Kabanata 2

Ang lalaking dumating ay tila isang demonyong sumulpot mula sa impiyerno.

Napangiwi sa sakit ang lalaking naka-kapote, pilit na kinagat ang ngipin habang pilay na tumayo. Hawak ang ulo, nagtatakbo ito na para bang hinahabol ito ni kamatayan.

Basang-basa si Hiraya, hindi niya na din namalayan na nakasalampak na din siya sa basang semento ng kalsada habang nanginginig sa takot.

Lumuhod si Miguel Villamor sa harapan niya at marahang inalog ang kanyang balikat.

“Hiraya..Hiraya..”

Si Hiraya naman ay nasa istado pa ng matinding takot at pagkagulat sa mga nangyari sa kanya ngayung gabi. Bigla siyang napapitlag kasabay ng malakas na pagpiglas.

“No!”

“Hiraya…don’t worry! Safe ka na…hindi ko hahayaan na may manakit ulit sa iyo. Look at me..ako ito, si Miguel.”

Sa mamasa-masang hangin, dala nito ang banayad at familiar na amoy ng sandalwood, pilit na nilalabanan ni Hiraya nag matinding takot. Lalo na nang marinig niya ang familiar na boses na iyun.

Mula sa pagkakayuko, dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang paningin at kahit na malakas pa rin ang ulan, hindi iyun naging balakid para makilala niya ang lalaking nasa harapan niya ngayun.

“Uncle----” mahina pero nanginginig ang boses na bigkas ng dalaga. Hindi niya alam kong narinig iyun na lalaking nasa harapan niya dahil bigla na lang din namang dumating ang isa pang lalaki. May dalang payong habang bitbit na din nito ang nalaglag na bag at cellphone niya kanina.

Napakagwapo ni Uncle Miguel—parang inukit na estatwang Griyego, may matatalim na bughaw na matang kasing-lalim ng karagatan.

Basang-basa na din ito kagaya niya, ngunit hindi nito nabawasan ang marangal at makapangyarihang nitong presensya.

Ito ang tiyuhin ng kanyang fiancé—si Miguel Villamor, at siya rin ang matalik na kaibigan ng kanyang kuya na si Rommel.

Hindi maalis-alis ang paningin ni Hiraya kay Miguel na noon ay bigla ding nag-angat ng paningin. Nagtagpo ang kanilang mga titig at hindi niya mapigilan ang maluha. Sa wakas, ligtas na siya.

“Uncle.…”mahina niyang bigkas. Hindi na siya nakatiis pa at kusa niya nang isinubsob ang sarili niya sa mga bisig ni Uncle Miguel. Ramdam niya ang panginginig ng kanyang katawan dahil sa matinding takot.

Naramdaman niya ang marahang pagtapik ni Uncle Miguel ang kanyang likod.

“Ayos na. Huwag kang matakot. Ihahatid kita pauwi.” may halong lambing ang tono ng boses na bigkas nito kasabay ng pag-angat niya sa iri.

Buhat-buhat siya ni Uncle Miguel ngayun at mabilis na naglakad patungo sa sasakyan at bawat hakbang nito ay tiyak at puno ng kumpiyansa.

Wala sa sariling napakapit naman siya sa leeg nito.

Pagdating sa saaskyan, maingat niya siyang pinaupo sa loob, walang pakialam kung mabahiran ng tubig at putik ang mga leather na upuan at cashmere na floor mats.

Dahil man sa lamig o sa matinding pagkabigla, wala sa sariling napayakap si Hiraya sa kanyang sarili nang maramdaman niya ang lamig mula sa aircon ng sasakyan.

“I-off ang aircon at buksan ang heater!,” utos ni Miguel sa diver/assistant na si Jun saka binalot si Hiraya ng kumot at sinimulang patuyuin ang basa nitong buhok.

***

**

Basang-basa rin si Miguel, ngunit binalewala niya iyon. Ang buong atensyon niya ay nakatuon kay Hiraya, sinisigurong hindi ito giniginaw.

Si Hiraya naman, hindi mapigilan ang makaramdam ng pagkailang. Sa sobrang lapit nila ni Uncle Miguel, tuluyang binalot ng amoy ng sandalwood ang buong kamalayan niya. Ang init sa pagitan nila ay nagpa-init sa kanyang pisngi.

Si Miguel Villamor ang tagapligtas niya—ang pinuno ng Pamilyang Villamor sa Maynila.

Ang mga Villamor ang nasa rurok ng elitista ng Maynila, isang dinastiyang may mahigit isang daang taong kasaysayan.

Si Miguel ay isang henyo sa negosyo na minsan lamang isilang sa isang siglo. Mula nang siya ang humawak ng kumpanya ng pamilya, dinala niya ang Pamilyang Villamor sa mga rurok na hindi pa nararating noon.

Pinalawak niya ito sa ibang bansa, tinahak ang mabagsik at walang-awang pandaigdigang merkado.

Malamig at mailap ang kanyang personalidad, tulad ng buwan na nakabitin sa mataas na langit—malayo, hindi maabot, likas na nagbibigay ng distansya.

