บทที่ 2 ไม่เคยลืม

ผมนั่งลงกับโต๊ะอาหารอย่างอารมณ์ดีกับเรื่องที่พึ่งเกิดเมื่อสักครู่ ส่วนไอ้เพื่อนตัวดีอีกสองคนต่างพากันจ้องมองไม่วางตา

"ยิ้มอะไรของมึง" มาร์ค มาร์โก้สังเกตมานานได้เวลามันพูดบ้าง

"ก็คนมันอารมณ์ดี" ผมตอบมันแล้วหยิบชาเขียวปั่นที่ให้พวกมันสั่งไว้ให้ก่อนหน้าขึ้นดูดคลายร้อน

"ไปโดนตัวไหนมาอีกเพื่อนกู ยิ้มจนเหงือกแห้งหมดแล้วมั้งเนี่ย" ต้าร์ รชตเอ่ยแซวอีกคน

กลุ่มของผมมีทั้งหมดสามคน รูปหล่อ พ่อรวยและคxxใหญ่ ประโยคนี้ไม่เกินจริง คนอื่นจะขนานนามกลุ่มของพวกผมว่า แก๊งเทพบุตร เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะหน้าตาของพวกเรานี่แหละครับ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเจ้าปั้นมา

ผมเป็นลูกครึ่งมีเลือดผสมระหว่างไทย-อังกฤษ-สเปน ไอ้มาร์คลูกครึ่งไทย-สเปน ส่วนไอ้ต้าร์ไทยแท้ สูง หล่อ หน้าคม จมูกโด่ง เห็นแบบนี้หน้าตาของมันหล่อไม่แพ้ผมกับไอ้มาร์คเลยสักนิด แถมเรื่องผู้หญิงยังกินกันไม่ลง

"กูเจอว่าที่แม่ของลูก" ตอบคนอยากรู้ด้วยใบหน้าตื่นเต้น โครงหน้าสวยหวานของน้องจานิคยังลอยว่อนในโสตประสาทอยู่ตลอด ใบหน้าของคนตัวเล็กชัดขึ้นทุกวินาที

"ใคร?" พวกมันสองคนถามขึ้นพร้อมกัน

"น้องจานิค คนที่กูเคยบอกพวกมึงตอนแวะมาดูโครงการปรับพื้นฐานก่อนเรียน"

วันที่เจอกับเธอวันนั้นเป็นวันมีสอนวิชาฟิสิกส์ แล้วน้องผมเทาคนนี้ไม่เข้าใจหลายเรื่อง ผมจึงจำเป็นต้องเข้ามาช่วยเด็กปีสองอธิบายความรู้แบบตัวต่อตัวให้เธอได้ทราบ

"ไม่เข้าใจข้อไหนครับ"

"ข้อนี้ค่ะอาจารย์" ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผม มือทั้งสองประนมเข้าหากันทำความเคารพ

"พี่ไม่ใช่อาจารย์ครับ เป็นนักศึกษานี่แหละ" บอกแล้วนั่งลงกับเก้าอี้ว่างข้างเธอ

"ก็เห็นแต่งตัวมาแบบเต็มยศ" คงเพราะเธอเห็นผมในชุดพึ่งกลับจากบริษัทของคุณดาบิดล่ะมั้ง

"ไหนครับ พี่ขอดูหน่อย"

"ข้อนี้ค่ะ ตามปกติโลกจะหมุนรอบดวงอาทิตย์ในแต่ละรอบต้องใช้เวลานานเท่าใด"

"แล้วน้องคิดว่าประมาณเท่าไรครับ"

"ไม่รู้" บอกแล้วส่ายหน้า "ทำไมนักดาราศาสตร์หรือนักบินอวกาศไม่หาคำตอบอะ ทำไมต้องเป็นนักศึกษาที่สมองน้อยแบบนิค"

ผมหลุดขำพรืดให้กับคำบอกเล่าของเธอ อีกทั้งยังหาโอกาสถามชื่อคนตรงหน้า

"ชื่ออะไรหรือเรา"

