Chap 2

Kabanata 2: Ang Rejection at ang Gabi ng Kasalanan"

9:00 AM – Donovan Enterprises Lobby

Ang malamig na simoy ng air conditioning ay dumampi sa balat ni Emma nang pumasok siya sa magarang lobby ng Donovan Enterprises. Mula sa makintab na marmol na sahig hanggang sa mga modernong chandelier na nakasabit sa mataas na kisame, lahat ay sumisigaw ng yaman at kapangyarihan. Napahinto pa siya sandali sa pintuan, hindi maiwasang mapatingala sa taas ng ceiling. Kahit ilang beses na niyang naisip kung ano kaya ang hitsura ng loob ng gusaling ito, wala siyang naisip na ganito talaga ito ka-imposente.

Huminga siya nang malalim at hinigpitan ang hawak sa kanyang folder. Naroon ang kanyang resume at portfolio—mga papel na pinaghirapan niyang ayusin nang buong gabi kagabi, sinisiguro niyang walang kahit isang typo, walang kahit isang linyang hindi makakatulong sa kanyang laban. Matapos malugi ang café ng mga magulang niya, naging freelance matchmaking consultant siya sa loob ng tatlong taon para mabuhay at mabayaran ang ilang utang, kaya alam niyang may ibubuga siya. Ito na ang pinakamalaking oportunidad sa kanyang karera, at baka ito na rin ang huli.

Dumiretso siya sa receptionist na pormal na pormal ang kasuotan. "Good morning, I'm Emma Sinclair. I have an interview for the VIP Matchmaking position."

Ngumiti ang receptionist nang propesyonal, halos parang naka-script ang galaw ng labi nito. "Please take a seat, Miss Sinclair. Someone will call you shortly."

Habang nakaupo sa waiting area, pinilit ni Emma na pakalmahin ang nagwawalang kaba sa kanyang dibdib. Napansin niya ang ibang naghihintay ding aplikante sa kanyang paligid—mga taong nakasuot ng designer blazers, may hawak na tablet sa halip na papel, may amoy pabango na mas mahal pa siguro kaysa sa isang buwan niyang renta noon. Napalunok siya. Hindi lang ito simpleng trabaho—ito ang magiging salbabida niya para hindi maremata ang kanilang bahay, at sa ngayon, pakiramdam niya'y isa lang siyang isda sa gitna ng mga pating.

Ilang minuto lang ang lumipas nang lumapit ang isang lalaking may hawak na clipboard.

"Miss Sinclair? This way, please."

Ang Interview

Pumasok si Emma sa isang malawak na conference room kung saan naghihintay ang tatlong executives na mukhang bihasa sa pagpili ng pinakamagagaling sa industriya. Malamig ang paligid—hindi lang dahil sa aircon, kundi dahil sa tapang ng mga tingin na sumalubong sa kanya.

"Miss Sinclair," bati ng isang babaeng nasa late forties, halatang senior executive. "Tell us why Donovan Enterprises should hire you."

Napakagat-labi si Emma bago lakas-loob na sumagot. Sa isip niya, isa-isa niyang binilang ang mga dahilan kung bakit siya karapat-dapat, pinipili kung alin ang pinakamalakas na simulan. "I've been a matchmaking consultant for the past three years. I specialize in understanding human psychology and finding deep, meaningful connections. My experience has helped me successfully pair over a hundred clients—many of whom are ngayon ay masayang mag-asawa na."

Nagpalitan ng tingin ang mga executives. Isa sa kanila ang sumuri sa kanyang resume, ang kilay nito'y bahagyang nakataas habang binabasa. "Impressive numbers, Miss Sinclair. But we cater to a very exclusive clientele. Most of our VIPs require matches within the elite circle—business magnates, old-money families. Do you have high-profile connections to source your pool?"

Dito natigilan si Emma. Ang mga naging kliyente niya noon ay mga ordinaryong propesyonal at mga dating suki lang ng kanilang café. Wala siyang marangyang koneksyon. Naramdaman niya ang bigat ng katahimikan sa loob ng silid, at sa loob-loob niya, alam niyang ito na ang sandaling maaaring magpabagsak sa kanya.

"I may not have elite connections right now," pag-amin niya, pero pinanatili ang tingin sa kanila, hindi hinayaang manginig ang boses. "But wealth and social status don't guarantee compatibility. Real relationships are built on trust and psychological alignment. That's what I bring to the table—the ability to see beyond the money."

