FAZER LOGINTHIRD PERSON POVNasa loob na ng itim na Lamborghini ang lalaking kanina lamang ay nakabunggo kay Tricia. Tahimik siyang nakasandal sa passenger seat habang nakatingin sa labas ng bintana. Wala na ang bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Muli na namang bumalik ang malamig at seryosong ekspresyon sa kanyang mukha."Where to, sir?" magalang na tanong ng driver habang hawak ang manibela.Hindi agad siya sumagot. Sa halip, bahagya siyang lumingon at muling tiningnan ang direksyong pinanggalingan ng babae. Para bang sariwa pa rin sa kanyang isipan ang babaeng sinadya niyang banggain kanina.Bahagyang kumunot ang kanyang noo bago tuluyang ibinalik ang tingin sa harapan."Sa puntod ng kapatid ko," malamig niyang sagot.Magalang na tumango ang driver at hindi na nagtanong pa. Agad nitong pinaandar ang sasakyan at mabilis na pinaharurot palabas ng parking area.Nanatili siyang tahimik sa buong biyahe. Nakatitig lamang siya sa labas ng bintana habang unti-unting bumabalik sa kanyang alaala ang
TRICIA'S POVNasa loob ako ngayon ng clinic, kaharap ang OB-GYN ko habang maingat nitong sinusuri ang kalagayan ng baby ko. Tahimik akong nakahiga sa examination bed habang nakatingin sa monitor. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa mukha ng doktor, hinihintay ang sasabihin nito."Everything looks good, Tricia. Healthy ang baby mo, and there's nothing to worry about for now."nakangiting sabi ng doctora.Napangiti ako nang marinig iyon."Talaga po, Doc? Okay lang po ba talaga siya?"Tumango ito habang patuloy na tinitingnan ang resulta ng examination."Yes. Normal naman ang development niya. Just make sure na nakakakuha ka ng enough rest, kumakain sa tamang oras, at hindi masyadong napapagod. You're carrying a baby, so you have to take care of yourself, too.""Yes, Doc. I'll keep that in mind."Matapos ang huling pagsusuri, tinulungan niya akong makaupo. Dahan-dahan akong bumaba mula sa examination bed at umupo sa gilid nito habang inaayos ang damit ko.Napahawak ako sa tiyan ko at b
WEEKS LATER ZYPIER'S POVSunod-sunod ang pag-slide ng mga dokumento sa ibabaw ng mahabang conference table. Nasa magkabilang panig nito ang halos limampung investors na dumalo sa meeting namin ngayong araw. Ang ilan ay tahimik na nagbabasa ng financial reports, habang ang iba naman ay abala sa pagsusuri ng mga proposed business plans na inihanda ng team namin.Ipinatong ko ang magkabilang kamay sa mesa bago tuluyang tumayo at humarap sa kanila."As you can see, gentlemen, these are the latest financial reports of the company. We've managed to settle some of our outstanding liabilities, and we're currently working on restoring the operations of our remaining aircraft."Inilipat ko ang presentation sa malaking screen, kung saan nakapakita ang updated financial figures at listahan ng mga eroplanong nakatakda nang bumalik sa operasyon."May ilang aircraft pa tayong kailangang ipaayos at ipa-inspect bago makakuha ng clearance. We don't want to rush things. Safety and reliability should r
TRICIA'S POVKakatapos lang naming magdasal ni Mommy. Ipinagdasal namin na sana ay nailigtas ni Zypier si Daddy. Pero kahit tapos na kaming magdasal, hindi pa rin nawala ang sobrang kaba at pag-aalala sa dibdib ko.Sinubukan din naming tawagan si Kuya Timothy, pero hindi talaga namin siya ma-contact. Ilang beses na akong tumawag at nag-message, pero wala pa rin siyang sagot.Honestly, naiinis na talaga ako sa kaniya. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi man lang siya nagpaparamdam sa amin. Sa dami ng nangyayari sa pamilya namin, imbes siya ang maasahan namin sa ganitong klaseng situation, pero wala siya. Hindi niya na talaga kami mahal,? Sobrang laki na talaga ng tampo ko sa kaniya.Alas-dose na ng hatinggabi, pero hindi pa rin ako makatulog. Nasa Istanbul ang isip ko. Iniisip ko kung ano na ang nangyayari roon at kung ligtas na ba sina Daddy at Zypier.Gusto ko na talagang lumipad papunta roon, pero alam kong hindi puwede. Delikado ang sitwasyon, at baka lalo lang akong maging dah
