The Marriage Arrangement

Chapter 2

“Hindi ako papayag!” Iyon ang unang lumabas sa bibig ko matapos ang nakakagulat na announcement ng aming mga magulang. Sa kabilang sofa, nakatayo pa rin si Adrian na para bang may personal siyang problema sa buong mundo. “Neither am I,” mabilis niyang sagot. “I have a girlfriend.” “At may boyfriend din ako!” sabi ko. “Hindi ninyo puwedeng basta na lang pagdesisyunan ang buhay namin!” Tahimik na nakinig ang aming mga magulang. Parang inaasahan na nilang pareho kaming magwawala. “Umupo muna kayo,” mahinahong sabi ng Papa ko. “Dad, you're asking me to marry her!” reklamo ni Adrian, sabay turo sa akin. “Hoy! Hindi mo kailangang ituro ako!” “Then stop making this harder!” “I'm not the one who wants to marry you!” “Good, because I don't!” “Enough!” saway ng Mama niya. Umupo kami, pero pareho pa rin kaming nakasimangot. Ipinaliwanag ng Papa ko ang kasunduan. Mahigit dalawampung taon nang magkaibigan ang aming mga pamilya. Nagsimula ang partnership nila sa construction supply business namin at sa construction company ng mga Montenegro. Sa tulong ng isa't isa, lumaki ang negosyo nila at nakapagtayo sila ng mas maraming proyekto. Noong mas bata pa kami, nagbiro ang aming mga magulang na baka balang araw ay maging mag-asawa kami. Habang tumatagal, naging seryoso ang ideyang iyon hanggang sa mapagkasunduan nilang pag-usapan ang engagement kapag nasa tamang edad na kami. “Hindi namin kayo pinagkasundo para lang sa negosyo,” paliwanag ng Mama ko. “Gusto rin naming manatiling matatag ang samahan ng dalawang pamilya. Matagal na kaming nagtutulungan, at umaasa kaming ipagpapatuloy ninyo iyon.” “Pero hindi ibig sabihin no'n na gusto naming magpakasal!” sagot ko. Tumango ang Papa ko. “Naiintindihan namin na hindi ninyo ito pinili. Kaya hindi namin hinihinging magpakasal kayo bukas. May panahon pa kayo habang nag-aaral.” “Gaano katagal?” tanong ni Adrian. “Hanggang graduation,” sagot ng Papa niya. “Mananatili kayong engaged habang nag-aaral. Pagkatapos ninyong makatapos, inaasahan naming tutuparin ninyo ang kasunduan at magpapakasal.” Napahawak ako sa noo. “That's not a small decision!” “Alam namin,” sagot ng Mama niya. “Kaya ipinapaalam namin ito sa inyo ngayon, para magkaroon kayo ng panahon na mag-isip at maghanda.” “Mag-isip tungkol saan? Paano tumakas?” bulong ko. Narinig iyon ni Adrian at bahagyang napangiti. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, magkapareho kami ng iniisip. “May isa pa,” sabi ng Papa ko. Napaangat ang ulo ko. “Gusto naming manatiling pribado muna ang engagement habang nasa kolehiyo kayo. Hindi namin gustong maapektuhan ang pag-aaral ninyo o magkaroon ng hindi kailangang usapan sa university.” “Fine,” sagot ni Adrian. “At least, hindi kailangang malaman ng lahat.” “May kondisyon,” dagdag ng Papa niya. “Hindi ninyo dapat gamitin ang engagement para saktan ang isa't isa o ang ibang tao. At inaasahan naming magiging tapat kayo sa anumang desisyon na gagawin ninyo.” Napatingin ako kay Adrian. Pareho kaming may karelasyon. Hindi puwedeng balewalain ang katotohanang iyon. “Paano si Lucas?” tanong ko. “Paano si Chloe?” sabat ni Adrian. “Hindi namin kayo inuutusang makipaghiwalay ngayong gabi,” sagot ng Mama ko. “Pero kailangan ninyong pag-isipan kung ano ang gusto ninyo sa hinaharap. Hindi rin magiging makatarungan sa mga karelasyon ninyo kung patuloy ninyo silang lolokohin.” Walang nakasagot sa amin. Napatingin ako sa sahig habang iniisip si Lucas. Mahal ko ang boyfriend ko, at hindi ko kailanman pinangarap na mapunta sa ganitong sitwasyon. Paano ko ipapaliwanag sa kaniya ang isang kasunduang hindi ko naman ginusto? Hindi ko rin kayang isipin na masasaktan siya dahil sa desisyon ng ibang tao. Sa kabilang banda, napansin kong tahimik na rin si Adrian. Wala na ang karaniwan niyang mapagmataas na ekspresyon. Marahil iniisip din niya kung paano haharapin si Chloe. Kahit magkaaway kami, alam kong hindi rin niya gustong masaktan ang girlfriend niya. “May tanong pa ba kayo?” mahinahong tanong ng Papa ko. “Yes,” sagot ko agad. “Puwede ba kaming tumanggi?” Nagkatinginan ang aming mga magulang. “Hindi namin kayo pipilitin na magpakasal nang walang pag-uusap,” sagot niya. “Pero umaasa kaming bibigyan ninyo ng pagkakataon ang kasunduang ito.” “That's not an answer, Dad,” sabi ni Adrian. “Ang gusto lang namin ay maintindihan ninyo kung bakit namin ito pinili,” paliwanag ng Papa niya. “Hindi