جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่1 " น้ำ​หวานกินอะไรเพิ่มไหม " พี่ลีวายเงยหน้าจากเมนูมาถามฉัน " ไม่แล้วค่ะ แค่นี้พอแล้ว " ฉันยิ้มตอบ พี่ลีวายพยักหน้า และคืนเมนูให้กับพนักงาน" วันนี้วันอะไรจำได้ไหม ".พี่ลีวายถามฉัน " จำได้ค่ะ จำได้ดีเลย " วันนี้คือวันที่ดีของฉัน และก็เป็นวันที่เลวร้ายสำหรับฉันเหมือนกัน " เป็นอะไรรรึเปล่า ทำไมไม่ยิ้มเลย ไม่ดีใจเหรอ ครบรอบ3ปีของเราเลยนะ " พี่ลีวายพูดยิ้ม ฉันชะงัก ไม่ได้น้ำหวาน ตอนนี้เก็บเกี่ยวความสุขไป พอถึงเวลาแกควรทำใจ ฉันยิ้มให้พี่ลีวาย พร้อมกับหยิบของในกระเป๋าออกมาให้เขาระหว่างรออาหาร ฉันยื่นกล่องของขวัญให้เขา" นี่ค่ะ ของขวัญวันครบรอบ ของมันอาจจะไม่แพง แต่น้ำหวานคิดว่า มันมีคุณค่ามากนะคะ " ฉันพูด พี่ลีวายรับของจากมือฉันและเปิดออก มันคือ นาฬิกาข้อมือที่ไม่ได้แพงสำหรับเขา แต่มันแพงสำหรับฉันมาก ฉันตั้งใจจะซื้อให้เขาอยู่ในวันครบรอบปีนี้" หื้ม ไม่เห็นต้องซื้อให้พี่ขนาดนี้เลย แค่เราอยู่กับพี่ก็พอแล้วนะ ทุกวันนี้แค่มีเราพี่ก็ดีใจแล้ว " พี่ลีวายพูดยิ้ม " ไม่เป็นไรค่ะ น้ำหวานไม่เคยให้อะไรพี่เลย เอาไว้ดูต่างหน้าเวลาน้ำหวานไม่อยู่กับพี่ไง " " หมายค

ตอนที่3 " พี่น้ำหวาน พี่น้ำหวาน!! " เสียงของน้ำฟ้าเรียก ทำฉันสะดุ้งเล็กน้อย " เสียงดังอะไร น้ำฟ้า อยู่ใกล้กันแค่นี้ " ฉันพูดบ่นน้อง " น้ำฟ้าเรียกพี่น้ำหวานตั้งนานแล้วนะคะ จะถามว่าเอาอะไรเพิ่มอีกไหมค่ะ " ฉันก้มมองของในรถเข็น ตอนนี้ฉันกับน้ำฟ้ามาซื้อของเข้าบ้านกัน " ไม่เอาแล้วละจ้ะ ไปจ่ายเงินกันดีกว่า " ฉันพูด น้ำฟ้าพยักหน้าและเข็นรถไปจ่ายเงิน พอจ่ายเสร็จก็พากันกลับบ้านกัน ฉันชอบตกอยู่ในความคิดตัวเองแบบนี้ตลอด และไม่ใช่เรื่องอะไรเลยที่คิดมีแต่เรื่องเก่าๆ ฉันกับพี่เขา เลิกกันมา4ปีเต็มๆ จะบอกว่าเลิกเหรอ ใช่แหละ!! ฉันไม่เคยมีโอกาสได้พูดคำว่าเลิกเลย ส่วนพี่เขาฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้างในช่วง4ปีที่เลิกกัน ฉันวุ่นวายกับชีวิตมาก ทั้งเรียน ทั้งฝึกงาน ทั้งภาระหนี้สิน มันเยอะไปหมด ไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลย ทำแต่งาน งานทุกอย่างจริงๆ เพราะต้องส่งตัวเอง น้อง และค่าใช้จ่ายในบ้านอีก มันเป็นช่วงที่เหนื่อยมาก ทุกคนคงคิดใช่ไหมว่า ทำไมฉันเรียนที่เดียวกับพี่เขาแล้วไม่เจอเขาเลย ฉันไปฝึกงานกับโรงพยาบาลต่างจังหวัดเลยและไปไม่บอกเขาด้วยว่าที่ไหน จากนั้นฉันก็ตัดการติดต่อพี่เขาไปเลย ตั้งหน้าต

ตอนที่5 #ลีวาย ตอนนี้ผมกำลังมาทำธุระให้กับคุณย่าของผม ท่านหว่านให้ผมมาเอาของที่โรงพยาบาลของเพื่อนท่าน เห็นว่าของอยู่กับคุณสุดาภรรยาของผู้อำนวยการของโรงพยาบาลที่นี้ ผมไม่ค่อยได้มาที่นี่บ่อย ส่วนใหญ่ที่มาก็เพราะคุณย่าสั่งมาเท่านั้น และก็เช่นตอนนี้ที่ผมพยายามหาข้ออ้างต่างๆ เพราะไม่อยากมาเจอใครบ้างคน แต่คุณย่าก็เอาข้ออ้าง108 พันอย่างเพื่อที่จะให้ผมมาเอาให้ได้ แค่เอาของนะผมไม่อะไรหรอก ผมรู้ว่าพวกท่านคิดอะไร วันนี้คงต้องเสียเวลากับพวกเรื่องไร้สาระแถมไม่มีความสุขเลย ความสุขของผมหายไปตั้งแต่4ปีแล้วครับ... เพราะสิ่งนี้ถึงทำให้ผมเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ จากที่ผมไม่เคยวุ่นวายเรื่องผู้หญิง แต่ตอนนี้เรื่องผู้หญิงผมไม่เคยขาด เหมือนไม่มีความสุข แต่มันต้องการปลดปล่อย ระหว่างรอเธอกลับมา📳📲📳📲 มาร์ติน ' ว่าไง.' ผมรับสายมันและกรอกเสียงลงโทรศัพท์อย่างเซ็งๆ ' มึงอยู่ไหน ' ' ทำไม กูมาทำธุระให้คุณย่าอ่ะ ' ' นี่มึงก็ตามใจเขาเกินไป ไม่พ้นเรื่องไปรับยี่หวาอีกแน่ คุณย่ามึงเขายังคิดจะให้มึงแต่งานกับยี่หวาจริงเหรอว่ะ ' ' กูไม่แต่ง แต่กูขัดใจคุณย่าไม่ได้ไง ' ' เอ่อ พวกมันมารอคุยงานมาได้