ZYPIER'S POV Nang makababa na kaming lahat mula sa building, halos sabay-sabay kaming napahinga nang maluwag. Ilang sandali kaming natigilan habang nakatingin sa helicopter na unti-unti nang natutupok ng apoy. Makapal na usok ang umaakyat sa kalangitan, kasabay ng sunod-sunod na pagsabog mula sa mga bahagi nito. For a moment, wala ni isa sa amin ang nagsalita. Parang ngayon ko lang tuluyang naramdaman na tapos na ang lahat. Sa wakas, wala na si Kemal. Wala nang taong manggugulo sa buhay namin, wala nang kailangang takasan, at higit sa lahat, wala nang banta sa kaligtasan ng pamilya ko. Napangiti ako nang malalim. Hindi ko napigilang tapikin sa balikat sina Sean at Santos. "Thank you, guys. I owe you both a lot," seryoso kong sambit. Ngumiti lang si Santos habang bahagya akong tinatapik sa balikat. "Don't mention it. Basta ang importante, ligtas tayong lahat, at natalo natin si Kemal,"nakangiting sabi niya sa akin. "Tama si Santos, Boss. Hindi ka na iba sa amin" Sin
ZYPIER'S POVRamdam ko ang malapot na pawis na unti-unting dumadaloy mula sa noo ko pababa sa leeg. Maingat ang bawat hakbang ko habang umaakyat sa hagdan patungo sa fourth floor. Halos marinig ko na ang sarili kong paghinga. Mabigat ang bawat paghakbang ko, hindi dahil sa pagod, kundi dahil alam kong isang maling galaw ay maaaring ikapahamak naming lahat.Bahagya akong tumingala at sumilip sa itaas.Dalawang armadong lalaki ang nakaupo sa may landing, abala sa pag-uusap, habang nakapatong ang kani-kanilang baril sa kandungan.Napahigpit ang hawak ko sa baril.Ilang segundo akong naghintay, sinusuri ang bawat kilos nila. Hindi naman ako eksperto sa pakikipagbarilan. I know how to handle a gun, pero iba ang totoong labanan. Hindi ito basta training na puwedeng ulitin kapag nagkamali.At sa sitwasyong ito, wala akong karapatang magkamali.I used to practice Taekwondo, kaya kahit papaano ay may ideya ako kung paano ipagtanggol ang sarili ko sa malapitan.Muli akong sumilip.Nang tumalik
TRICIA POV“Ma'am delicado po dyaan!”narinig kong sigaw sa mga trabahanteng nasa itaas ng tinatayong building. Nagtaka naman akong tumingala sa mga ito bago iginala ang aking paningin upang tingnan kung meron bang hazardous na daan. Ngunit wala naman akong nakita kaya nagpatuloy ako sa aking paglal
TRICIA POV Since wala na akong motor kaya napilitan na lang akong gamitin ang kotse kong matagal ng nakatambak sa garahe namin. Ang hirap talaga kapag nasanay ka sa two wheels, nanibago tuloy ako sa mena-maneho kong kotse. Nang makarating na ako sa location kung saan itinayo ang building namin. A
ZYPEIR POV Nakapikit ang aking mga mata habang nakaluhod sa luluhuran ng simbahan. Naramdaman kong merong tumabi sa akin ngunit hindi ko lang pinansin. Vacante kasi ang kabilang side dahil ang kapatid kong naupo kanina ay kumandong na na kay Dad na katabing naka-upo sa likod katabi ni mommy.“Mags
PATRICIA POVMalamig na hangin mula sa aircon ang unang humalik sa balat ko kasabay ng matapang na amoy ng alkohol at gamot. Sa pagmulat ng aking mga mata, bumungad ang nakakasilaw na puting kisame na tila walang katapusan.Sa gilid ng aking pandinig, ritmiko ang bawat beeping ng monitor—isang palat