"จานิคค่ะ แล้วพี่ล่ะคะ"

"ยูโรครับ"

"ชื่อน่ากินจังเลย ขนมยี่ห้อนี้เค้ากินบ่อย" ผมควรตกใจคำไหนก่อนดี ระหว่างชื่อน่ากินกับคำแทนตัวเองว่า เค้า

"แล้วน้องจานิคอยากกินหรือเปล่าครับ"

"อยากค่ะ" หึ! ผมหมายถึงตัวผมเนี่ย

"วิธีทำคือต้องเปลี่ยนปีให้เป็นวินาทีก่อน นิคก็เอาหนึ่งปีคูณสามร้อยหกสิบห้าวัน คูณยี่สิบสี่ชั่วโมง คูณหกสิบนาทีและคูณหกสิบวินาที ก็จะได้สามสิบเอ็ดจุดห้าสี่คูณสิบยกกำลังหกวินาที หรือสามสิบเอ็ดจุดห้าสี่เมกะวินาทีครับ (31.54 Ms) " ผมตัดบทและอธิบายวิธีเวลาให้เธอได้ทราบ หากปล่อยไว้แบบนี้มีหวังไม่ต้องเรียนกันพอดี

"ยูโรกินข้าวกับอะไรทำไมเก่งจัง"

"กินเหมือนคนทั่วไปนั่นแหละแต่เพิ่มพวกอาหารเสริม"

"แล้วยูโรรู้ไหมว่าการเคลื่อนที่แบบโพรเจกไทล์เป็นการเคลื่อนที่ในแนวโค้งแบบใด" คนตัวเล็กถามต่อ

"พาราโบลาครับ"

"พอเรียนแล้วต้องการพาราบ่ล่ะ?" (ต้องการพาราไหมล่ะ?) พูดจบเราสองคนต่างส่งเสียงหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

เพราะการเล่นมุกเกี่ยวกับยาพาราเซตามอลที่มีชื่อคล้ายกับกราฟพาราโบลาและบอกว่าชื่อผมน่ากินในวันนั้นทำผมจำไม่ลืมจนถึงทุกวันนี้ แต่น่าเสียดายที่เธอจำผมไม่ได้แล้ว

"จำหน้าได้?"

"ไม่เคยลืม" ใบหน้าของเธอยังลอยอยู่ในหัว ใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโต สวมแว่นตาหนาเตอะ ตัวเล็กน่ารักแต่ดูติ๊งต๊อง และยังทำผมสีเทาควันบุหรี่

แล้วเราจะได้เจอกันอีกครั้งในตอนที่โดนสั่งซ่อมเรื่องสีผม ผมไม่มั่นใจว่าอาจารย์ในคณะหรือคณบดีตักเตือนหรือยัง แต่ผมนี่แหละจะเป็นคนตักเตือนเธอเอง ขอเวลาไปหาวิธีก่อนนะครับน้องจานิค

"จำไม่ลืมซะด้วย" อีกคนไม่วายที่จะแซว

"ใครจะไปลืมวะน่ารักขนาดนั้น ตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ เสียงหวานเพราะหู ถ้าได้รวบผมตอนเน็ดท่าหมาน่าจะครางเร้าใจกูดี"

"นี่มึงคิดไปถึงขั้นนั้นแล้วเหรอ" ไอ้ต้าร์มันถามพร้อมส่งยิ้มร้ายให้ผม ในสมองตอนนี้คงคิดเรื่องเดียวกัน

"อย่าว่าแต่คิด กูเตรียมท่าไว้แล้วด้วยซ้ำ" แค่เห็นหน้า ท่าก็มาแล้ว

"เจอยูโรชะตากีขาดแน่"

"พรูดดดดด แค่ก แค่ก" ไอ้มาร์คกำลังยกน้ำมะพร้าวขึ้นดื่มถึงกับพุ่งออกจากปาก ส่งเสียงไอรบกวนโต๊ะข้าง ๆ เพราะได้ยินประโยควาบหวิวของไอ้ต้าร์ ตอนนี้สีหน้ามันเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อได้ยินผมกับไอ้ต้าร์เล่าไปถึงเรื่องใต้สะดือ แล้วจึงหยิบทิชชูในกระเป๋าสะพายส่งให้มันซับน้ำออก

