บทที่ 4 อยากได้คนนี้

เช้าวันใหม่ฉันเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยด้วยร่างกายที่ไม่เต็มร้อยเพราะปวดเมื่อยตามตัวเหตุเพราะเข็นรถกลับห้องพักเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร หากฉันไม่เจอยูโรหรือเขาไม่ได้ขับรถผ่านมาทางนี้ป่านนี้จานิคคนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ คงได้เดินเข็นรถร้องไห้คนเดียวจนถึงเช้าแน่

"ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีซ่อนอยู่ ขอบคุณนะคะพี่ยูโร" ปลอบตัวเองอยู่หน้ากระจกพร้อมตรวจเช็กความถูกต้องของชุดนักศึกษาบนร่างกาย

กระโปรงพลีทจีบเล็กยาวแค่ครึ่งขาอ่อนปลิวไสวไปตามจังหวะการหมุนตัว เห็นกางเกงอีกตัวที่อยู่ข้างในแค่วับ ๆ แวม ๆ ให้ความเซ็กซี่นิดหน่อย

"ใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้คงไม่โดนรุ่นพี่หยุมหัวนะ"

ฉันอาศัยอยู่อพาร์ตเมนต์ของคนรู้จัก ไม่หรูหราเหมือนคอนโดมิเนียมอย่างเพื่อนคนอื่น แต่สิ่งอำนวยความสะดวกมีครบทุกอย่าง คุณแม่ซื้อคอนโดเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วให้อยู่ตอนเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย แต่ฉันไม่ชอบเพราะมันหรูเกินไปไม่เหมาะกับคนม้าดีดกะโหลกอย่างฉัน จึงขออนุญาตผู้ปกครองออกมาเช่าอพาร์ตเมนต์ใกล้สถานศึกษาอาศัยอยู่แทน

คณะศึกษาศาสตร์

ฉันกับเพื่อนสนิทเดินเข้ามาให้ห้องเรียนพร้อมมองหาเพื่อนในกลุ่ม เทอมแรกพวกเราก็จะลงเรียนกันเช้า ๆ หน่อย ความจริงคือไม่ได้เลือกเรียนเช้าหรอก ทางฝ่ายวิชาการเป็นคนจัดตารางเรียนให้ต่างหาก

"นิค ทางนี้" มายด์ มนวรรธน์ส่งเสียงพร้อมกับโบกไม้โบกมือให้

ต้องขอบคุณเพื่อนในกลุ่มที่ไม่ปล่อยให้ฉันเรียนคนเดียว เรียนที่เดียวกัน คณะเดียวกัน ยังได้เรียนกลุ่มเดียวกันอีก เราจะไม่เหงาและโดดเดี่ยวอีกต่อไป

"อย่าลืมทำแบบทดสอบหลังเรียนแล้วเอาไปส่งที่โต๊ะอาจารย์ด้วยนะคะ" พูดเสร็จอาจารย์ประจำวิชาแคลคูลัสหนึ่งก็เดินออกจากห้องเรียนไป

"ไอ้พลอย ขาประจำเลยนะมึงเนี่ย" ฉันปลุกพลอยที่หลับอยู่ ขาประจำเลยคนนี้ตั้งแต่เรียนมัธยมจนเรียนมหาวิทยาลัยพลอยก็แอบหลับตลอด

ออกจากห้องเรียนได้ไม่กี่ก้าวก็ลืมสิ่งที่เรียนไปจนหมด ทำไมสมองถึงไม่จำเรื่องแบบนี้แต่เรื่องของเขาคนนั้นมันกลับจำได้ขึ้นใจ ทุกคำพูด ทุกประโยคฉันจำได้ไม่มีวันลืม

"เพราะมึงเป็นแบบนี้ไงนิค กูถึงมีคนอื่น!! ปุยฝ้ายมันดีกว่ามึงทุกอย่าง ไม่นิสัยเด็กน้อยเหมือนมึง งี่เง่า น่าเบื่อ น่ารำคาญ"

"เพราะพวกมึงเคยรักกันมาก่อนไงกูเลยสู้อีหน้าวอกคนนั้นของมึงไม่ได้..."

