Episode 3 : ความรู้สึก

มะปราง

ฉันยืนมองรถพี่ติณณ์ที่ขับออกไปและฉันไม่เข้าใจสิ่งที่พี่ติณณ์พูดหรอก พี่เขาชอบพูดอะไรไม่เหมือนคนอื่นด้วย เหมือนสร้างคำถามแล้วให้ฉันมานั่งแก้อ่ะพอถามกลับก็โดนดุ

"สวัสดีค่ะนม"ฉันเดินมากอดนมทันที

"คุณติณณ์มาส่งหรอคะ"นมถามฉัน

"ใช่แล้วค่ะนมถามทำไมคะ"

"คุณติณณ์เธอน่ารักนะคะ คุณหนูคิดเหมือนนมมั้ย"นมถามฉัน

น่ารักหรอเอาอะไรมาน่ารักอ่ะเจอแต่ละทีหน้าบึ้งยังกับอะไร ฉันเลิกสนใจนมแล้วเดินขึ้นมาบนห้องพรุ่งนี้วันหยุดไปไหนดีน้า คุณพ่อกับคุณแม่ก็ไม่อยู่ส่วนเพื่อนก็ไม่ว่างกันสักคน

"ไว้วันนึงปรางจะเข้าใจ"ฉันพูดกับตัวเอง

เข้าใจอะไรของพี่ติณณ์เนี่ยคอยดูนะเจอหน้าเมื่อไหร่จะบ่นให้ ฉันเดินมานอนเล่นมือถือที่เตียงเพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาบน้ำเลย

ครืด ครืด

อือ ฉันควานหามือถือของตัวเองก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาเพราะชื่อที่โชวือยู่หน้าจอ นี่ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ฉันรีบหันมองนาฬิกาจะสามทุ่มครึ่งแล้ว

ครืด ครืด

"ค่ะพี่ติณณ์"ฉันรีบกดรับสาย

(ทำไมรับสายช้าปราง)

"เอ่อ....คือว่าปราง"

(ว่ามาพี่รอฟัง)

"ปรางเผลอหลับไปค่ะ"

(มะปราง)

"งั้นเดี๋ยวปรางไปอาบน้ำก่อนนะคะจะได้มานอน ปรางไม่นอนดึกหรอกค่ะ"

(จะไปก็ไปแต่ไม่ต้องวางสายพี่)

ฉันรีบวางมือถือไว้ก่อนจะวิ่งเข้างห้องน้ำนี่ถ้าพี่เฮครู้อีกคยฉันหูชาแน่เลย ฉันใช้เวลาอาบน้ำเกือบยี่สิบนาทีก็เสร็จปกติพี่ติณณ์ไม่โทรหาฉันตอนนี้นะ

"พี่ติณณ์"

(อืมมม อาบเสร็จแล้ว)

"เสร็จแล้วค่ะกำลังจะนอนแล้วด้วย"

(ถ้าจะนอนพี่ก็คงให้ปรางวางสายไปตั้งแต่แรกแล้วมั้ย)

ติณณ์

ผมพูดเสียงดุใส่ปลายสาย ที่จริงวันนี้ไอ้พีตาร์ชวนไปเล่นเกมส์แต่ผมไม่อยากเล่นก็เลยกลับคอนโด ผมว่าจะไม่โทรแล้วแหละแต่เหมือนว่าคนบางคนอยากจให้ผมดุ

(แล้วพี่ติณณ์ไม่วางล่ะคะ)

"ก็อยากจะคุยด้วยไม่ได้หรอ"

(ก็คุยได้ค่ะไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย)

"ก็เห็นทำเหมือนไม่อยากคุย"

(ไม่ไปผับหรอคะวันนี้)

"เห็นพี่เป็นพวกขี้เมาขนาดนั้นเลย"

(ปกติเห็นชอบไปนี่คะ)

"พรุ่งนี้ไปไหนอยากไปช่วยพี่ชายง้อเมียมั้ย"

(ไม่เอาหรอกค่ะปรางไม่อยากโดนพี่ชาโกรธอีกคน แล้วพี่ติณณ์ล่ะคะไปไหน)