"เบา ๆ บ้างนะเดี๋ยวฟ้ารู้ก็เป็นเรื่อง" เสียงทุ้มของมันเตือน

Plaifah : ทำไมถึงให้ผู้หญิงคนอื่นแตะตัวแบบนั้น

ไม่ทันขาดคำของเพื่อนสนิท หน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความจากคนที่พวกมันหมายถึงทันที

Plaifah : แล้วไปรู้จักอีเด็กนั่นตอนไหน

Plaifah : อย่าคิดว่าฟ้าไม่รู้หรือไม่เห็น เพราะมีคนรายงานฟ้าตลอด

"แล้วแต่กูไม่สน คนอะไรจู้จี้จุกจิกกับชีวิตกู เมียก็ไม่ใช่" ผมเอ่ยตอบกลับไอ้มาร์คอย่างไม่ใส่ใจแล้วกดปิดหน้าจอเครื่องมือสื่อสาร

"แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่"

"อืม น้องจานิคนี่ไงเมียใหม่กู"

"กูภาวนาขอให้ไม่ต้องเจอน้องอีก สงสารน้องเดี๋ยวไม่มีอนาคต"

"เอาอะไรมาไม่มี เป็นเด็กกูเดี๋ยวกูจ่ายให้ทุกอย่าง วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไร คอยรับศึกบนเตียงจากกูก็พอ"

"กูจะอ้วก" คนพูดโก่งคอเสริม เบือนหน้าที่กำลังพะอืดพะอมหนี

"อย่างกับมึงไม่เคย" ผมถามมันกลับบ้างเพราะในกลุ่มนี้ไม่มีใครเป็นชายบริสุทธิ์สักคน เรื่องของนารีแต่ละคนโชกโชนไม่ต่างกัน

มาร์คไหวไหล่ใส่เพื่อเป็นคำตอบ เห็นเปลี่ยนแต่ละคนไม่ซ้ำหน้ากันสักวันก็แค่ควงเท่านั้นใช่ว่าจะชวนขึ้นเตียงทุกคน โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ทุกวันนี้ยิ่งติดกันเร็ว บางโรคสามารถติดทางปากได้อีกด้วย

"อย่าให้กูได้ยินว่าอดีตเจ้าของตำแหน่งเดือนมหา'ลัยเข้ารับการรักษาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ก็พอ"

"กูป้องกันทุกครั้งครับ" ถึงจะเป็นการเล่นกีฬาบนเตียงสุดสยิวกับผู้หญิงแต่เครื่องป้องกันเพื่อเซฟตัวเองผมไม่เคยพลาดสักครั้ง ใครมันจะเอาชีวิตมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้

"แต่บางโรคมันติดจากปากได้"

"แล้ว?"

"อย่าบอกว่ามึงไม่…"

"แค่เอา ไม่จูบ ไม่อม ไม่เลีย" ก็ไม่ได้สนิทใจที่จะต้องทำมากกว่าการสอดใส่โดยผ่านถุงยางอนามัย

มาร์คไม่พูดอะไรต่อ มันนั่งตักข้าวเข้าปากอย่างเดียว ต่อให้ไม่ได้จูบกันหรือใช้ปากทำอย่างอื่น แต่ถ้าคนใดคนหนึ่งมีเชื้อมันก็มีโอกาสที่จะติดอยู่ดี ทางที่ดีคือมีคู่นอนแค่คนเดียวและป้องกันทุกครั้ง

ติ๊ง!