แต่ฉันไม่อาลัยอาวรณ์คนรักเก่าหรอกนะ จะเป็นตายร้ายดียังไงฉันไม่สนเพราะตอนนี้ฉันมีเป้าหมายใหม่แล้ว

"จานิค" คล้ายเสียงคนรู้จักเอ่ยเรียกฉัน ร่างกายหมุนไปตามทิศทางของเสียงทุ้มอัตโนมัติ

"พี่ต้นกล้า…" ยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มผู้อาวุโสกว่า ขาทั้งสองกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปสวมกอดคนตรงหน้าไม่มีความเขินอาย

"โตเป็นสาวแล้วแต่วิ่งกอดผู้ชาย" เสียงเตือนจากเขาฉันจึงต้องผละกอดออก

พี่ต้นกล้า หรืออาจารย์ ตุลานนท์ อาจารย์หนุ่มสุดฮอตของคณะศึกษาศาสตร์ หน้าตาไม่พูดถึงไม่ได้ สุภาพ สูง หล่อคมตามฉบับหนุ่มไทย ในสายตาคนอื่นพี่ต้นกล้าเป็นยังไงฉันไม่รู้แต่สำหรับฉันแล้วเขาเป็นพี่ชายต่างสายเลือดที่แสนดีของฉันอีกหนึ่งคน

"หนูเรียนหนักไหม"

"เทอมนี้ไม่หนักเท่าไรค่ะ" เจอแคลคูลัส ฟิสิกส์ทั่วไป ปฏิบัติการฟิสิกส์ทั่วไป ปฏิบัติการวิศวกรรมโรงงาน ดรอว์อิ้งอีก ถ้าเทอมนี้มีเรียนเคมีกับอังกฤษด้วยมีหวังฉันตายแน่ "เสียดายจัง ไม่ได้เรียนแคลกับพี่ต้นกล้า" ถ้าได้เรียนกับเขา คงขอเกรดง่าย ๆ หน่อย

"เจออาจารย์ณิชาดีแล้วครับ อย่าเจอพี่เลย พี่ให้เกรดยาก"

"แต่นี่น้องนะ น้องนะคะพี่ต้นกล้า" ว่าเสียงเล็กแล้วชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

"น้องก็ไม่เว้นครับถ้าไม่ตั้งใจเรียน"

"โห ใจร้ายอ่า นิคฟ้องป๊าแน่"

"เด็กคนนี้หนิ ตั้งใจเรียนล่ะ อย่าเถลไถล"

"พี่ก็เหมือนกัน ตั้งใจสอนนะคะไม่ใช่แอบเหล่สาว"

"มันก็มีบ้าง" เขาตอบแล้วกลั้วหัวเราะในลำคอ "แล้วนี่ได้เจอกับพี่เจฟฟ์และเจสยัง"

"ยังเลย เจอพี่นี่แหละคนแรก งั้นนิคไปก่อนนะคะ เดี๋ยวไปเอาของไม่ทัน"

"ครับ"

คณะวิศวกรรมศาสตร์

พวกเราทั้งห้าคนมารอรับเสื้อช็อปและอุปกรณ์ต่าง ๆ จากพี่ปีสอง เบื่อที่จะใส่ชุดนักศึกษาเต็มทนแล้ว ประเด็นคือขี้เกียจรีด อยากใส่ช็อปเท่ ๆ คูล ๆ เหมือนกับรุ่นพี่บ้าง

"เครื่องคิดเลขบ้าอะไรอันละหลายพัน รุ่นพี่หลอกขายให้กูเปล่าวะ" เสียงไอ้พลอยบ่นอุบให้กับอุปกรณ์จำเป็นในการใช้คำนวณ ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันก็ไม่บ่นหรอกเพราะยังมีคนส่งเสีย แต่นี่ต้องหาเงินใช้เองแล้ว

