CHAPTER 4

LIA POV

 Nakaabang pa rin ako sa may pinto, hawak ang doorknob habang hinihintay silang kumilos. Seryoso, pakiramdam ko ay nagpapakita ako ng exit sign sa mga multong ayaw umalis sa bahay.

 Unang tumayo si Julian. Inayos niya ang pagkakasampay ng coat niya sa kanyang braso at hinarap ako gamit ang pamilyar niyang mahinahong ngiti—'yung ngiti na madalas niyang ibigay sa mga estudyante kapag tapos na ang lecture.

 "I'll go first, Lia," sabi niya habang naglalakad palapit sa akin. Huminto siya sa mismong tapat ko, sapat na malapit para maamoy ko ang hinalong mint at woodsmoke na pabango niya. "But this doesn't mean I'm dropping the subject. May class ka pa sa Friday. I expect to see you there."

 "Salamat sa kape, Prof," sagot ko na lang, pilit na pinapanatili ang pormal na distansya.

 Tumango siya, tiningnan sandali ang dalawang lalaking naiwan sa sala, bago tuluyang lumabas at bumaba sa makipot na hagdanan.

 Nang mawala si Julian, lalong bumigat ang hangin sa loob. Si Caleb at si Jax naman ang nagpapakiramdaman ngayon. Parang dalawang aso na nag-aagawan sa isang pirasong buto, at ako 'yung buto na kanina pa gustong maglaho.

 "Hindi ka ba talaga aalis?" tanong ni Caleb kay Jax. Nakapamulsa pa rin siya, pero bakas sa boses niya na konti na lang ay mauubos na ang pasensya niya.

 "Bakit ako ang mauuna? Mas nauna akong dumating sa'yo rito, CEO," sagot ni Jax na hindi man lang tumatayo sa sofa. Mas lalo niya pang iniunat ang mahahaba niyang binti. "Saka mas bagay ako sa ganitong lugar kumpara sa'yo. Baka mamaya madumihan 'yang suit mo, mahirapan pa ang dry cleaner mo."

 Huminga nang malalim si Caleb. Ramdam ko ang galit na pinipigilan niya. Humarap siya sa akin, nilpasan ng tingin ang magulong sala, at humakbang palapit.

 "Lia," mababa ang boses niya, 'yung tono na ginagamit niya kapag seryosong business meeting na ang pinag-uusapan. "I blocked your old number, but I had my secretary note down the landline of this building. I'll leave my personal card here."

 Inilapag niya ang isang makinis na black and gold business card sa ibabaw ng lamesa, katabi ng baso ng kape.

 "If you change your mind—and I know you will once reality hits you—call me. Hwag mong pilitin ang sarili mo sa ganitong klase ng buhay dahil lang sa galit ka sa mga magulang natin," patuloy niya, bago tuluyang naglakad palabas nang hindi man lang tinapunan ng tingin si Jax.

 Nang magsara ang pinto, kami na lang dalawa ni Jax ang naiwan.

 Binitawan ko na ang doorknob at humarap sa kanya. Umupo ako sa tapat niyang upuan, pinagkrus ang mga braso ko, at tinitigan siya. "Oh, ano? Wala ka bang balak umalis? Tapos na ang show."

 "Anong show?" Natawa siya, 'yung tawang pilyo na madalas kong ikainis noon kapag nagkakatagpo kami sa mga parties. Tumayo siya at lumapit sa pwesto ko, dahan-dahang sumandal sa gilid ng lamesa. "Mas gusto ko nga rito, eh. Mas madali kang lapitan."

 "Jax, seryoso ako. Pagod ako, at marami pa akong aayusin," sabi ko, pilit na hindi nagpapakita ng emosyon.

 Sa nakaraang buhay ko sa mansyon, si Jax ang pinakamagulong factor. Hindi ko alam kung kailan siya seryoso o kung kailan siya nagbibiro. Isang araw aasarin niya ako hanggang sa maiyak ako, tapos kinabukasan bigla siyang magpapakita sa gate para ihatid ako sa mall gamit ang motor niya nang walang dahilan.

