู่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง  กว่าฉันจะสอบบรรจุได้  ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ  การทำงานฉัน ในช่วงปีแรกๆ  ดี  มันดีมาก จนวันหนึ่งฉันมาเจอกับ ยี่หวา เธอเป็นเพื่อน ไม่ใช่สิ  คนรู้จักที่ไม่อยากรู้จักซักเท่าไรในมหาวิทยาลัย  เธอเรียน อักษรศาสตร์ ซึ่งมันไม่เกี่ยวข้องที่ฉันกับเธอจะมาเจอกันได้   แต่มันก็มีเหตุผลที่ต้องมารู้จักกัน มารูปแบบมิตรภาพบีบบังคับ เธอเป็นหลานของอาจารย์ผู้อาวุโสในคณะพยาบาลศาสตร์  และไม่นานมานี้ฉันพึ่งรู้ว่าเธอเป็นหลานกับผู้อำนวยการของโรงพยาบาลฉันที่ฉันบรรจุอยู่  ชีวิต!!! จะหนีคนพวกนี้ยังไงให้พ้นไปซักที  ฉันต้องกลับมาเจอสิ่งดูถูกเหยียดหยาม กลั่นแกล้งฉันอีกแน่ๆ  เตรียมตัวเตรียมใจเลย  เพราะ เธอ จ้องเล่นงานฉันตลอด  

ตอนนี้ฉันกำลังทำขนมอยู่กับน้ำใส  คนนี้น้องสาวฉันเอง  เรามีพี่น้องรวมฉันด้วยเป็น7คน  อยู่ใช้ชีวิตกันเองตั้งแต่ นมยิ้มเสีย  พวกเรา7คนพี่น้องต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เงินที่ได้มาก็ใช้หนี้  และเก็บไว้เป็นค่าเทอม ใช้กินใช้อยู่กัน   เรา7คน ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆนะคะ  นมรับเลี้ยงพวกเรามา7 คน  ฉันทุนเดิมคือไม่มีพ่อแม่อยู่แล้ว  หรือมีก็ไม่รู้ ถ้ามีก็แค่พวกเขาไม่ต้องการฉันแค่นั้นเอง เพราะ นมบอกว่า  นมไปโรงพยาบาลและมีผู้ชายใส่หมวกปิดหน้าปิดตา  วิ่งอุ้มฉันในวัย 6 เดือนมาให้นมจากนั้นก็วิ่งหนีหายไปเลย นมยิ้มแจ้งความแล้วแต่ไม่มีคนมาติดต่อจนมูลนิธิเด็กจะมารับฉันจากนม  นมยิ้มจึงขอรับเลี้ยงฉันไว้เองตั้งแต่ตอนนั้น  ฉันไม่ได้อะไรนะ รู้สึกดีมากกว่าด้วย นมไม่เคยทำให้รู้สึกขาดอะไรเลย ท่านส่งเสีย เลี้ยงฉันมาอย่างดี   จนวันหนึ่งนมยิ้มไม่ได้อยู่กับพวกเราทำให้พวกเราต้องพากันทำงานและมาใช้หนี้ที่ก่อขึ้นมานานและนมเป็นคนรับไว้   พวกเรามีกัน7 คน  พี่น้ำหอม  ฉัน  น้ำใส น้ำตาล  น้ำอิง น้ำฟ้า และน้ำฝน  เป็นผู้หญิงล้วน ชื่อคล้ายกันโดยบังเอิญมาก    

" พี่น้ำหวาน  เดี๋ยวน้ำใสไปส่งเองขนมชุดนี้ " น้ำใสพูด 

" ไม่เป็นไร  ที่ร้านโทรมาบอกเดี๋ยวเขาจะให้พนักงานมารับที่บ้านเรา " ฉันพูดกับน้อง  น้ำใสพยักหน้าตอบรับฉัน 

" ช่วงนี้ พี่น้ำหอมกับน้ำอิงมีแต่เรื่องทุกข์ใจ  สงสารทั้งคู่จัง " น้ำใสพูด  

" เฮ้อ  คิดไม่ตกกับทั้งคู่เลย  ขอแค่ให้ผ่านไปได้ด้วยดี "   ฉันกับน้ำใสเป็นคนไม่ค่อยพูด  ฉันไม่เท่าไร  แต่น้ำใส น้อยมากจะพูด  คือมีอะไรจะเก็บไว้คนเดียวต่อให้สาหัสแค่ไหนก็เลือกจะเก็บไว้คนเดียว  ฉันก็เหมือนจะอ่านท่าทีของน้องออกหมดนะ  ไม่รู้สิ  คนมันอยู่ด้วยกันมา  ของแค่นี้ทำไมจะต้องพูด  มองตาก็รู้แล้วว่าเรารู้สึกยังไง