Kabanata 1

MADILIM ang gabi at hindi maiwasan na mapatingala ni Hiraya at sumalubong sa paningin niya nag madilim na kalangitan na wari’y ba ay nagbabadya ang malakas na ulan.

Direcho lang ang kanyang lakad at lihim na nagdarasal na sana hindi siya abutan ng malakas na ulan kaya lang, hindi pinakingan ng langit ang kanyang mumunting kahilingan. Bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan.

Hawak ang kanyang payong, mag-isang naglalakad si Hiraya sa madilim na kalsada, ang bawat hakbang niya ay sumasalpok sa mga naipong tubig-ulan.

Basa na ang kanyang mga sapatos, manhid ang kanyang mga daliri sa paa dahil sa lamig.

Matagal nang sira ang mga ilaw sa kalsadang ito, kaya balot ng dilim ang buong paligid. Takot siya sa dilim, at ramdam niya ang lamig sa buo niyang katawan.

Humahalo ang magulong lagaslas ng ulan sa bahagyang naririnig na yabag ng mga paa, na malinaw niyang naririnig.

Hindi niya napigilan na napakagat sa kanyang labi. Nanigas ang kanyang mga kalamnan at mariin niyang hinawakan ang hawakan ng payong—sobra ang higpit hanggang sa naramdaman niya na lang ang biglang pamamanhid ng palad.

Palapit nang palapit ang mga yapak na naririnig niya. Tumayo na din ang balahibo niya sa matinding takot. Bumilis ang kanyang lakad, ngunit hindi siya nangahas na lumingon.

Sa pagmamadali, inilabas niya ang kanyang telepono. Tumalsik ang tubig-ulan sa screen, ngunit wala na siyang pakialam. Nabura ang lahat sa kanyang isipan, at ang naninigas niyang mga daliri ay kusang tinawagan ang kanyang fiancé—si Alfred Villamor.

Idinikit niya ang telepono sa kanyang tainga, ngunit walang sumasagot. Napakalapit na ng mga yabag—halos maramdaman na niya ang presensya nito. Nangilid ang luha sa kanyang mga mata habang taimtim siyang nanalangin na sana’y sagutin ni Alfred ang tawag.

Bago tuluyang maputol ang linya, magulong mga boses at kantahan ang narinig mula sa kabilang linya

Hindi niya mapigilan ang mapaiyak. Nanginginig ang kanyang boses habang nagsalita, halos mabulunan sa takot.

“Alfred… may sumusunod sa akin! Natatakot ako… Puwede ba… puwede mo ba akong sunduin?”

***

**

Sa loob ng pribadong silid ng bar, umiikot ang usok, punô ang hangin ng amoy ng nikotina. Ang pulang at gintong ilaw ay sumasalamin sa mga baso at bote ng alak, umaapaw sa maluho at hindi mailarawan na karangyaan.

Natigilan si Alfred Villamor, humigpit ang pagkakahawak sa kanyang kuwintas.

“Gabi na. Ano bang ginagawa mo pa sa labas?”

“Pumunta ako sa mall para bumili ng bagong iPad. Kailangan ko ’yon sa trabaho. Alfred, pakiusap! Natatakot talaga ako. Maaari ka bang pumunta?”

Hindi naman mapigilan na mapakunot noo ni Alfred. Bago pa siya makasagot, narinig niya ang malanding pagtili ng isang seksi na babae na gumigiling sa ibabaw ng entablado. Nakuha nito ang kanyang buong attention at hindi niya mapigilan ang mapakat labi.

“Hiraya naman! Tanga ka pa rin hangang ngayun. Kung nasa panganib ka man ngayun or whatsoever, tumawag ka ng pulis. Palagi ka na lang gumagawa ng eksena eh. Nakakairita ka na!”

Hindi naman makapaniwala si Hiraya sa kanyang narinig mula sa kanyang kasintahan. Kasabay ng paghampas ng malaming na hangin at tubig ulan sa kanyang mukha ay ang reyalisasyon na kaya pala siyang baliwalain ng kanyang fiancé.

Samantalang sa loob naman ng bar, Itinaas ni Jona ang kanyang baso kay Alfred.

“Alfred, birthday ko ngayon. Nangako ka sa akin na icecelebrate natin ang birthday ko ngayung gabi. Walang aalis, dapat dito ka lang at mag enjoy tayong lahat.”

Hindi naman mapigilan ang mapangiti si Alfred. Habang nakadikit ang kanyang cellphone sa kanyang tainga naririnig niya ang malakas na ulan mula sa kinaroroonan ng nobya niyang si Hiraya.

“Sure! Iinom tayo ngayun! Let’s enjoy!” nakangising sagot ni Alfred sabay taas ng kopita na may lamang alak at direchong tinungga iyun. Wala siyang itinira na kahit na isang patak kaya naman hindi mapigilan na mapangisi ni Jona.

“Ang decisive mo talaga! Mamaya, may reward ka sa akin. Alfred.” Nang-aakit ang tono ng boses ni Jona kaya naman hindi mapigilan ni Alfred na makaramdam ng pag-iinit. Muli nitong kinausap ang kawawang nobya na nasa kabilang linya at wala siyang pakialam kung ano man ang mangyayari dito ngayung gabi.