"นอนครับ ดึกแล้วปรางนอนเถอะเดี๋ยวพี่โทรหาใหม่"

(งั้นฝันดีนะคะพี่ติณณ์)

"ครับฝันดี"

ผมกดวางสายมะปรางก่อนจะเดินออกมาดูดบุหรี่ ถามว่าผมชอบมะปรางหรอผมตอบได้เลยเต็มปากว่าผมชอบมะปรางยิ่งวันนี้อาการของผมยิ่งชัดเจนเมื่อเห็นไอ้พวกเด็กนักเรียนขาสั้นมองมะปราง แต่มะปรางยังเด็กคือเด็กเกินไปไงที่จะรับรู้ความรู้สึกของผม

"เมื่อไหร่จะโตวะปราง"ผมดูรูปภาพของมะปรางในมือถือก่อนจะพูดคนเดียว

ผมจริงจังนะและผมรอมะปรางได้เพราะอายุเราก็ไม่ได้ห่างกันขนาดนั้น แล้วผมก็ได้นิสัยเหมือนไอ้เฮคเตอร์พี่ชายของเธอด้วย เวลาผมรักใครผมก็จะรักคนๆ นั้นหมดหัวใจอย่างที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้

ก๊อก ก๊อก

ผมขมวดคิ้วแล้วหันมองประตูคือคอนโดที่ผมอยู่จะไม่ปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามายิ่งชั้นของผมมันมีแค่ห้องผมและห้องตรงข้ามก็คือห้องของไอ้พีตาร์ซึ่งมันไม่ค่อยอยู่หรอกเพราะมันชอบกลับไปนอนบ้าน

ก๊อก ก๊อก

"ติณณ์กูนอนด้วยดิ"

ทันทีที่ผมเปิดประตูผมก็ต้องกลอกตามองบนเมื่อไอ้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องเป็นไอ้กาย ผมมองมันที่เดินแทรกตัวเข้ามาในห้องก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่โซฟา

"แล้วทำไมต้องเป็นกู"ผมถาม

"ก็ไอ้พีตาร์กลับบ้านส่วนไอ้เฮคมึงก็รู้อยู่"มันบอกผม

"แล้วนี่มึงไปไหนมา"

"สนามแข่งแล้วมึงอ่ะพาปรางไปไหนมาไอ้เวร"มันดีดตัวขึ้นมาด่าผม

"ช่วยไม่ได้มึงลีลาเอง"

"กูถามจริงนะมึงชอบมะปราง"ไอ้กายถามก่อนจะสะกิดแขนผม

"ถ้ากูบอกว่าใช่มึงจะทำไม"ผมบอกมันไปเพราะผมไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว

"ไอ้สัสมึงแน่มาก มึงกูรู้ว่าไอ้เฮคมันหวงมะปรางยังกับอะไร"คิดว่าผมกลัวไอ้เฮคเตอร์หรือไง

"ตอนนี้มันไม่สนใจมะปรางหรอกเพราะมันกำลังง้อชาไทยอยู่ แต่ถึงมันจะรู้มันจะทำอะไรกูได้จะบอกว่ากูนิสัยไม่ดีเจ้าชู้คบไม่ได้งั้นหรอกูถามหน่อยมันจะเอาอะไรมาด่ามาขัดขวางกู"ผมถามไอ้กายที่นั่งฟังผมอย่างตั้งใจ

"พ่อคนดี"

"ก็ดีพอที่จะรักและดูแลมะปรางได้ก็แล้วกันอย่างน้อยกูก็คงไม่ทำร้ายคนที่กูรักหรอก"ผมบอกก่อนจะเดินเข้าห้องเพราะไม่งั้นไอ้ห่านี่แม่งถามไม่หยุดแน่

"ติณณ์แล้วมึงจะบอกไอ้เฮคเมื่อไร่"นั่นไงล่ะผมพูดยังไม่ทันขาดคำเลย

"พรุ่งนี้มึงว่าเร็วไปมั้ยล่ะ"