บทที่ 3 คนเคยคุ้น

ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จผมกับเพื่อนสนิทอีกสองต้องคอยตรวจดูทุกกิจกรรมของการรับน้อง เพื่อป้องกันการใช้ความรุนแรง กดขี่ บังคับรุ่นน้องต่าง ๆ นานาที่มันเกินกว่าความจำเป็น

"ห้ามใช้ความรุนแรงเกินกว่าเหตุกับรุ่นน้องนะครับ หากมีใครเป็นอะไรไปพวกคุณต้องรับผิดชอบเท่าชีวิต เรื่องการว้ากน้องก็เหมือนกัน" ผมบอกกับน้องปีสามกลุ่มหนึ่งที่กำลังเริ่มใช้ความรุนแรงกับรุ่นน้องปีหนึ่งมากกว่าที่กำหนดไว้

"แต่ตอนพวกผมโดนหนักกว่านี้อีกนะครับ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้นในมุมที่เขาเจอมา หรือจะให้พูดอีกทีเขาคือเฮดว้ากคณะวิศวกรรมศาสตร์คนที่กำลังแย้งผม

"แล้วพวกคุณจะเอาสิ่งที่พวกคุณเจอมาใช้กับรุ่นน้องเหรอ? ในเมื่อเราโดนมาแบบนั้นทำไมไม่ลดความรุนแรงลงล่ะเพื่อทำเป็นแนวทางให้รุ่นน้องในปีต่อไป หากปีนี้ยังใช้ระบบรับน้องแบบเดิม เผลอ ๆ มากกว่าปีก่อน พวกคุณจะรอให้มีการสูญเสียใช่ไหมถึงจะยอมแก้ไข"

"….."

"ลองคิดกลับกันดูนะ ถ้าหากน้อง ๆ เหล่านี้เป็นลูกของคุณ พวกคุณจะรู้สึกยังไงหากต้องเห็นคนนอกสายเลือดปฏิบัติกับคนที่เรารักเกินกว่าเหตุ" ตอนอยู่ปีหนึ่งผมเจอหนักมากกว่านี้อีก ตั้งแต่วันนั้นผมบอกกับตัวเองอยู่ตลอดว่าจะไม่ใช้ความรุนแรงกับรุ่นน้องเด็ดขาด

"ไม่ดูทีปีตัวเอง ทำกูอย่างกับหมา" คนเดิมสวนขึ้นเบา ๆ พร้อมกับพวกเพื่อนอีกหลายคนเสริมขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านไปทางอื่น ได้ยินแบบนั้นขายาวหยุดชะงักทันทันที

"เออ ย้อนแย้งว่ะ" อีกคนเสริม

"ผมได้ยินทุกอย่างที่พวกคุณพูดคุยกัน งั้นผมถามหน่อยครับ ตอนปีพวกคุณผมเป็นคนว้ากหรือรับน้องคุณเหรอ?"

ถ้ากูต่อยพี่เฮดว้ากขวัญใจน้องปีหนึ่งจะเป็นข่าวไหววะ เดือนมหาวิทยาลัยปีสี่ต่อยเฮดว้ากคณะวิศวกรรมศาสตร์จนอ่วม เหตุเพราะพูดไม่เข้าหู…? เออ ดูป่าเถื่อนดี

"ก็ไม่ เป็นผมด้วยซ้ำที่อยากแก้ไขการกระทำที่มันบ้า ๆ เกินขอบเขตแบบนั้น"

"ขอโทษครับพี่ยูโร" อีกหลายเสียงนับสิบคนพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

"คราวหลังระวังคำพูดด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวปากพาซวย"

เมื่อเสร็จจากตรงนี้ พูดคุยกันเข้าใจแล้วผมจึงเดินไปดูกิจกรรมทางอื่นต่อ แต่สายตามันดันไปสะดุดกับเด็กคนหนึ่งกำลังโดนน้องปีสองใช้ลิปสติกขีดเขียนเป็นรูปน่ารักบนใบหน้าสวย ขายาวก้าวฉับ ๆ เข้าไปให้ไว

"พี่ยู…"

"ชู่วว์ เดี๋ยวพี่ทำเอง" ผมส่งสัญญาณให้รุ่นน้องเบาเสียงลงเมื่อเธอกำลังจะทำความเคารพคนอายุเยอะกว่า

แป้งดินสอพองที่ผสมกับสีผสมอาหารหลายถ้วยถูกผมใช้นิ้วจุ่มลงไปในนั้นแล้ววาดรูปหัวใจลงบนใบหน้าเด็กปีหนึ่งคนนี้โดยที่ตาเธอยังหลับอยู่ โทรศัพท์เครื่องหรูราคาหลายหมื่นถ่ายภาพเก็บไว้พร้อมกับโพสต์ลงในไอจีของตัวเอง

euro : พึ่งรู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์ด้านศิลปะก็วันนี้แหละ #จานิค #น่ารัก #รับน้องวิศวะ

