CHAPTER 3

LIA POV

 Walang gumalaw sa kanilang tatlo. Seryoso, para silang mga estatwa na nakatayo sa gitna ng sala ko. Kung hindi lang ganito kagulo ang sitwasyon, baka natawa na ako sa hitsura nila—tatlong makapangyarihan at sikat na lalaki, pero tiklop sa isang lumang walis tambo.

 "Lia, let's talk about this rationally," basag ni Julian sa katahimikan. Inayos niya ang salamin niya, sinusubukan pa ring panatilihin ang kalmadong professor persona niya. "You can't stay here. It's not safe, at hindi ka sanay sa ganitong klaseng kapaligiran."

 "Hindi ako safe dahil nandito kayong tatlo," balik ko sa kanya. "Prof, pumasok ako sa apartment na 'to para matahimik. Kaya please lang, iwanan niyo muna ako."

 "I'm not leaving you with them," matigas na sabi ni Caleb. Lumapit siya sa akin, hindi pinapansin ang walis na hawak ko. "Lalo na sa basurang 'to." Nilapastangan ng tingin niya si Jax.

 "Sino ang tinatawag mong basura, CEO?" Hinila ni Jax ang kwelyo ng suit ni Caleb. Sa isang kurap lang, nagkasubukan na naman sila ng lakas.

 "Bitawan mo ako kung ayaw mong ipasara ko ang race track mo bukas na bukas din," banta ni Caleb, ang boses ay parang yelo sa lamig.

 "Subukan mo. Tingnan natin kung sino ang unang babagsak," sagot ni Jax habang nakangisi nang nakakaasar.

 Bago pa sila magpalitan ng suntok, humarang na si Julian sa gitna nilang dalawa. "Stop it, both of you. You're making things worse for Lia. Kung gusto niyo siyang mapahamak sa tsismis, mag-gantihan kayo sa labas, huwag dito."

 Napahilot ako sa sintido ko. Nararamdaman ko na ang unti-unting pagkirot ng ulo ko. Wala pa akong matinong almusal, tapos ito agad ang sasalubong sa akin. Kung hindi ko sila mapapaalis nang madalian, kailangan ko ng ibang paraan para matapos na 'to.

 "Fine," sabi ko, sapat ang lakas para makuha ang atensyon nilang tatlo. Nabitawan ni Jax ang kwelyo ni Caleb, at lumingon silang tatlo sa akin. "Ayaw niyo umalis? Okay. Pero huwag na huwag kayong gagawa ng ingay na ikagigising ng mga kapitbahay. Kung sino man ang unang sumigaw o manuntok, sasarhan ko ng pinto at hinding-hindi ko na kakausapin habambuhay."

 Mukhang nagulat sila sa sinabi ko, pero mabilis ding nakabawi.

 "I can do that," unang sumagot si Julian, dahan-dahang umupo sa nag-iisang wooden chair sa tabi ng lamesa. "I just want to make sure you're eating properly." Inurong niya sa harap ko ang paper bag ng pastries at kape na dala niya kanina.

 Naupo naman si Jax sa mahabang sofa bed na tinulugan ko kagabi. Sumandal siya nang malalim, ipinatong ang dalawang paa sa maliit kong coffee table, at lumingon kay Caleb nang may mapang-asar na tingin. "Mukhang masikip na rito para sa isang high-society CEO. Baka gusto mo nang mag-retire sa mansyon mo?"

 Hindi sumagot si Caleb. Sa halip, naglakad siya patungo sa bintana, binuksan ang blinds para silipin ang kalsada sa baba, at kinuha ang phone niya para mag-type ng kung ano. Halatang pilit niyang tinitiis ang init at ang amoy ng luma sa loob ng silid para lang hindi maiwan sa ere.

 Kinuha ko ang kape na dala ni Julian at humigop doon. Masarap, mainit, at lasang mamahalin—isang bagay na hindi tugma sa sementadong sahig ng bago kong tinutuluyan. Habang nginunguya ko ang croissant, tahimik ko silang pinag-aralan.

 Bakit sila nandito? Noong nasa mansyon pa ako, halos hindi ko maramdaman ang presensya nila sa buhay ko kung hindi ko sila lalapitan. Si Caleb, laging abala sa kompanya at palaging cold kapag kinakausap ko. Si Jax, laging nang-aasar at parang walang pakialam kung umiyak ako sa harap niya. At si Julian, palaging may pader sa pagitan naming dalawa sa unibersidad, na parang isa lang akong pangalan sa class record niya.

 Pero ngayon na tinapon na ako ng mga Montellano, bigla silang nagpakita na parang may malaking mawawala sa kanila kung bibitawan nila ako.

 "Lia," tawag ni Caleb mula sa tapat ng bintana. Lumingon ako sa kanya. "Inayos ko na ang mga papeles para sa isang condo unit sa BGC. It's under your name. Pwede ka nang lumipat doon mamayang hapon. May security, may sariling driver, at kompleto ang gamit."

 "Hindi ko kailangan ng condo mo, Caleb," sagot ko habang ibinababa ang baso ng kape. "Dito ako titira. Binayaran ko na ang advance at deposit para sa lugar na 'to gamit ang sarili kong ipon."

 "This place is a dump," mariing sabi niya, halata ang pagtitimpi sa boses. "Hindi ito ang buhay na para sa'yo."

 "Ito ang buhay na pinili ko," pagtatama ko sa kanya.

 "Let her be, Montellano," sabat ni Jax, pinaglalaruan ang susi ng motor niya sa mga daliri niya. "Kung gusto niya rito, panindigan niya. Pero kung kailangan mo ng proteksyon sa mga gabi na may lasing sa labas, alam mo kung sinong tatawagan." Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko, nawala ang yabang sa boses niya at napalitan ng kakaibang seryosong tono.

 "She doesn't need a racer who listenc to illegal street fights," sabi ni Julian, ang boses ay nananatiling patag pero may talim. "She needs stability. Lia, if you want to continue your studies, I can arrange everything with the dean. Hindi mo kailangang isipin ang tuition o ang mga requirements."

 Tiningnan ko silang tatlo, isa-isang sinalubong ang mga mata nila. Ang eleganteng CEO, ang mapusok na racer, at ang matalinong professor. Lahat sila ay may kanya-kanyang alok, may kanya-kanyang paraan para ibalik ako sa ilalim ng kontrol nila.

 "Salamat sa mga alok niyo," panimula ko, tumayo ako at iniligpit ang plastic na pinagkainan ko. "Pero ang unang lesson na natutunan ko nang lumabas ako sa gate ng mga Montellano ay ito: kapag may tinanggap akong tulong mula sa iba, may kapalit 'yun. At ayoko nang magbayad ng kahit anong utang na loob sa kahit kanino sa inyo."

 Natahimik ang buong kwarto. Kahit si Jax ay napatigil sa pag-ikot ng susi niya.

 Naglakad ako pabalik sa pinto at binuksan ito ulit, mas malawak kaysa kanina. Ang liwanag ng araw mula sa koridor ay pumasok sa madilim kong sala.

 "Tapos na ako kumain, at kailangan ko nang mag-ayos ng mga natitira kong gamit," sabi ko habang nakatayo sa tabi ng doorway. "Oras na para umalis kayong tatlo."