CHAPTER 2

LIA POV

 Alas sais ng umaga nang magising ako dahil sa ingay ng tricycle na dumaan sa kalsada. Masakit ang buong likod ko. Ibang-iba ang nipis ng lumang sofa bed na ito kumpara sa memory foam mattress na kinasanayan ko sa mansyon. Pero sa halip na mainis, huminga ako nang malalim at napangiti.

 First day of freedom.

 Bumangon ako at nagtimpla ng 3-in-1 coffee gamit ang manipis na takureng naiwan sa kusina. Habang naghihintay kulo ng tubig, pinagmasdan ko ang maliit kong space. Walang maid na kakatok para itanong kung anong gusto kong breakfast. Walang security guard sa baba. Ako lang. At sa unang pagkakataon sa buhay ko, pakiramdam ko nakakahinga ako nang maluwag.

 Tok. Tok. Tok.

 Napatigil ako sa paghiwa ng pandesal. Kumunot ang noo ko. Ang aga naman yata maningil ng landlord para sa water bill?

 Pinunasan ko ang mga kamay ko at binuksan ang pinto.

 Nawala ang ngiti ko.

 Nakatayo sa labas ng unit ko ang isang lalaking naka-tailored navy blue suit na mukhang mas mahal pa sa buong apartment building na ito. Maayos ang pagkakasablay ng buhok niya, malinis, at perpekto—tulad ng lagi niyang hitsura sa mga business magazines at high-society events.

 Si Caleb. Ang CEO ng pamilyang umampon sa akin. Ang lalaking tinawag kong "kuya" noong mga panahong hinawakan niya ang nanginginig kong kamay paglabas ko ng ampunan.

 Tiningnan niya ang kabuuan ng apartment ko, at nakita ko ang mabilis na pagdaan ng pandidiri sa mga mata niya. Pagkatapos, dumapo ang tingin niya sa akin. Mapula ang mga mata niya, at halatang hindi siya nakatulog.

 "Sino ang nagbigay pahintulot sa'yo na iwan ako?" Mababa, paos, at mapanganib ang boses niya. Hindi siya nagtatanong; naniningil siya.

 "Wala na akong kinalaman sa pamilya niyo, Caleb," sagot ko, pilit pinapatapang ang boses ko. "Umalis na ako. Nakuha niyo na si Chloe. Ano pa bang kailangan mo?"

 Humakbang siya papasok nang hindi man lang nagpapaalam. Sa sobrang tangkad at lapad ng balikat niya, biglang lumiit lalo ang sala ko. "Family arrangements have nothing to do with this, Lia. Pack your things. Uuwi tayo."

 Bago pa ako makasagot, isang nakakabinging ugong ng makina ng motorsiklo ang umalingawngaw mula sa labas, sinundan ng mabilis na mga yabag sa makitid na hagdanan.

 Bumukas nang malakas ang pinto, halos tumama ito sa pader.

 Nakatayo sa doorway si Jax. Suot niya ang paborito niyang black leather jacket, magulo ang buhok, at may maliit na gasgas sa ibabang bahagi ng labi niya na mukhang galing na naman sa isang underground street fight.

 Nang makita niya si Caleb sa loob, isang nakakalokong ngisi ang sumilay sa mukha niya.

 "Well, look what the cat dragged in," pang-aasar ni Jax, pumasok din sa loob na parang siya ang may-ari ng lugar. "Akala ko ba tinapon na ng mga Montellano ang pekeng prinsesa nila? Bakit nandito ang paboritong aso ng pamilya?"

 Lumingon si Caleb, malamig na tiningnan si Jax mula ulo hanggang paa. "Know your place, trash. Wala kang karapatang tumapak dito."

 Tumawa nang malakas si Jax. Lumapit siya sa akin at walang pakialam na inakbayan ako, na agad namang nagpakunot ng noo ni Caleb. Naramdaman ko ang init ng katawan ni Jax at ang amoy ng usok at mamahaling pabango na pamilyar na pamilyar sa akin.