"ปีหนึ่งเขาไม่ให้ใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้น้องรู้หรือเปล่า?" เสียงพี่ผู้หญิงคนหนึ่งในคณะเดินมาบอกด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร เธอมองดูฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

"สีผมก็เหมือนกัน ไม่มีใครบอกน้องเหรอคะว่าปีหนึ่งต้องผมธรรมชาติเท่านั้น"

"รู้ค่ะ ทั้งกระโปรงและสีผมนิคขอคณบดีแล้ว พี่ไม่ต้องกลัวรุ่นพี่ปีอื่นตำหนิหรอกค่ะ ใครมีปัญหาบอกให้มาเคลียร์กับนิคได้เลย สวัสดีค่ะ" ยกมือไหว้ลาแล้วเดินหลบหนีสายตาไม่พอใจอีกหลายคู่

"โหไอ้นิค ปากแบบนี้มึงจะจบปีสี่ไหมเนี่ย" ไอ้รามมันเดินขนาบข้างฉันกับมายด์ แขนยาวของมันพาดลงกับต้นคอ

"มึงกับกูเตรียมเป็นบอดี้การ์ดคอยอารักขามันเลย ดูจากสถานการณ์แล้วถูกรุ่นพี่หมายหัวแล้วล่ะ" อย่างที่ไอ้ตามมันบอก ประเมินจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วฉันน่าจะเป็นตัวเต็งด้านไม่เข้าตารุ่นพี่บางกลุ่มเข้าให้แล้ว

"แล้วทีตัวเต็งดาวคณะปีนี้ผมแดงแปร้ดยังไม่มีใครว่า ทีเป็นกูทำไมต้องเดือดร้อนล่ะ เป็นเพราะกูไม่ได้เป็นเด็กกิจกรรม ไม่ได้เป็นคนมีชื่อเสียงของคณะ ไม่ได้ทำประโยชน์ให้คณะเราใช่ไหม?"

"ไม่เอาน่าไอ้นิค อย่าเอาคนอื่นมาเปรียบเทียบกับตัวเองดิ มึงก็มีดีในแบบของมึง" ความน้อยใจที่มีถูกเสียงไอ้มายด์บำบัดหายเป็นปลิดทิ้ง

"มึงก็รู้ว่าพวกรุ่นพี่เขาอยากได้ยัยแพนดี้อะไรนั่นลงประกวดดาวคณะ เพราะนางเป็นหน้าเป็นตาให้คณะเราที่สุดแล้ว เอาอกเอาใจกันสุด มันว่าอะไรก็ต้องยอม เพราะปีนี้คณะเราเป็นตัวเต็ง" เสียงใสของไอ้พลอยอธิบายการกระทำสองมาตรฐานของรุ่นพี่ผู้หญิงปีสอง

"งั้นกูจะลงประกวดดาวคณะ พวกมึงว่ากูสวยไหม?" ฉันใช้น้ำเสียงจริงจังถามเพื่อนรักทั้งสี่คน หากพวกมันตอบว่าสวย ฉันจะไปสมัครตอนนี้เลย

"ก็สวยนะถ้าเทียบกับอึ่ง"

"ไอ้รามปากเสีย" ฉันแหวใส่มัน พร้อมทั้งแยกเขี้ยวขู่

"รักดอกจึงหยอกเล่น"

"พวกมึงจำคำกูไว้นะ จานิคคนสวยเหมือนอึ่งคนนี้จะเอาเดือนมหา’ ลัยปีสี่มาเป็นผัว" ไม่สวยช่างมันแต่แฟนฉันต้องหล่อ

"ขอให้ได้ขอให้โดน" เสียงอวยพรจากเพื่อนทั้งสี่ทำฉันยิ้มกว้าง ค่อยมีกำลังใจมาเรียนหน่อย