namin gustong maging magkaaway ang dalawang pamilya dahil lamang sa isang desisyon.” Napabuntong-hininga ako. Ayokong maging dahilan ng problema sa pagitan ng pamilya ko at ng mga Montenegro, pero hindi rin makatarungang isuko ko ang kinabukasan ko dahil lamang sa isang kasunduan. Hindi ko alam kung paano ko lulutasin ang problemang ito. Ang alam ko lang, hindi ko kayang tanggapin si Adrian bilang magiging asawa ko. Pagkatapos ng mahabang pag-uusap, nagpaalam na ang pamilya Montenegro. Bago sila umalis, iniabot ng Mama ni Adrian ang isang maliit na kahon sa aking ina. Nasa loob nito ang dalawang simpleng singsing na may nakaukit na initials namin. “Para sa engagement,” sabi niya. Napatingin ako sa singsing na inilabas ng Mama ko. Hindi ito mukhang biro. Hindi rin mukhang isang bagay na basta mawawala kapag sinabi naming ayaw namin. “Ma, kailangan ba talaga namin itong isuot?” tanong ko. “Hindi ninyo kailangang isuot sa publiko,” sagot niya. “Pero itago ninyo nang maayos.” Kinuha ko ang singsing at pinagmasdan iyon. Maliit lamang ito, ngunit pakiramdam ko ay napakabigat. Isang singsing lang, pero para bang kasama nitong dumating ang lahat ng desisyong hindi ko pa handang gawin. Inilagay ko iyon sa kahon at isinara ang takip. Hindi ko gustong isipin kung ano ang ibig sabihin nito para sa hinaharap ko. Sa labas ng bahay, naabutan ko si Adrian na nakatayo sa tabi ng kotse nila. “Montenegro.” Lumingon siya. “What?” “Kailangan nating mag-usap.” “Finally, something we agree on.” Tumawid ako at tumayo sa harap niya. “Hindi ko kayang pakasalan ka.” “Relax. Hindi rin kita pinapangarap na maging asawa.” “Good.” “Great.” “Perfect.” “Excellent.” Napatigil kami at sabay na napabuntong-hininga. “Okay,” sabi niya. “May boyfriend ka. May girlfriend ako. Pareho tayong ayaw sa kasunduang ito. So we need a plan.” Tumango ako. “Itatago natin ang engagement.” “Agreed.” “Walang makakaalam sa university.” “Agreed.” “At hindi mo ako tatawaging princess sa harap ng iba.” Ngumiti siya nang nakakaloko. “That one sounds difficult.” “Adrian!” “Fine. I'll try.” Iniabot niya ang kamay niya. Tinitigan ko iyon bago nakipagkamay. “Partners in escaping this ridiculous marriage,” sabi niya. “Partners in making sure it never happens,” dagdag ko. Nagkamayan kami na para bang pumirma sa isang napakahalagang kasunduan. “One more thing,” sabi niya bago ko mabitawan ang kamay niya. “What now?” “No fighting in public about this engagement. We need to act normal.” Napataas ang kilay ko. “Act normal? With you?” “See? You're already making it difficult.” “You're the difficult one!” “And this is exactly why we need rules.” Napapikit ako at huminga nang malalim. “Fine. No fighting about the engagement in public.” “Good.” “Pero hindi ibig sabihin no'n na titigil na akong inisin ka.” Napangiti siya. “I wouldn't expect anything less, princess.” “Adrian!” Tumawa siya at mabilis na sumakay sa kotse bago ko pa siya masampal ng bag ko. Kahit sa ganitong sitwasyon, nagagawa pa rin niyang inisin ako. Hindi ko alam kung paano ko siya matitiis hanggang graduation. Naglakad na ako pabalik sa bahay habang hawak ang maliit na kahon. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na may plano kami. Itatago namin ang engagement, magpapatuloy kami sa normal naming buhay, at hahanap kami ng paraan para hindi matuloy ang kasal. Simple lang, hindi ba? Pero bakit parang mas mahirap ang lahat kaysa sa inaasahan ko? Hindi namin alam na ang kasunduan naming iyon ang unang hakbang sa isang kuwentong hindi namin kailanman binalak. Dahil bago pa kami makaalis, bumukas ang bintana ng sasakyan at sumilip ang Mama niya. “Adrian, anak! Huwag mong kalilimutan ang engagement ring mo. At Isabella, sa susunod na family dinner, kayo na ang magkatabi.” Napatingin kami sa isa't isa. “WHAT?!” sabay naming sigaw. Ngumiti ang Mama niya bago isinara ang bintana. At sa kamay ko, naroon na ang singsing na kailangan kong itago—habang ang lalaking may kaparehong singsing ay nakangiting parang may balak na namang mang-asar. Napatingin ako sa kahon at napabuntong-hininga. “This is going to be a disaster,” bulong ko. Sa kabilang panig ng driveway, narinig ko ang tawa ni Adrian bago tuluyang umandar ang sasakyan nila. At sa unang pagkakataon, naisip kong baka hindi ang kasal ang pinakamalaking problema ko. Baka ang tunay na problema ay kung paano ko haharapin ang lalaking iyon araw-araw nang hindi nauubos ang pasensya ko.