“Hiraya, kasama ko ang mga kaibigan ko ngayun. Nandito kami sa bar at hindi ko sila pwedeng iwan. Mag-taxi ka na lang pauwi kung gusto mo.” Nakangising sagot niya sa kanyang nobya at tuluyan nang pinatay ang tawag.

Pagkababa ng tawag, basta na lang niyang inihagis ang telepono sa tabi.

“Alfred! Alfred!” sigaw ni Hiraya, halos nagwawala, ngunit katahimikan lamang ang sumagot.

Dalawang taon ang tanda ni Alfred kaysa sa kanya, at sabay silang lumaki.

Sa paaralan, inaalagaan siya nito.

Nang mamatay ang kanyang mga magulang at siya’y kutyain at mabully, si Alfred ang tumayo para sa kanya at pinilit ang mga bully na humingi ng tawad.

Nang magkasakit siya ng mataas na lagnat at mawalan ng malay, nagbantay si Alfred sa kanyang tabi buong magdamag.

Ngunit simula nang opisyal silang naging magkasintahan isang taon na ang nakalipas, unti-unting nagbago ang lahat.

May malapit na kaibigan si Alfred mula pa noong high school—si Jona. Palaban at matapang at mata-pobre.

Matagal nang lumampas sa hangganan ang kanilang ugnayan. Paulit-ulit na pinaalalahanan ni Hiraya si Alfred tungkol dito.

Laging ginugulo ni Jona ang sitwasyon, at kailanman ay hindi ipinagtanggol ni Alfred kay Jona. Sa halip, inaakusahan siya nitong sobra ang reaksyon at nag-iinarte.

Maraming beses silang nagtalo dahil kay Jona, ngunit dahil sa mga utang-na-loob sa Pamilyang Villamor, siya ang laging unang humihingi ng tawad.

Ang biglaang pagkakaputol ng tawag ay parang yelong bumalot sa kanyang buong katawan. Nang tinangka niyang muling mag dial para tumawag ng pulis, biglang may isang malaking kamay ang humawak sa kanyang braso, hinablot ang kanyang payong at bag kasabay ng maliwanag na kidlat ang gumuhit sa buong paligid.

Malinaw niyang nakita ang lalaki. Nakasuot ito ng itim na kapote, magaspang at mamantika ang mukha, may dilaw na mga ngiping nakalantad at manyak na nakangisi.

“BOOM!”

Sumabog ang halos nakakabingi na kulog

Patuloy na humahampas ang ulan, umuungal ang hangin na parang mabangis na halimaw, tila handa siyang lamunin.

“Huwag mo akong hawakan! Tulong! Tulungan niyo po ako!” sigaw ni Hiraya desperadong nagpupumiglas at inihampas ang kanyang cellphone sa lalaki.

Tinabig lang ng lalaki ang kanyang kamay, nabitawan niya ang cellphone at bumagsak iyun sa hindi kalayuan.

Dumidikit ang kanyang manipis na summer dress sa kanyang katawan at kitang kita niya ang may pagnanasang tingin ng lalaki sa kanya.

“Walang darating para iligtas ka! Mas mabuti pang magpakabait ka na, pretty girl!” kasabay ng malakas na halakhak na umalingawngaw sa buong paligid.

Lalo namang pinaghinaan ng loob si Hiraya. Naghahalo na ang tubig ulan at luha sa kanyang pisngi dahil sa takot lalo nan ang bigla na lang hawakan ng lalaki ang kanyang damit at pilit na punitin iyun.

Ngunit, isang malaking himala ang nangyari. Sa hindi kalayuan, bigla na lang mayuy tumagos na ilaw ng mga headlight ng sasakyan mula sa dilim.

Natigilan ang lalaki at napasapo sa mga mata.

Bumukas ang likurang pinto ng sasakyan bago pa man ito tuluyang huminto ay bumaba ang isang lalaking nakasuot ng perpektong itim na suit. Matangkad at nakakatindig-balahibo ang tindig, matalim ang hulma ng mukha, naglalabas ng awtoridad na pagalaw.

Sa isang kisapmata, nasa harapan na ito ng lalaking naka-kapote

Hinablot nito sa kwelyo, habang mariin na nakakuyom ang isang kamao. Umumbok ang mga ugat sa mga kamay. Dumilim ang mukha sa galit, at mula sa dati’y kalmadong mga mata ay sumiklab ang malamig at nakamamatay na mga titig.

Ang lalaking naka-kapote—mayabang lang sa itsura—ay nanginig sa takot.

Isang suntok ang tumama sa mukha nito. Tumalsik ang dugo at mga ngipin. Hindi pa nasiyahan, sinipa nang malakas sa tiyan.

“Ah! Ah!”

Gumulong ang lalaki sa lupa, yakap ang tiyan, humihiyaw sa sakit na para bang nagkalasog-lasog ang kanyang laman-loob.