 Lumapit siya nang bahagya, sapat na para makita ko ang mga pilat sa knuckles niya. "Alam kong seryoso ka. Pero alam mo rin namang hindi kita rito pababayaan nang mag-isa. Ang daming siraulo sa labas, Lia."

 "Kaya ko ang sarili ko. Mas marami akong hinarap na mas masahol pa sa mga tambay sa labas," sagot ko, diretso ang tingin sa mga mata niya.

 "Sabagay," bulong niya, biglang sumeryoso ang mukha. "Ang pamilya mo ang pinakamasahol."

 Natahimik ako sa sinabi niya. Tama naman siya. Mas nakakatakot ang mga taong nakangiti sa'yo habang unti-unti kang tinatapon, kaysa sa mga estranghero sa daan na alam mong may bad intentions.

 Inabot ni Jax ang jacket niya na nakasampay sa sofa at isinuot ito. "Aalis na ako. Pero asahan mo, babalik ako bukas. At sa susunod, magdadala ako ng totoong pagkain, hindi 'yung mga pang-mayaman na tinapay na dala ng professor mo."

 Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Sumaludo siya nang pabiro bago tuluyang lumabas ng pinto. Rinig ko ang mabilis niyang pagbaba sa hagdan, at ilang sandali pa, ang malakas na ugong ng motor niya na unti-unting lumalayo sa kalsada.

 Nang sa wakas ay mapag-isa na ako, binalot ng katahimikan ang buong unit.

 Humigop ako ng natitirang kape na medyo malamig na. Tiningnan ko ang black and gold card ni Caleb sa lamesa. Kinuha ko ito, binaligtad sa kamay ko, at walang pag-aalinlangang itinapon sa basurahan kasama ng mga lumang tissue.

 Naglakad ako papunta sa maleta ko para mag-umpisang mag-unpack. Inilabas ko ang mga simpleng t-shirt, maong, at mga lumang libro na dinala ko. Habang inilalagay ko ang mga ito sa maliit na plastic na cabinet na kasama sa upa ng kwarto, napansin ko ang isang maliit na notebook sa ilalim ng maleta.

 Ang sketchpad ko.

 Matagal ko nang hindi nabubuksan ito dahil palaging sinasabi ni Mrs. Montellano na walang pera sa sining at mas mabuting magpokus ako sa business courses para makatulong sa kompanya. Pero ngayon, habang hawak ko ang magaspang na papel, naramdaman ko ang kakaibang tibok ng puso ko. Ito ang mga bagay na totoong sa akin, na walang sinumang makakaagaw dahil galing sa sarili kong utak.

 Isinara ko muna ang sketchpad at ipinatong sa ibabaw ng lamesa. Kailangan ko munang maglinis ng banyo at kusina bago dumilim.

 Lumabas ako ng apartment bitbit ang isang balde para kumuha ng tubig sa common area sa dulo ng koridor. Pagkabukas ko ng pinto, nagulat ako nang makita ang isang matandang babae na nagwawalis sa tapat ng katabing unit. Mukhang siya ang landlord o ang kapitbahay ko.

 "Magandang umaga po," bati ko, sinisikap na maging magalang.

 Tumingin sa akin ang matanda, tiningnan ako mula ulo hanggang paa, bago dumapo ang tingin niya sa dulo ng koridor kung saan kakaalis lang ng mga bisita ko. "Ikaw ba 'yung bagong upa sa Room 3B?"

 "Opo, ako nga po si Lia," sagot ko.

 "Aba, sikat ka agad dito sa building ah," sabi ng matanda habang umiiling-iling, pero may kasamang ngiti. "Ang aaga ng mga manliligaw mo, at mukhang mayayaman pa. Siguraduhin mo lang na walang mag-aaway dito sa corridor, kundi palalayasin kita agad."

 Naitaas ko na lang ang balde ko bilang sagot habang pilit na ngumingiti.