Tumingin sa kanya ang senior executive na babae, malamig ang mga mata at halatang hindi na-impress. Isang mabilis na tingin lang ang ipinalitan nila bago ito muling nagsalita. "We'll get back to you, Miss Sinclair. Thank you for your time."

At ganoon lang kabilis—natapos ang kanyang huling pag-asa.

Lumabas si Emma ng gusali na parang wala nang lamang hangin sa dibdib niya. Hindi niya alam kung paano niya kakausapin ang sarili niya mamayang gabi kapag nakaharap na naman siya sa lumang sofa at sa Final Notice na nakapatong sa mesa.

Ang Frustration at ang Bar Scene

Nasa isang sikat ngunit dim-lit bar si Emma nang gabing iyon, nag-iisa sa isang madilim na sulok habang iniikot-ikot ang baso ng cocktail. Hindi siya mahilig uminom, pero sa gabing ito, parang sasabog ang dibdib niya sa bigat. Ang rejection mula sa Donovan Enterprises ay tila huling pako sa kabaong ng kanyang mga pangarap.

"Saan ba ako nagkamali?" bulong niya sa sarili, sabay tungga sa alak. Ramdam na niya ang bahagyang pag-ikot ng paligid dahil sa pangatlong baso. Sa isip niya'y paulit-ulit na tumatakbo ang eksena kanina—ang malamig na tingin ng senior executive, ang katahimikan matapos niyang aminin ang kawalan niya ng koneksyon. Sana ba nagsinungaling na lang siya? Sana ba mas matapang siyang nakipagtalo?

"Mukhang hindi ka masaya sa gabi mo."

Napalingon si Emma sa kanyang tabi. Isang lalaki ang umupo sa katabing stool. Matangkad, matipuno, at may presensiyang hindi basta-basta. Dahil sa sobrang dilim ng bar at sa neon lights na patay-sindi, hindi niya maaninag nang buo ang mukha nito—basta ang alam niya, nakasuot ito ng mamahaling dark suit at may amoy na halo ng mamahaling pabango at alak.

Bahagyang napatawa si Emma dahil sa tama ng alak. "Hindi ko lang akalain na ganito kahirap maghanap ng tamang trabaho."

"At ako naman, hindi ko akalain na ganito kahirap maghanap ng tamang tao," sagot ng lalaki, sabay lagok sa kanyang whiskey. Puno ng pagod at frustration ang malalim nitong boses.

"Sounds like a rich man's problem," biro ni Emma, medyo gumaan ang pakiramdam dahil may karamay siya sa stress.

"Trust me, it's worse than it sounds," sagot ng lalaki. "May mga obligasyon sa buhay na kahit anong gawin mo, hindi mo matatakasan."

"Try me," sabi ni Emma, may kaunting ngiti sa labi. "Baka mas malala pa 'yung sa'kin."

Natawa nang mahina ang lalaki—isang tunog na malalim at parang matagal nang hindi ginagamit. "Sige. Pero 'wag kang magtaka kung ako'y mas magiging inuman kaysa kausap."

Nag-order pa sila ng alak. Isa. Dalawa. Habang lumalalim ang gabi, ang dalawang taong parehong gipit sa kani-kanilang problema ay naghanap ng kapanatagan sa isa't isa.

"Ano'ng pangalan mo?" tanong ni Emma, ang boses niya'y bahagyang malabo na dahil sa alak.

Natigil saglit ang lalaki, parang nag-aatubiling sumagot. "Hindi mo kailangang malaman 'yon ngayon," sagot niya sa halip, may bahid ng panunukso sa boses. "Baka bukas na lang, kung gusto mo pa ring malaman."

Napangiti si Emma, kahit alam niyang dapat siyang mag-ingat. "Mysterious ka pala."

"At ikaw?" Lumapit nang bahagya ang lalaki, ang kamay niya'y dahan-dahang lumapat sa mesa malapit sa kamay ni Emma, hindi pa hawak, pero halos magkadikit na. "Bakit ka nag-iisa rito, ganito kaganda, ganito ka-stressed?"

"Baka gusto ko lang malimutan ang araw ko," bulong niya, hindi na alam kung ang alak o ang lapit ng lalaki ang dahilan ng pagbilis ng tibok ng puso niya.