"จานิค…" คนที่ฉันกำลังพูดถึงร้องตะโกนขึ้น ขายาวสองข้างก้าวเดินฉับ ๆ ตรงมาทางนี้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"นี่ค่ะเสื้อ" มือยื่นมันให้เจ้าของเก่า บรรจงซักทุกขั้นตอนอย่างดี

"เรียนเป็นไงบ้าง?" เขายังพยายามเข้าใกล้ฉันมากขึ้น ถ้าเข้ามาใกล้มากกว่านี้ฉันจะเป็นลมแล้วนะ

อยู่ใกล้คนหล่อทีไรหัวใจจะวายทุกที อย่านะจานิค อย่าเป็นลมรอบสองนะ ครั้งก่อนที่กล้าสู้หน้าเขาเพราะคิดว่าตัวเองไหว แต่สุดก็แพ้ราบคาบให้กับความหล่อ

"ก็พอได้ค่ะ"

"ถ้ามีปัญหาปรึกษาพี่ได้ตลอดนะ" ฉันอยากจะบันทึกเสียงของเขาไว้ฟังย้อนหลังเสียจริง

"ค่ะ งั้นนิคไปแล้วนะคะ" ฉันว่าแค่นั้นแล้วรีบวิ่งหนีจากตรงนี้ให้ไว ทิ้งให้เพื่อนสนทนากับรุ่นพี่ต่อก่อนจะปล่อยเสียงที่อัดอั้นมานานออกมากลางลานกว้าง

"กรี๊ด!! เขาหล่อมาก แม่จ๋า…นิคอยากได้คนนี้"

แต่หนทางระหว่างฉันกับเขาช่างอยู่ไกลกันเหลือเกิน ถึงจะเกินเอื้อมไปหน่อยแต่ฉันต้องคว้ามาให้ได้

"สู้เขาสิวะอีหญิง ฮึบ"

"เดี๋ยวสินิค" แขนเรียวถูกเหนี่ยวรั้งจากด้านหลัง อุตส่าห์วิ่งหนีมาแล้วยังจะตามมาอีก

"จำพี่ได้หรือยัง"

หวังว่าเขาจะไม่ได้ยินประโยคเมื่อครู่นะ

"ให้เวลากันหน่อยสิ"

"งั้นพี่คงต้องทบทวนความทรงจำนิคใหม่แล้วล่ะ" เขาไม่พูดแค่นั้นแต่ยังอุ้มฉันขึ้นพาดบ่า จัดกระโปรงตัวจิ๋วให้เข้าที่เพราะเกรงว่ามันจะคลุมศีรษะตัวเอง จากนั้นก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรียนโดยไม่แคร์สายตาคนที่กำลังให้ความสนใจ

ในห้องเงียบสนิท มีเพียงฉันกับรุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตแค่สองคน

"พี่จะพานิคเข้ามาในนี้ทำไมเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นเขาก็คิดพิเรนทร์หรอก"

"คิดอะไร" เขาหันมาถามแล้วคลายเนกไทคณะออก แขนเสื้อทั้งสองพับขึ้นให้เรียบร้อย

"ก็ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองเขาจะคิดว่าอะไรล่ะ" ฉันตอบคนตัวสูงเสียงเบา

"ถ้าจะมีคนคิด ก็คงมีแค่นิคกับพี่นี่แหละที่คิด" เขาว่าแล้วยืนกอดอกมอง

"….." ทำไมเขารู้ว่าฉันคิด อ่านความในใจฉันได้เหรอ? หรือว่าฉันควรจะทุบหัวเขาแล้วลากไปข่มขืนที่ไหนสักแห่งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ไม่ได้จานิค แม้ว่าเราจะชอบเขามากแค่ไหนแต่เราต้องอดทนเอาไว้ก่อน

"หรือเราจะทำเรื่องที่คิดให้มันเป็นจริงดีล่ะครับน้องจานิค…?"