Rules Are Made to Be Broken

Chapter 4

“Belle, umupo ka. Hindi kita pakakawalan hangga't hindi ka nagsasabi ng totoo.”

Iyon ang bungad ni Mia nang maabutan niya ako sa hallway kinabukasan. Naka crossed arms siya at nakataas ang isang kilay, na para bang may hawak siyang ebidensiyang hindi ko kayang itanggi.

“Good morning din sa iyo,” sagot ko.

“Walang good morning! Bakit magkasama kayo ni Adrian sa library kahapon?”

“May project kami.”

“Alam kong may project kayo. Pero bakit may matching coffee?”

“Hindi naman matching. Pareho lang ng binili.”

“Paborito mo ang flavor na iyon!”

Napabuntong-hininga ako. “Mia, kaibigan kita, pero hindi ko kailangang i-report sa iyo ang bawat baso ng kape na iniinom ko.”

“Correct. Pero kapag involved si Adrian Montenegro, kailangan kong magtanong. Alam kong hindi mo siya gusto.”

“Exactly!”

“Then bakit parang komportable kayo kahapon?”

Wala akong maisagot. Hindi ko puwedeng sabihin ang totoo, pero ayaw ko ring magsinungaling sa best friend ko.

“May mga bagay lang kaming kailangang ayusin,” sabi ko sa wakas.

Lalong kumunot ang noo niya,bakas na lalo siyang nacurious sa sagot ko. “Anong mga bagay?”

“School things.”

“Belle.”

“Mia.”

Nagkatitigan kami hanggang sa napailing siya. “Fine. Pero alam mong hindi ako madaling lokohin.”

Bago pa ako makasagot, dumating si Adrian.

“Good morning, ladies.”

Tinuro siya ni Mia. “Ikaw! May tanong ako.”

“Should I be scared?”

“Yes.”

“Then I'll answer only easy questions.”

“Bakit mo binilhan ng coffee si Belle?”

Ngumisi si Adrian. “Because I have excellent taste.”

Napahawak ako sa noo ko.

“Hindi iyon ang ibig niyang sabihin!”

“Then what did she mean?”

“Adrian, tumahimik ka nga!”

Tumawa siya at naglakad papunta sa classroom. Naiwan kaming dalawa ni Mia.

“See?” sabi niya.

“I knew it , something was going on.”

“Wala!”

“Fine. I'll wait.”

Pagpasok namin sa klase, ipinaliwanag ng professor ang details ng business proposal namin. Kailangan naming magpresenta sa harap ng panel sa susunod na buwan, kaya kailangan naming maglaan ng oras para sa research at meetings.

Pagkatapos ng lecture, lumapit sa akin si Adrian dala ang notebook niya.

“Library ulit mamayang hapon?”

“Pero may date ako kay Lucas.” “Hindi ba puwedeng bukas?”

“Deadline natin sa Friday. Kailangan nating tapusin ang research.” Tumango siya. “Fine. I'll meet you after your date.”

“Hindi mo kailangang maghintay.”

“Hindi ako naghihintay sa iyo. May sarili rin akong gagawin.”

“Good.”

“Great.”

Naghiwalay kami na parang dalawang taong hindi kayang magkasundo sa simpleng bagay. Pero sa totoo lang, alam kong pareho kaming seryoso sa project. Hindi ko lang aaminin iyon sa kaniya.

Nang lunch break, nag-message si Lucas at niyaya akong kumain sa labas ng campus. Masaya akong pumayag. Kailangan kong magkaroon ng normal na oras kasama ang boyfriend ko, kahit sandali.

Dinala niya ako sa maliit naming paboritong café. Habang kumakain kami, ikinuwento niya ang plano niyang sumali sa isang student organization.

“Gusto kong mas maging active ngayong semester,” sabi niya. “Ikaw, may gusto ka bang salihan?”

“Hindi ko pa alam. Marami na akong ginagawa.”

“Then we can find something together.”

Ngumiti ako. “That sounds nice.”

Maya-maya, napansin niyang tahimik ako.

“Belle, may nagawa ba akong mali?”

“Wala. Bakit mo naitanong?”

“Parang ang layo mo nitong mga araw.”

Nawala ang ngiti ko. Hindi ko gustong maramdaman niyang may nagbabago sa amin dahil sa sikreto ko.

