ตอนที่8

ตอนที่8

ระหว่างที่น้ำใสกับน้ำอิงรักษาตัวอยู่ที่นี้  ฉันก็มาบ่อย  และพยายามที่จะเลี่ยงเจอพี่ลีวาย  จนมาวันนี้ฉันกำลังจะกลับบ้าน ฉันลัดเลาะออกทางด้านหลังของโรงพยาบาล 

" ทำเหมือนคนไม่รู้จักกันไปได้นะที่รัก " ฉันสะดุ้งนิดหน่อย เสียงพูดเกิดขึ้นจากด้านหลัง  ฉันจำได้ดีว่าเสียงใคร   เขาเหมือนจะรู้ว่าฉันพยายามหลบหน้าเขา   ฉันไม่ได้หันกลับไปมองพี่เขาเลือกที่จะก้าวออกไป  แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินไปเลย  พี่ลีวายเดินมาดึงแขนไว้ก่อน  เขากระชากแขนฉันและดึงเข้าไปหาตัวเองแบบ ฉันที่ถูกแรงดึงจากพี่เขาก็เซถลาชนกับลำตัวหนาของเขา  

"  ปล่อยค่ะ!  พี่มีอะไรคะ " ฉันพูดและดันตัวเองออก  พี่ลีวายเห็นฉันพยายามดันเขาก็เอาแขนเขามากอดฉันให้แน่นและแนบชิดเขาไปอีก   ฉันเงยหน้าขึ้นมองพี่เขา  พี่ลีวายยักคิ้วอย่างกวนประสาทใส่ฉัน  

"  ปล่อยค่ะ  แล้วคุยกันดีๆ " ฉันต้องพูดเสนอทางออกให้เขา  เพราะถ้าขืนยืนกอดกันอยู่ใครมาเห็นไม่ดีแน่ ถึงจะเป็นด้านหลังโรงพยาบาลก็เถอะ   

" งั้นไป  !!! " พี่ลีวายพูดพร้อมปล่อยกอดเปลี่ยนมาจับมือและดึงฉันเดินไปกับเขา

" ไปไหนค่ะ  มีอะไรก็พูดมาค่ะ  น้ำหวานไม่ไป  " ฉันพูดและสลัดมือออกจากกุมมือที่อบอุ่นที่ฉันคิดถึงมาตลอด  มือที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น  ความห่วงใย และความรักที่เขามอบให้แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ของฉันแล้ว  

" น้ำหวาน ไหนว่าจะคุยกันดีๆไง " พี่ลีวายพูดเสียงนิ่ง  ที่แต่ก่อนปกติเขาจะไม่ค่อยพูดกับฉันนอกจากจะดุหรือไม่พอใจอะไรสักอย่าง  ฉันชะงักนิดหน่อยเพราะไม่ได้เจอน้ำเสียงแบบนี้นานแล้ว  

​​​​​​" ก็คุยไงคะ แต่คุยตรงนี้  ไม่ไปไหนทั้งนั้น " ฉันพูดพร้อมเดินถอยหนีพี่เขา

" โอเค!!!  คุยก็ได้!?!?  พี่ก็แค่ตามเมียพี่มา .... " พี่ลีวายอยู่ดีๆก็พูดตะโกนเสียงดังขึ้นมา  

" พี่ลีวาย พี่ลีวาย!!! พอเลยค่ะ  จะตะโกนทำไม  ใครมาได้ยินจะทำยังไง" ฉันรีบพูดห้ามเขา  

" ได้ยินก็ช่างดิ่  คนจะคุยกับเมียอ่ะ!!! "  พี่ลีวายยังคงตะโกนตอบฉันเสียงดัง 

" หยุด !!! โอเคค่ะ  เราจะคุยกันดีๆ   และช่วยเรียกให้มันดีๆด้วยนะคะ  ใครเมียพี่  คนอื่นมาได้ยินจะทำยังไง  "  ฉันพูดอย่างยอมแพ้เพราะรู้นิสัยพี่ลีวายว่าเขาไม่หยุดแค่นี้แน่ถ้าฉันไม่ยอมพูดดีๆ   

" ก็แค่นั้น  ไปขึ้นรถ "  พี่ลีวายพูดพร้อมจับข้อมือฉันและลากไปที่รถเขา    ฉันไม่เคยเห็นรถคันนี้สงสัยจะคันใหม่เขา  อย่างว่า4ปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน  คนเราก็ต้องมีเปลี่ยนแปลงอะไรกันบ้างและรวยๆอย่างเขา  รถแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก  พี่ลีวายดันฉันเข้าไปในรถปิดประตูให้ฉันและเดินอ้อมมาฝั่งคนขับทันที

" เราจะไปไหนกันคะ  พี่ลีวายช่วยรีบพูดเรื่องที่จะพูดด้วยน้ำหวานต้องกลับบ้าน " ฉันพูด 

" หึ  ห่วงกันจังเลยนะบ้านเนี่ย  " พี่ลีวายพูด

" อ้าว  ก็ต้องห่วงสิคะ  พี่มีเรื่องจะคุยอะไรก็รีบพูดมาค่ะ " ฉันพูด  แต่พี่ลีวายกลับมองหน้าฉันแทน  จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง และหันไปสตาร์ทรถขับออกจากโรงพยาบาลทันที   ฉันไม่อยากเซ้าซี้ก็เลือกที่จะนั่งเงียบๆไป  เพราะการที่มาแบบนี้และไม่รู้จะไปไหน  มันไม่ใช่เรื่องที่จะมานั่งมีปากเสียงกับพี่เขาแน่นอน  ถ้าปกติเขาจะเป็นคนอารมณ์ดี  พูดคุยเก่ง  อัธยาศัยดี  แต่ถ้าไม่ปกติคือนิ่ง  เงียบ  ดุ  และโหด เปลี่ยนโหมดเป็นคนละคน  ตอนคบกันฉันจำได้ว่า  วาเลนไทน์ฉันดันเผลอไปรับดอกไม้จากรุ่นพี่ในคณะ  พี่ลีวายรู้เรื่องเท่านั้นแหละ  งานเข้าเลย  ฉันไม่ได้ตั้งใจรับนะ  พี่ลีวายมาจัดการรุ่นพี่คนนั้น พอหลังจากนั้นรุ่นพี่คนนั้นก็ไม่กล้าเข้าใกล้ฉันอีกเลย  ฉันไม่รู้ว่าพี่เขาจัดการยังไง เพราะ พี่เขาไม่คุยกับฉันเกือบ2วันแหนะ.....  เฮ้ออ  กลับมาคิดเรื่องเก่าอีกแล้ว  ฉันตั้งสติและหันมองไปนอกรถก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง  ที่นี้มันทางไปคอนโดเขานี่....

​​​​​