Ngunit, napaka-gwapo nito, sapat upang akitin ang di-mabilang na mga tagapagmana at sosyalita.

Gayunman, hindi siya kailanman nagpakita ng espesyal na pagtrato kaninuman. Ang isang lalaking kasing-taas ng kanyang dangal at kasing-layo ng kanyang loob ay tila isinilang upang manatili sa ibabaw ng karaniwang mundo.

Ang huling alaala ni Hiraya sa kanya ay tatlong taon na ang nakalipas-----

Sa paglipas ng panahong iyon, mas lalo lamang tumindi ang kanyang presensya—mas mabigat, mas nakakatakot. Ang kanyang maiitim na mga mata ay palaging seryoso.

Magkaedad sina Miguel at Rommel, at lumaki silang magkasamang matalik na magkaibigan.

Mula pagkabata, sinasamahan na ni Miguel si Rommel sa bahay nila.

Noon pa man, malalim ang paghanga at takot ang nararamdaman niya para rito.

Palagi kasi itong malamig at tahimik at sa tuwing nagpapansin siya dito, para lang siyang isang hangin na dumaan sa harapan ito. Kumbaga, snob na tao itong si Uncle Miguel at never silang naging closed noon.

Tatlong taon na ang nakalipas, matapos ayusin ang engagement nilang dalawa ni Alfred, nabalitaan niya na lang na umalis na banasa si Miguel hangang sa tuluyan siyang nawalan ng balita dito.

Sa loob ng tatlong taong iyon, abala daw ito sa pagpapalawak ng mga overseas market at hindi na kailanman umuwi----

***

**

Humikbi si Hiraya, tuyo at makati ang kanyang lalamunan.

Bigla siyang umubo, at bahagyang namula ang karaniwan niyang maputlang mukha.

Marahang tinapik ni Miguel ang kanyang likod.

“Kaunting tiis na lang. Malapit na tayo sa bahay.”

Dumikit sa kanyang katawan ang basang damit, malagkit at hindi komportable.

Inayos ni Miguel ang kumot na nakabalot sa kanya, nakakunot ang noo habang sinusuri ang maputla niyang mukha.

Ipinatong niya ang mainit na kamay sa malamig niyang noo, at isang kuryenteng kilabot ang dumaloy sa buong katawan ni Hiraya.

Lumundag ang kanyang puso. Nanigas siya, hindi nangahas gumalaw.

Lalong dumikit sa kanya si Miguel. Ang matipuno nitong pangangatawan ay tila bumaba sa kanya, may dalang awtoridad.

Umiikot ang banayad na amoy ng sandalwood sa kanyang ilong, at ang presensya nito ay matalim at nangingibabaw.

Hindi sanay si Hiraya sa ganitong kalapitan sa isang lalaki . kahit na si Alfred na fiancé niya, hindi niya hinahayaan na makalapit sa kanya ng ganito. Katwiran niya kasi, kasal muna bago ang lahat.

Pero itong si Miguel, kakaiba ang nararamdaman niya dito. Kumportable siya sa init ng katawan na dumidikit sa katawan nya. Hindi din siya naiilang sa tuwing nagdidikit ang kanilang mga balat.

“Hindi ko alam kung bakit nasa kalsada ka pa ng ganitong oras. Alam mo bang sobrang dlikado ng ginagawa mo? Paano kung hindi ako dumating? Ano na lang nag mangyayari sa iyo?” seryosong wika ni Miguel sa kanya. Hindi naman siya nakaimik.

“Sinaktan ka ba ng lalaking iyun?” muli nitong tanong. Dahan-dahan naman siyang umiling.

“Hindi! Pero, masyadong traumatic ang nangyari sa akin kanina. Akala ko talaga..akala ko talaga hindi na ako----”

Dumilim ang mga mata ni Miguel, nag-itim sa galit sabay haplos nito sa pisngi niya. Pasimple naman siyang umiwas. Lalo na at muli niyang naramdaman ang kakaibang init mula sa palad nito.

“Sisiguraduhin kong makukuha mo ang hustisya sa mga nangyari sa iyo ngayung gabi. Hindi ako papayag na ganoon-ganoon na lang..”

“Salamat! Pero, hindi ko siya masyadong namukhaan. Mahahanap mo pa ba siya? Paano kung may mabiktima na naman siya?”

“Ayos lang, ako nag bahala. Pangako, simula ngayung gabi, hindi ko na papayagan ang kahit na sino na hawakan ang kahit dulo ng ng buhok mo,” kalmadong sabi ni Miguel, ngunit ang kanyang tinig ay may hindi matatawarang awtoridad.

Kahit naman papaano, nagawa nang mapangiti ni Hiraya. Feeling safe na siya ngayun habang nasa tabi siya ni Miguel eh.

Kaya lang ang ngiting iyun ay bigla din naglaho nang marinig niy ang pagtunog ng kanyang cellphone.

“Ding ding ding.”

Nagba-vibrate ang kanyang cellphone at kahit na nahulog ito sa baha kanina, mabuti na lang at hindi ito nasira. Gumagana pa rin pero mabagal na.

Binuksan niya ang W******p at napako sa kanyang kinauupuan nang makita ang mga mensahe sa group chat.