CHAPTER 5

LIA POV

 Nakahinga ako nang maluwag pagkaalis ng kapitbahay ko. Pumasok agad ako sa loob ng unit at isinara ang pinto. Seryoso, hindi ko kailangan ng dagdag na atensyon ngayon. Ang layunin ko kaya ako lumipat dito ay para maging invisible, hindi para maging tampulan ng tsismis sa buong building.

 Inilapag ko ang balde sa banyo at tiningnan ang sarili ko sa maliit at may kaunting lamat na salamin sa pader. Magulo ang buhok ko, medyo may pawis ang noo, at halatang pagod. Pero may kakaibang buhay sa mga mata ko na matagal ko nang hindi nakikita noong nandoon pa ako sa mansyon ng mga Montellano. Noon kasi, para akong robot na sumusunod lang sa bawat utos at schedule na nakatakda para sa akin.

 Ngayon, hawak ko na ang oras ko. Ang problema lang, paubos na rin ang pera ko.

 Naupo ako sa sahig sa tabi ng maleta ko at binuksan ang banking app sa phone ko. Tiningnan ko ang laman ng personal account ko—ang perang naipon ko mula sa mga cash gifts noong graduation at kaunting allowance na itinabi ko.

 *Twelve thousand, four hundred pesos.*

 Iyan na lang ang natitira sa akin. Kasama na riyan ang pambili ko ng pagkain para sa buong buwan, pamasahe, at mga basic necessities tulad ng sabon, shampoo, at load. Kasya naman siguro kung magtitipid ako nang husto, pero hindi ito tatagal ng dalawang buwan. Kailangan ko talagang makahanap ng trabaho, at mabilis.

 Kinuha ko ang sketchpad ko sa lamesa at binuksan ito. Doon ko nakita ang mga lumang drawing ko ng mga damit—mga casual wear, gowns, at kung anu-ano pang disenyo na madalas kong iguhit kapag bored ako sa mga business lectures ko noon. Palihim ko itong ginagawa dahil ayaw nina Mommy at Daddy na mag-focus ako sa fashion design. Para sa kanila, walang kwenta ang sining kung hindi ito makakapagpasok ng milyun-milyong kita sa kompanya ng pamilya.

 "Gusto niyo ng business? Sige, gagamitin ko 'to para mabuhay," bulong ko sa sarili ko.

 Nag-open ako ng laptop at nagsimulang maghanap ng mga freelance jobs sa mga local at international platforms. Nag-search ako ng mga keywords tulad ng *graphic designer*, *fashion illustrator*, o kahit *virtual assistant*. Nag-upload din ako ng ilang scanned copies ng mga sketches ko bilang portfolio. Alam kong mahirap makakuha ng client agad-agad, lalo na't wala akong pormal na background o degree sa sining, pero wala akong choice kundi subukan.

 Lumipas ang ilang oras na nakatitig lang ako sa screen, nagse-send ng mga resume at proposals. Nakakangalay, at nakakaduling din ang liwanag ng laptop.

 Nang mag-alas kwatro ng hapon, nakaramdam ako ng gutom. Lumabas muna ako para pumunta sa pinakamalapit na grocery store sa kanto. Kailangan kong bumili ng mga de-lata, itlog, at noodles—ang standard survival kit ng isang taong nagsisimula ulit.

 Ibang-iba ang pakiramdam habang naglalakad sa mataong kalsada. May mga batang nagtatakbuhan, mga tricycle na walang tigil sa pagbusina, at mga tindera na sumisigaw ng kanilang mga paninda. Noong una, medyo nahilo ako sa ingay, pero habang tumatagal, unti-unti ko ring nakasanayan. Mas totoong buhay ito kumpara sa malamig at tahimik na mansyon sa Forbes Park na puro pader lang ang makikita mo.

 Pagbalik ko sa apartment bitbit ang isang plastic ng grocery, nagulat ako nang makita ang isang pamilyar na kotse na nakapark sa tapat ng building. Isang makintab na itim na sedan. Hindi ito ang sasakyan ni Caleb, at lalong hindi ito ang motor ni Jax.