 "Spoiled little princess," bulong ni Jax, pero sapat ang lakas para marinig ni Caleb. Tumingin siya sa akin nang may mapanuksong ngiti. "Umalis ka lang sa mansyon niyo, in-expect mo na bang lahat kami susunod sa'yo rito para punasan ang mga luha mo?"

 "Hindi ko kayo pinapunta rito," matigas kong sagot, pilit na tinatanggal ang braso niya sa balikat ko, pero mas hinigpitan niya lang ang yakap niya.

 "Good morning."

 Isang kalmado at pormal na boses ang pumutol sa tensyon.

 Sabay-sabay kaming napalingon sa pinto. Nakatayo doon si Professor Julian. Nakasuot siya ng malinis na white button-down shirt, maayos ang pagkakalagay ng gold-rimmed glasses niya, at may hawak siyang isang paper bag mula sa isang sikat na café.

 Kung paano niya nalaman ang address ko, hindi ko na rin alam. Sa kanilang tatlo, si Julian ang pinakatahimik, pero siya rin ang may pinakamalawak na koneksyon sa likod ng malinis niyang imahe bilang pinakabatang professor sa unibersidad.

 Bumuntong-hininga siya habang nakatingin sa magulo kong hitsura at sa dalawang lalaking nagbabatuhan ng matatalim na tingin sa loob ng unit ko.

 "Salamat sa Diyos... natagpuan kita," mahinang sabi ni Julian.

 Pumasok siya sa loob, dahan-dahang inilapag ang paper bag sa maliit kong mesa. Lumapit siya sa akin, hindi pinansin si Jax na nakadikit pa rin sa tabi ko. Hinubad ni Julian ang suot niyang mamahaling trench coat at maingat na ipinatong iyon sa mga balikat ko, na parang nilalamig ako kahit napakainit sa loob ng apartment.

 "Prof, hindi ko kailangan—"

 "You left without a word, Lia," putol ni Julian, ang boses niya ay malambing ngunit may diin. "Nag-alala ako."

 "Back off, teach," banta ni Jax. Tiningnan niya si Julian nang masama. "Ako ang unang makakausap niya."

 "Wala siyang kakausapin sa inyong dalawa," malamig na sabat ni Caleb. Hinawakan niya ang pulso ko para hilahin ako palapit sa kanya, pero mabilis na hinarang ni Julian ang braso niya.

 Sa isang iglap, ang maliit at tahimik kong apartment ay naging isang warzone. Tatlong lalaki. Tatlong magkakaibang mundo. Lahat sila ay nakatitig sa isa't isa, handang manakit anumang oras kung may isang gagawa ng maling galaw.

 Ngumiti nang mayabang si Jax at tiningnan ang dalawa. "Fair competition? Pasensya na sa inyo. Hindi ko kailanman balak maglaro nang patas."

 "At tingin mo hahayaan ko siyang sumama sa isang hamak na racer na tulad mo?" sagot ni Caleb, ang mga mata ay nanlilisik sa galit.

 "Gentlemen, you're scaring her," kalmadong paalala ni Julian, pero ang mga kamay niya na nakapatong sa balikat ko ay humigpit.

 Sumakit ang ulo ko. Lumipat ako para magsimula ng bagong buhay, pero dinala yata ng tadhana ang mismong gulo na tinatakasan ko papunta sa mismong pintuan ko.

 Kumawala ako sa hawak nilang lahat at naglakad papunta sa pinto. Binuksan ko ito nang malaki at itinuro ang hagdan sa labas.

 "Labas," utos ko. Matigas. Walang halong biro.

 Tiningnan nila akong tatlo, walang nagbalak na gumalaw kahit isang pulgada.

 Kinuha ko ang walis tambo sa gilid at inihampas ito sa hamba ng pinto para gumawa ng malakas na tunog. "Sabi ko, lumabas na kayong lahat bago ako tumawag ng pulis at i-report kayo for trespassing!"