"เสร็จแล้วครับ" บอกคนพึ่งเปิดเปลือกตาขึ้นมา

"อุ๊ยพี่…ขะ ขอบคุณค่ะ" มือน้อยยกขึ้นมาไหว้ขอบคุณมันสั่นอย่างกับเจ้าเข้า เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าสาวน้อย

เป็นอะไรของเธอ เห็นผมเป็นผีหรือยังไง

"อยู่ใกล้พี่เขาขนาดนี้ตายแน่จานิคเอ๊ย" คนตัวเล็กกัดปากพูดแค่เพียงแผ่วเบา ซึ่งผมเองก็ได้ยินไม่ชัดว่าเธอพูดอะไร

"นิคทำเสื้อพี่เปื้อนนิคต้องเอาไปซักด้วยมือให้พี่ เข้าใจไหม?" ผมยื่นถุงกระดาษที่มีเสื้อนักศึกษาตัวเปื้อนโกโก้ปั่นสั่งมันให้กับเธอ

"ทะ ทำไมนิคต้องซักให้คะ พี่ไม่มีมือเหรอ?" คำพูดคำจา สวนทางกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิง

"แต่นิคเป็นคนทำไงครับ"

"ถ้าจะพูดเพราะขนาดนี้กูตายแน่"

"ครับ? เมื่อกี้ว่าอะไรนะ"

"อะ อ้อ ปะเปล่าค่ะ" เสียงหวานตอบกลับมาพร้องทั้งเบือนใบหน้าหนีผม

"โอเคหรือเปล่าครับ?" ร่างคู่สนทนาสั่นสะท้านไม่หยุดผมต้องประคองร่างเธอเอาไว้ แต่ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตอบกลับมาสติเด็กคนนี้ดับวูบไปในทันที

"ซวยแล้วกู!" ผมช้อนเอาร่างหมดสติขึ้นในท่าเจ้าสาว อุ้มเธอออกจากจุดชุลมุนเข้าไปในห้องสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อปฐมพยาบาลเบื้องต้น

สิบนาทีผ่านไป

"อื้อ" เสียงคนหลับงัวเงียหลังรู้สึกตัว

"เป็นไงบ้างครับ"

มือน้อยยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเพื่อปรับโฟกัส

"พี่…" พอได้สติคนตัวเล็กยันตัวเองขึ้น ขยับตัวถอยห่างจากกัน

ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้

"นิคจำพี่ไม่ได้จริง ๆ เหรอครับ?" ผมยังติดใจไม่หาย ทำไมเธอถึงจำผมไม่ได้ในเมื่อใบหน้าของผมยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติมเลยสักนิด

"คุ้น ๆ เหมือนเราเคยเจอกันที่ไหนแต่นิคคิดไม่ออก" เธอคงลืมผมไปแล้วสินะ

The Chane Condo

เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวกับกางเกงสแล็กส์สีดำถูกสวมเข้ากับร่างอันสมส่วนของผมอย่างง่าย ข้อมือซ้ายสวมสมาร์ตวอตช์ราคาเกือบล้านไม่ให้มันว่าง คืนนี้มีงานพิเศษรอบดึกในบรรดาร้านเหล้า หรือแม้แต่ผับ บาร์ต่าง ๆ เพราะมีแอลกอฮอล์เข้ามาเกี่ยวข้อง คณะนี้มันเคยน้อยหน้าเรื่องสุรากันที่ไหน

"คนอะไรหล่อฉิบหายเลย" ยืนชมตัวหน้ากระจกแล้วหยิบน้ำหอมขึ้นมาฉีดเพิ่มกลิ่นหอมตามจุดชีพจร

"แต่น่าเสียดายที่คนหล่อถูกลืม" ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์เธอลืมง่ายขนาดนี้เลยเหรอ สมองอันน้อย ๆ ไม่ถูกบำรุงเลยหรือยังไง

ระหว่างเดินทางไปยังคลับที่พวกเพื่อนนัดไว้ บริเวณถนนเส้นหนึ่งเวลานี้มีรถยนต์สัญจรโดยสารขับผ่านอยู่หลายคันเพราะยังไม่ดึกมาก ข้างทางยังมีรถจักรยานยนต์คันใหญ่โตและผู้คน ๆ หนึ่งกำลังจูงหรือเข็นให้รถวิ่งไปข้างหน้า

"คนดีหรือคนบ้าวะ" ผมอุทานอยู่ในรถ จากผมไปยังบุคคลนั้นอยู่ห่างกันพอสมควร

พอขับรถเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าเป็นคนดีไม่ใช่คนเสียสติ และยังเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อีกต่างหาก และมันก็เกิดอีกคำถามขึ้นในหัว

"คนดีหรือมิจฉาชีพวะ" หากเธอเป็นผู้ร่วมขบวนการมิจฉาชีพดักปล้นชิงทรัพย์และผมลงไปช่วย ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะได้รับอันตรายอะไรหรือเปล่า แค่คิดก็ขนลุก