“Sorry, Lucas. I'm just overwhelmed with school.”

Hinawakan niya ang kamay ko. “Okay. I understand. Just don't shut me out.”

Tumango ako at sinubukang ituon ang pansin sa kaniya. Nang matapos ang date namin, hinatid niya ako pabalik sa campus. Bago siya umalis, hinalikan niya ako sa noo.

“See you tomorrow?”

“Of course.”

Nang makapasok ako sa library, nandoon na si Adrian at nakabukas ang laptop niya.

“Finally,” sabi niya. “Akala ko nakalimutan mo na ang project natin.”

“Hindi lahat ng bagay tungkol sa iyo ang iniisip ko.”

“Good. That would be exhausting.”

Umupo ako sa tabi niya at nagsimula kaming magtrabaho. Sa loob ng isang oras, natapos namin ang kalahati ng research. Hindi ko maitatangging mahusay siyang ka-team. Mabilis siyang mag-isip, nakikinig sa mga suggestion ko, at hindi niya ipinipilit ang gusto niya kapag may mas magandang ideya.

“Okay,” sabi ko matapos basahin ang draft. “This is actually good.”

Napangiti siya. “Was that a compliment?”

“Huwag kang masanay.”

“Too late. I'll remember this day forever.”

Natawa ako bago ko namalayang nakatingin siya sa akin.

“Ano?” tanong ko.

“Wala. Mas maganda ka kapag tumatawa.”

Natigilan ako. Hindi iyon tunog pang-aasar. Masyado siyang seryoso para sabihing biro lang iyon.

“Adrian…”

Bigla siyang umayos ng upo at tumingin sa laptop. “Anyway, kailangan nating ayusin ang conclusion.”

Napakurap ako. “Oo. Tama.”

Bakit bigla akong kinabahan? Compliment lang naman iyon.

Kinagabihan, nag-message siya tungkol sa schedule namin para sa project. Sumunod ang message mula sa mama niya: Don't forget Sunday's dinner. Your parents will announce something important.

Mabilis akong nag-reply kay Adrian.

Ano na naman ang announcement?

No idea, sagot niya. But our parents are acting suspiciously happy.

Napabuntong-hininga ako. Sana naman hindi nila balak ipaalam ang engagement sa lahat.

Kinabukasan, habang naglalakad ako papunta sa classroom, may lumapit sa akin na estudyanteng si Nathan mula sa senior year.

“Hi, Isabella. You're Belle, right?”

“Oo. Bakit?”

“I'm Nathan. We're organizing the university gala next week. Would you like to go with me?”

Nagulat ako. “As in, date?”

Ngumiti siya. “If you're comfortable with that.”

Hindi ko alam ang isasagot ko. Single man ako sa mata ng ibang tao, may boyfriend ako. At may lihim din akong engagement na hindi ko puwedeng ipaliwanag.

“Thank you, Nathan, pero may boyfriend ako.”

“Lucky guy,” sagot niya nang magalang. “Maybe we can still work together on the event?”

“Sure. That would be nice.”

Pag-alis niya, nakita kong nakatayo si Adrian sa kabilang dulo ng hallway. Hindi ko alam kung gaano karami ang narinig niya.

Lumapit siya, nakangiti pero may kakaibang tono sa boses.

“University gala, huh?”

“ narinig mo pala.”

“Hard not to. Congratulations. May admirer ka na.”

“Hindi ako pumayag sa date.”

“Good for you.”

“Bakit parang may problema ka?”

“Wala.” Kinuha niya ang notebook niya. “Let's go. We have work to do.”

Naglakad siya nang mas mabilis kaysa dati. Sinundan ko siya, nagtataka kung bakit bigla siyang naging tahimik.

Pagdating namin sa classroom, tumunog ang cellphone niya. Sinilip niya ang screen at napangiti nang makita ang pangalan ni Chloe.

“Hi, beautiful,” sagot niya.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong napatitig sa notebook ko. Dapat wala akong pakialam. Girlfriend niya iyon, at ako naman ay may boyfriend.

Pero nang tumingin siya sa akin at ngumiti habang kausap si Chloe, may kakaibang kurot akong hindi ko maipaliwanag.

No jealousy, paalala ko sa sarili ko.

Ang problema, parang mas mahirap sundin ang rule na iyon kaysa sa lahat ng iba pa.