"Alam mo," sabi ng lalaki, ang boses niya'y bumaba sa isang halos bulong, "may mga gabi na kailangan mo lang ng isang tao na makakaintindi—kahit hindi niya alam ang buong kwento mo."

Napalunok si Emma. Sa unang pagkakataon sa magdamag, hindi niya alam kung ang init na nararamdaman niya ay galing sa alak o sa paraan ng pagtingin ng lalaking ito sa kanya—tila siya lang ang tanging tao sa buong bar.

"Alam mo..." bulong ni Emma, habang ang kanyang ulo ay bahagyang nakasandal na sa balikat ng lalaki. "Hindi ko naman talaga ginagawa 'to. Ang makipag-usap sa estranghero..."

"Estranghero?" ulit ng lalaki, ang boses ay naging paos at puno ng akit. Dahan-dahan nitong hinawakan ang baba ni Emma sa gitna ng kadiliman. "Pagkatapos ng gabing ito, hindi na tayo estranghero."

Hindi na sumagot si Emma. Sa halip, tumingin siya nang diretso sa mga mata ng lalaki—mga matang hindi niya lubos na makita sa dilim, pero sapat na para maramdaman niya ang bigat ng titig nito.

"Kung sasabihin kong tumigil ka," bulong niya, halos hindi na niya narinig ang sariling boses, "titigil ka ba?"

Nag-pause ang lalaki, ang kamay niya'y nakalutang pa rin malapit sa pisngi ni Emma. "Oo," sagot niya, seryoso ang tono sa kabila ng lasing. "Sasabihin mo lang."

Hindi siya sinabi ni Emma.

At bago pa nila namalayan, nagdikit ang kanilang mga labi. Isang halik na puno ng desperasyon at gutom—kapwa gustong makalimot sa malupit na realidad ng mundo.

Ang Gabi at ang Umaga Matapos ang Lahat

Hindi na matandaan ni Emma kung paano sila nakarating sa isang madilim na hotel room. Ang alam lang niya, sa ilalim ng kumot at sa gitna ng kawalan ng liwanag, isinuko niya ang isang bagay na matagal niyang iniingatan sa isang lalaking hindi niya man lang kilala.

Nang magising si Emma kinaumagahan, sinalubong siya ng malamig na hangin ng aircon. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata at agad na-realize na hindi niya ito kwarto. Napabalikwas siya ng bangon, hawak ang kumot sa kanyang dibdib.

Nilingon niya ang lalaking natutulog sa tabi niya. Nakadapa ito at natatakpan ng braso ang mukha, kaya hindi niya pa rin ito makilala nang buo. Nakaramdam si Emma ng matinding takot at hiya.

Mabilis siyang bumangon, pinulot ang mga damit sa sahig, at nagmadaling lumabas ng hotel nang hindi gumagawa ng ingay. Pagdating sa kalsada, doon lang bumuhos ang kanyang luha.

"Ano'ng ginawa ko? I just lost my virginity… to a stranger."

Ilang minuto matapos makaalis si Emma, dahan-dahang nagising si Chase Donovan. Napahawak siya sa kanyang kumitikit na sentido dahil sa hangover.

"Damn… That was unexpected," bulong niya sa sarili. Hindi niya maalala ang mukha ng babae dahil sa sobrang kalasingan at dilim kagabi, pero may isang bagay na tumatak sa kanya—ang amoy nito. Isang pamilyar na tamis na may kasamang scent ng lavender at kape.

Bumangon siya at napansin ang isang maliit na scarf na naiwan sa gilid ng unan. Kinuha niya ito at inamoy. "That scent… I definitely know this."

Habang inaayos ang kumot, natigilan si Chase nang makita ang isang maliit na mantsa ng dugo sa puting bedsheet. Naningkit ang kanyang mga mata.

Birhen ang babaeng 'yon.

At ngayon, tinakbuhan siya nito pagkatapos ng nangyari. Napahawak si Chase sa kanyang batok. Gusto niya itong ipahanap sa kanyang mga tauhan, pero naalala niyang may mas malaking problema siyang dapat harapin sa opisina ngayon—ang ultimatum ng kanyang lolo.

Inilagay niya ang scarf sa loob ng kanyang bulsa. "Sino ka ba talaga?"