"ไม่จอดถามดีกว่า เผื่อกูโดนปล้นหรือโดนข่มขืน ยิ่งหล่อ ๆ อยู่ด้วย"

รถของผมค่อย ๆ ขับผ่านผู้หญิงคนนั้น เธอก้มหน้าก้มตามองพื้น มีบางครั้งเงยขึ้นมองทางและบางครั้งใช้หลังมือเช็ดบางอย่างบนใบหน้าออก

"เล่นละครเรียกความสงสารเก่งจริง"

แสงไฟหน้ารถคันข้างหน้าสาดส่องเข้าไปใกล้เห็นรูปร่าง ลักษณะเธอชัดเจน เห็นยี่ห้อรถจักรยานยนต์และป้ายทะเบียน เธอเอียงหน้าหรี่ตามองหลังเมื่อโดนแสงไฟสีขาวจากรถส่อง มือน้อยโบกพัดเพื่อให้รถหยุด แต่ไม่มีสักคันที่หยุดจอด

แต่พอรถผมขับเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าเป็นคนเคยคุ้น เธอจอดรถตัวเองไว้กับข้างทาง มือสองข้างเท้ากับเอวยืนบ่นรถคันก่อน

"หน้าตาก็ดีแต่ใจดำจริง จอดถามกันสักคำก็ไม่ได้ หน้าตากูเหมือนโจรหรือไง สาธุ ขอให้หรรมดำเหมือนใจด้วยเถอะ!"

ผมส่ายศีรษะให้กับคนตรงหน้า เจอวิกฤตแบบนี้ยังปากแจ๋วไม่เลือกเวลาและสถานที่ แล้วตบไฟเลี้ยวซ้ายเลี้ยวรถเข้าไปหาผู้ประสบภัยผู้น่าสงสาร ก่อนจะลงจากรถเดินไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง

"สวรรค์เข้าข้างแล้วไอ้นิค เย่" ผู้ประสบภัยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อเห็นผมยืนอยู่ข้าง ๆ

"รถเป็นอะไรจานิค"

"มันดับน่ะสิ โบกรถขอความช่วยเหลือใครก็ไม่ได้ โทรศัพท์ดันแบตหมดอีก เวรกรรมจริงจริ๊ง" เสียงท้ายประโยคเล็กแหลมทำผมต้องยกมือขึ้นปิดหู หากเป็นผู้หญิงคนอื่นเจอสถานการณ์เดียวกันกับเธอคงร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว แต่นี่เป็นจานิคไงครับ

ผมโทรเรียกอู่ซ่อมรถมาลากรถเธอกลับ ส่วนคนตัวเล็กผมอาสาไปส่งเธอเอง ในระหว่างนี้ก็ให้เธอคอยบอกทางไปด้วย

ได้รู้ห้องพักของน้องแบบเนียน ๆ ได้ทำคะแนนนำหน้าผู้ชายคณะอื่น อะไรมันจะโชคดีมากขนาดนี้วะยูโร

"นี่พี่จะไปไหนเหรอ"

"ไม่ได้ไปไหนหรอก ออกมาขับรถเล่นเฉย ๆ" ทั้งที่ในสายตอนนี้เพื่อนโทรตามจนโทรศัพท์ร้อน

"ว่างมากเหรอคะ?"

"….."

"เอ่อ คือนิคหมายถึงพี่ไม่ได้ไปรับน้องต่อใช่ไหม"

"หึ ไม่ไปแล้วล่ะ" ไปเล่นห้องเธอดีกว่า "แล้วนี่นิคไปไหนมา"

"รับน้อง แต่ไม่ได้ดื่มหรอก ไม่อยากเมา"

เราแลกคอนแท็กต์และเบอร์โทรของกันและกันเอาไว้ เพราะหากเกิดเหตุอะไรให้โทรหาผมได้เลยไม่ต้องเกรงใจ แต่ที่น่าแปลกใจคือเธอฟอลโลว์ไอจีผมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นแบบนี้จึงกดฟอลโลว์เธอกลับไปให้เรียบร้อย

พอรถเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ ผมจึงใช้อุบายหลอกล่อให้คนตัวเล็กเห็นใจ

"พี่ปวดฉี่ ขอเข้าห้องน้ำในห้องนิคได้ไหม"

"ข้างหน้ามีปั๊มน้ำมันค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" ว่าแล้วยิ้มให้ สองมือไหว้ขอบคุณ

"ยินดีครับ พรุ่งนี้ให้พี่มารับไปมหา’ ลัยไหม รถนิคเอาไปซ่อมอยู่นะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวให้ไอ้พลอยมารับ"

"โอเคครับ"

อุตส่าห์จะมารับเล่นตัวเก่งจริงเลยนะเด็กน้อยคนนี้ คิดว่าสวยมากหรือไง ก็สวยแหละ กูถึงได้ตามตูดต้อย ๆ อยู่อย่างนี้ไม่ไปไหนสักทีไง