CHAPTER 2(ANG PAGTATAGPO)

TRICIA'S POV

Since wala na akong motor, napilitan akong gamitin ang kotse kong matagal nang nakatambak sa garahe. Nanibago talaga ako sa pagmamaneho dahil nasanay na akong naka-two wheels.

Pagdating ko sa construction site kung saan itatayo ang building namin, agad akong bumaba ng kotse at nagsuot ng sunglasses. Masyadong nakakasilaw ang sikat ng araw ngayong umaga.

Bumungad sa akin ang malawak na lupain at maraming construction workers na abala sa kani-kanilang trabaho.

“Good morning, Ma'am. Nandito na po pala kayo,” magalang na bati ng guard.

Ngumiti lang ako bago pumasok sa loob ng site. Saglit kong pinagmasdan ang paligid bago naupo sa nakahandang upuan.

“Nandito na ba si Engineer Zypier Montelibano?” tanong ko sa guard.

“Yes, Ma'am. Tatawagin ko lang po siya,” sagot nito bago mabilis na umalis.

Napabuntong-hininga ako at inilabas ang folder na ibinigay sa akin ni Dad kahapon. Binuklat ko iyon at pinagmasdan ang layout ng building. Ilang sandali ko itong tinitigan, pero wala talaga akong maintindihan sa mga nakasulat.

“Hmmm, Miss Tricia?”

Napalingon ako nang marinig ang isang baritonong boses mula sa likuran ko.

Isang matangkad na lalaki na may magandang pangangatawan ang sumalubong sa paningin ko. Pero nang tuluyan kong makita ang mukha niya, bahagya akong natigilan.

Damn!

Napangiti ako nang hindi sinasadya. Sa dami ng lalaking nakilala ko, ngayon lang yata ako nakakita ng engineer na kayang magpatigil sa mundo ko.

“Shit!” bulalas ko habang napakapit sa panty ko.

Napakunot ang noo niya sa ginawa ko, kaya binigyan ko siya ng malagkit na kindat.

“Hmmm... parang malalaglag kasi itong panty ko, kaya hinawakan ko,” nakangiti kong paliwanag.

“What the fuck?” mahinang bulong niya.

Imbes na mainis, lalo lang akong natuwa sa naging reaksiyon niya.

“Wow! Nanibago ako, huh. Shit! Dedmahin ba naman ako!” inis kong bulong sa sarili.

“Anyway, are you here to talk about the structure, or are you just here to flirt?” masungit niyang tanong.

I cleared my throat at kunwari'y hindi narinig ang sinabi niya.

“Okay... so, ano nga bang kailangan kong gawin? How can I help you with this project? You know, this isn't my profession, so wala talaga akong idea about construction,” malandi kong sagot sabay pout ng labi.

“Hays! Bakit ba ang gwapo niya kahit sobrang seryoso ng mukha niya?” bulong ko sa sarili.

Ramdam kong uminit ang mukha ko hanggang batok, kaya napahinto ako.

“Shit! Ano ba 'to? Nakaka-high blood pala ang dating niya sa akin. Just calm down, Tatty. Baka atakihin ka na lang bigla,” saway ko sa sarili.

“Wala kang ibang kailangang gawin. Ipapakita ko lang sa iyo ang plano ng building at ang magiging design nito,” seryoso niyang paliwanag habang inaayos ang mga dokumentong dala niya.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa mukha niya. Ang mala oceanic niyang mata, pointed nose, at medyo makakapal na labi ay talagang nakakaagaw-pansin.

“Shit! Parang ang sarap kagat-kagatin ng labi nito,” bulong ko sa sarili.

Gusto kong sumigaw at magtalon sa sobrang kilig, pero kailangan kong magpigil. Dapat panatilihin ko ang pagiging disente. Baka magsumbong pa siya kay Daddy at madagdagan ang punishment ko.

“Miss Tricia? Are you listening?”

Napakurap ako nang ilapit niya ang mukha niya sa akin.

“Enter me, Engineer...” wala sa sariling sambit ko.

Agad kong tinakpan ang bibig ko nang marealize ang sinabi ko. Napakamot na lang ako sa batok habang nakatingin sa kanya.