ตอนที่7 1 อาทิตย์ต่อมา วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องมาทำเรื่องดูน้อง2คนที่ถูกทำร้าย น้ำใสกับน้ำอิง ถูกทำร้ายในบ้านฉันกลับบ้านมาเจอสภาพบ้านและได้ยินเสียงคนตีกันอยู่ข้างบนและตามด้วยเสียงปืน ฉันรีบโทรแจ้งตำรวจ จังหวะฉันกำลังคุยโทรศัพท์พวกมันลงมาทางนี้ และเป็นจังหวะที่น้ำตาลเปิดประตูบ้านเข้ามาด้วยท่าทีที่ไม่ต่างจากฉัน พวกมันพอเห็นฉันกับน้ำตาลก็ตกใจ พวกมันเอาปืนออกขู่ฉันกับน้ำตาลจนต้องยอมปล่อยมันหนีไป ฉันไม่ได้รอตำรวจหรืออะไรทั้งนั้น ฉันกับน้ำตาลวิ่งขึ้นไปดูน้ำใสกับน้ำอิง พอเจอสภาพทั้ง2 ฉันกับน้ำตาลถึงกับเข่าทรุดแต่ก็ต้องต้องรีบพาน้องไปส่งโรงพยาบาล คนแถวนี้ได้ยินแต่ไม่กล้าเข้ามาช่วย จนมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งวิ่งมาช่วยฉันพาน้องไปส่งโรงพยาบาล ระหว่างนั้นฉันโทรบอกพี่น้ำหอม พี่เขาน่าจะช็อค เข้าใจแหละขนาดฉันยังน้ำตาไหลเมื่อเห็นสภาพน้อง ฉันพูดอะไรต่อไม่ถูก น้ำตาลจึงเป็นคนคุยแทน และผู้ชายกลุ่มที่มาช่วยพวกฉันพาน้องส่งโรงพยาบาลก็พาฉันมายังโรงพยาบาลBKG. แต่นี่มันโรงพยาบาลของครอบครัวพี่ลีวายนิ่ ภาวนาขออย่าให้ได้เจอกันเลย พยาบาลมารอรับเคสของน้องฉันเต็มเลยเหมือนมีคนสั่งมาแต่ฉันไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้น้อง

ตอนที่9 " พี่จะมาทำอะไรที่นี่คะ งั้นน้ำหวานกลับก่อนก็ได้ ถ้าพี่สะดวกจะคุยวันไหนพี่ก็ค่อยมาคุย " ฉันหันไปพูดกับพี่ลีวายที่ตอนนี้กำลังขับเข้าไปจอดรถในที่จอดรถของคอนโด เขาเงียบไม่ตอบฉัน พี่ลีวายหันมามองฉัน " คุยวันนี้แหละ คุยที่นี้ ทำไมทำอย่างกับไม่เคยมา " พี่ลีวายพูดเสียงเรียบ " ไม่ค่ะ!! พี่จะคุยก็คุยตรงนี้แหละ มีอะไรก็พูดมา " ฉันไม่ยอมเถียงเขากลับทันที ใครจะยอมขึ้นไป ไม่รู้ว่าหลังจากขึ้นไปฉันต้องเจออะไรอีกบ้าง " ได้ คุยที่นี้ก็คุย แคบหน่อยคงไม่เป็นไร " พี่ลีวายพูดพร้อมถอยเบาะรถหลังกันมาจับฉันเหมือนจะอุ้ม ฉันรีบถอยหนี แต่จะขยับไปไหนได้ไกลเพราะเรายังนั่งอยู่ในรถ " โอเคค่ะ น้ำหวานยอมแล้ว เลิกทำหน้าหื่นกามสักทีเถอะ " ฉันพูด สุดท้ายฉันก็ต้องยอม เพราะเมื่อกี้ฉันรู้เลยว่าฉันต้องเจออะไร " ก็แค่นั้น เชิญลงครับ " พี่ลีวายพูดยิ้มหวานใส่ ฉันกรอกตามองบนใส่เขากลับไป เราทั้งคู่ลงรถ ฉันเดินตามพี่ลีวายขึ้นคอนโด พยายามสอดส่องสายตาว่ามีใครตามมาไหม " มองหาอะไร " พี่ลีวายถาม " เปล่าค่ะ ! " พนักงานที่นี้ยังคงก้มหัวให้พี่ลีวายเหมือนเดิม ฉันเดินตามเขาขึ้นลิฟท์ เฮ้อ... ฉันถอนหายใจอย่างแรง