Plaifah : ตอบฟ้าสิ อย่าเงียบ

"ตอบหน่อยยูโร กูรำคาญเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มึง"

ตาสีสวยทั้งสองข้างถูกกรอกขึ้นมองข้างบนให้กับคำบอกเล่าของไอ้ต้าร์ ก่อนที่จะคว้าเอาโทรศัพท์พิมพ์โต้ตอบกลับไป

Euro : อย่างี่เง่า อย่าเอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ และอย่าทำอะไรที่มันล้ำเส้นเพราะมันน่ารำคาญ

Euro : เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะ อย่าลืม!

สนทนากับคนในห้องแชตเสร็จ มือตักอาหารจานด่วนเข้าปากแก้หิว

"แล้วนั่นเสื้อมึงไปโดนอะไร" ไอ้ต้าร์ที่นั่งฟังผมกับไอ้มาร์คตอบโต้กันนานเป็นคนถาม

"ชาไข่มุกโกโก้ปั่นตอนเดินชนกับน้องจานิคคนน่ารัก"

"จะซักออกไหม"

"สงสัยต้องให้คนทำซักเสื้อให้แล้วล่ะ" และนี่ก็จะเป็นเหตุผลทำให้ผมได้คุยกับเธออีกครั้ง

"ไอ้ต้าร์ น้องคนนี้น่ารักว่ะ จานิค วชิรกานต์ จากคณะวิศวะ" เสียงพูดของไอ้มาร์คพร้อมชื่อจานิคทำผมต้องหยุดกินอาหารเที่ยงก่อนจะขอดูกับพวกมัน

รูปถ่ายของเธอสวมชุดนักศึกษาสมวัยปรากฏอยู่ในเพจ Our cute girls ของมหาวิทยาลัยด้วยแคปชันประจำภาพว่า

Ocg : Janick Vachi EN46 สาวน้อยหน้ามนคนปากแซ่บ ขวัญใจหนุ่มคณะแพทย์ บริหารและศึกษาศาสตร์ ดีกรีนักกีฬาทีมโรงเรียน #ตัวตึงวิดวะ

หนุ่มคณะอื่นมันจะมาสู้คณะเดียวกันได้ยังไง แต่ถ้าพวกนั้นมาหาเธอเพื่อทำคะแนนบ่อย ๆ ก็ไม่แน่ ไม่ได้การแล้ว ขืนปล่อยไว้นานเดี๋ยวโดนไอ้หนุ่มหน้าหล่อคณะอื่นคาบไปกินก่อน

Ocg : @Alexander Fernández ตัวท็อปของมอเราแอบมากดหัวใจและกดแชร์ให้น้องแบบนี้แปลว่าสนใจใช่ไหมครับ

แอดมินเพจนี่ก็ช่างแซวช่างสังเกต แต่ไม่มีอะไรที่ผมจะต้องปฏิเสธในเมื่อผมสนใจเธอจริง ๆ

Alexander : @Ocg สนใจมากครับ อยากได้วาร์ปน้องด้วยครับแอดมิน

Ocg : @Alexander Fernández น่าเสียดายครับพี่ยูโร น้องไม่อนุญาตให้แจกวาร์ปครับ

"มึงเอาจริงดิยูโร" ไอ้มาร์คกับไอ้ต้าร์คอยกดไลก์คอมเมนต์ของผมที่ตอบโต้กับแอดมินเพจอยู่ตลอด นั่นแปลว่าพวกมันก็กำลังเสือกเรื่องของผมเช่นเดียวกัน

"คนอย่างกูไม่เคยเล่น อยากได้คนไหนกูก็ต้องได้" เรื่องผู้หญิงมันไม่เกินความสามารถยูโรอยู่แล้ว

"ไอ้นี่ เป้าตึงแล้วมั้งนั่น" เสียงแหวใส่ของไอ้มาร์คทำไอ้ต้าร์หลุดขำพรืด

"รีบกินข้าว เดี๋ยวต้องไปดูน้องปีสองกับปีสามทำกิจกรรมรับน้องเด็กปีหนึ่งต่อ" ผมบอกทั้งสองคน ความจริงไม่ได้จะไปดูน้องปีอื่นหรอก ตั้งใจไปดูน้องจานิคคนเดียว