“Will you stop staring at me, Miss Tricia? Para akong tanga rito na nagpapaliwanag sa isang bingi at pipi,” iritado niyang sabi.

Aba!

“I'm your client, Mr. Zypier, huh! You might have forgotten that,” mataray kong sagot sabay-cross ng mga braso sa dibdib.

“I'm sorry, Miss Tricia. So, let's be professional,” napabuntong-hininga niyang sabi bago ipinagpatuloy ang pagpapaliwanag.

Hindi na ako nagpadala sa kagwapuhan niya. Pinilit kong makinig at unawain ang bawat sinasabi niya. Kahit may mga terminong hindi ako maintindihan, hindi ko na lang ipinahalata.

Sa kabuuan, maganda naman ang plano niya kaya wala akong naging pagtutol.

“Sa akin kaya, may plano rin kaya siyang i-touch ako?” biglang tanong ng malikot kong utak.

Napapikit ako at agad na iwinaksi ang kalokohang iyon. Kailangan kong mag-focus.

“So, how's the plan?” tanong niya nang matapos ang paliwanag.

“Ma-magaling. Okay naman,” sagot ko.

Tumango siya at tumayo. Inilagay niya sa bulsa ang dalawang kamay at muling tumingin sa akin.

“Just tell me kung may gusto kang idagdag sa design, huh?” kalmado niyang sabi.

“Okay,” matamlay kong sagot.

Napatingin ako sa mga trabahanteng abala sa kanilang ginagawa. Matindi ang sikat ng araw, kaya hindi ko maiwasang maawa sa kanila. Lalo na sa ilan na halatang may edad na rin.

“Anyway, Mr. Engineer, may budget ba kayong nakalaan para sa merienda ng mga tauhan mo?” tanong ko.

“Hmm, yes naman. Si Foreman na ang bahala roon. Nasa kanya ang budget pati na ang pang-araw-araw nilang pagkain,” casual niyang sagot.

Dahil may trust issues ako pagdating sa pera, hindi ako agad naniwala.

“Hmmm... nasaan ba ang foreman? Kakausapin ko lang,” seryoso kong sabi.

Tinawag naman niya ang isang lalaking medyo may edad na. Agad itong lumapit sa amin na may malapad na ngiti.

“Manong, sapat lang ba ang budget ninyo para sa pagkain dito?” tanong ko habang nakatingin sa kanya.

“Ay, opo, Ma'am! Sapat na sapat po. Mabait kaya ang engineer namin,” proud nitong sagot.

Napatango ako. At least, maayos pala ang pag-aasikaso nila sa mga trabahante.

“Sige, Manong. Mabuti naman kung gano'n. Akala ko kasi kuripot itong engineer ninyo. Pati nga salita na lumalabas sa bibig niya, parang tinitipid. Akala mo naman sobrang mahal ng laway niya,” natatawa kong sabi.

“Tsk!” singhal ni Engineer.

Tumingin siya sa akin nang matalim, pero lalo lang akong natuwa. Nakakatuwang makita siyang napipikon.

“Naku, Ma'am. Ganyan lang talaga ang engineer namin. Pero mabait 'yan, tsaka gwapo,” natutuwang dagdag ni Manong.

Napanguso naman ako.

“I have to go. Marami pa akong aasikasuhin,” masungit na paalam ni Engineer bago tuluyang umalis.

Napailing na lang ako habang pinagmamasdan ang papalayo niyang likod.

“Napakapikon naman pala ng engineer na 'yon, Manong, no?” natatawa kong komento.

“Ganyan lang talaga siya, Ma'am. Sige po, maiwan ko na rin kayo. Baka hinahanap na ako ni Engineer,” magalang na paalam nito.

Tumango ako at hinayaan na siyang umalis.

Pagkatapos, napagpasyahan kong mag-ikot sa buong construction site para makita mismo ang progreso ng proyekto at masuri rin ang kalagayan ng mga trabahante.

At siyempre, para mas makilala ko pa ang lugar na balang araw ay magiging isa sa mga negosyo namin.

TO BE CONTINUED....