 Kumaba ang dibdib ko. Huwag mong sabihing nandito na naman ang isa sa kanila?

 Umakyat ako sa hagdan nang may pag-iingat. Pagdating ko sa third floor, nakita ko ang isang lalaking nakatayo malapit sa pinto ng unit ko. Hindi siya si Julian. Naka-polo shirt siya at may hawak na leather document bag. Mukha siyang pormal, seryoso, at medyo may edad na.

 Nang mapansin niya ang pagdating ko, agad siyang naglakad palapit sa akin at bahagyang yumukod.

 "Good afternoon, Ms. Lia," bati niya. Ang boses niya ay kalmado at propesyonal.

 "Sino po sila? At paano niyo nalaman ang lugar na 'to?" tanong ko habang mas hinigpitan ang hawak sa plastic ng grocery. Medyo umatras ako ng isang hakbang, handang sumigaw kung may gawin siyang kahina-hinala.

 Binuksan niya ang kanyang document bag at naglabas ng isang puting business card, pagkatapos ay iniabot ito sa akin. "Ako po si Atty. Santos. Kinatawan po ako ng isang pamilya na matagal na kayong hinahanap."

 Tiningnan ko ang card. May logo ito ng isang sikat at napakalaking law firm sa bansa. "Hinahanap? Kung pinapunta kayo rito nina Mr. and Mrs. Montellano para ibalik ang mga gamit ko o para papirmahin ako ng kung anong waiver, sabihin niyo sa kanila na wala na akong pakialam sa yaman nila."

 "Hindi po ako galing sa mga Montellano, Ms. Lia," paglilinaw ng abogado, ang mukha ay nanatiling seryoso. "Nandito ako para sa totoong pamilya mo. Ang tunay mong ama."

 Napatitig ako sa kanya. Parang biglang huminto ang mundo ko sa narinig ko. Sa loob ng mahigit dalawampung taon, nabuhay ako sa paniniwalang iniwan lang ako ng mga magulang ko sa ampunan dahil hindi nila ako kayang buhayin o dahil ayaw nila sa akin. Kaya nga laking pasasalamat ko noong ampunin ako ng mga Montellano, kahit na naging mahirap ang buhay ko sa ilalim ng puder nila.

 "Anong ibig mong sabihin?" tanong ko, halos pabulong na lang ang boses ko dahil sa gulat.

 "Ang kliyente ko ang pinakamayamang tao sa Pilipinas, si Don Alejandro Cruz," pahayag ni Atty. Santos. "Matagal ka na niyang ipinahahanap matapos ang isang insidente noong bata ka pa. At ngayon, matapos ang ilang taon ng pag-iimbestiga at DNA verification mula sa records ng ampunan, natiyak namin na ikaw ang nag-iisa at tunay niyang tagapagmana."

 Nabitawan ko ang hawak kong plastic ng grocery. Nagkalat ang mga de-lata at noodles sa sahig ng koridor, pero hindi ko na iyon napansin. Ang utak ko ay pilit na ipinoproseso ang bawat salitang binitawan ng abogado. Lahat ng paghihirap ko, lahat ng pang-aapi ng mga Montellano, at ang biglaan kong pag-alis... lahat ng iyon ay parang naging isang malaking joke dahil sa impormasyong ito.

 Inayos ni Atty. Santos ang hawak niyang folder at tumingin sa akin nang diretso. "Bago po natin asikasuhin ang mga legal na dokumento para sa paglilipat ng mga ari-arian sa pangalan ninyo, kailangan ko muna itong itanong para sa record."

 Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. "Ano po ang inyong kasalukuyang marital status, Ms. Lia? May pamilya o anak na ba kayong dapat isama sa mga benepisyo?"

 Tiningnan ko ang nagkalat na mga pagkain sa sahig, pagkatapos ay tumingin ako sa dulo ng koridor kung saan ilang oras lang ang nakalilipas ay nag-away ang tatlong lalaking gustong kumontrol sa buhay ko. Isang malamig na ngiti ang sumilay sa mga labi ko habang ibinabalik ang tingin sa abogado.

 "Wala," direktang sagot ko. "Single ako. Wala akong asawa, at wala akong anak."