CHAPTER THREE HACIENDA MONTES

KUYOM-KUYOM ang mga palad nang lumabas si Eunice ng silid. Ano ba ang akala ng lalaking iyon? Na siya ay isang hangal? Akalain siguro nitong may pagnanasa siya sa katawan nito.

Napahinto siya sa paglalakad nang muling maalala ang kabuuan ng binata. Oo, aaminin niya na maganda ang hubog ng katawan nito, guwapo, at sa tuwing ngingiti ito ay may kakaibang karisma na dala si Xander na kahit sinong babae ay malalaglag ang panty dahil sa kaguwapuhan nito. Pero, hindi siya dapat maakit sa binata. Bakit ba ang bilis ng kabog ng dibdib niya nang makita niya ang binata?

Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan at tinapik-tapik ang pisngi upang magising ang sariling diwa. Ang misyon niya ay pagbayarin ang mga Montes at hindi ang maakit sa isang Xander Montes.

Agad siyang bumalik sa kusina upang tumulong sa ibang gawain. Maghuhugas sana siya ng pinggan ngunit agad siyang pinigilan ng isa sa mga kasambahay—si Annie.

“Ako na ang bahala diyan. Pinatawag ka ni Madam Lucia sa kanyang opisina.”

“Ha? Eh bakit daw?”

“Hindi ko alam. Pero siguro may kinalaman ito kay Señorito Xander,” sabi nito.

“Gano’n ba?” Sumagi sa isip niya ang nangyari kanina. Nagsumbong ba ito sa mayordoma sa pag-aakalang interesado siya sa binata?

“Dumiretso ka sa koridor; sa bandang dulo ang opisina niya,” ani Annie.

Hinubad niya ang suot na apron bago pumunta sa opisina ng mayordoma. “Sige, pupunta na ako.”

Kunot-noong pinagmasdan siya ni Annie. Bahagyang lumapit pa ito sa kanya at tinitigan siya na parang may dumi sa mukha niya.

“Gano’n lang ‘yon? Hindi ka ba nangangamba?”

Napatawa siya nang mahina at umiling. “Wala naman akong ginawang masama para ikatakot ko,” ani niya.

“Ikaw ang pansamantalang magiging alalay ni Señorito habang wala si Mary. Ang sabi ni Mary ay sobrang sungit at sama ng ugali ni Señorito Xander, kaya mag-iingat ka,” ani ni Annie.

“Okay lang, sanay na naman ako.” Isang matipid na ngiti ang binigay niya kay Annie bago siya lumabas ng kusina.

Sa totoo lang, hindi na niya ikinagulat ang sinabi ng dalaga. Noon pa man, nasa dugo na ng pamilyang Montes ang pagiging masama ang ugali. Nanalaytay na sa dugo nito ang masamang pag-uugali, ang kasakiman, at pagiging mapagsamantala sa kapwa.

Tinahak niya ang daan patungo sa opisina ng mayordoma. Ilang sandali lang ay nasa tapat na siya ng pinto. Sunod-sunod na mahinang katok ang ginawa niya, at nang naulinigan ang boses ng mayordoma ay tsaka lang siya pumasok.

“Madam, pinapatawag niyo daw po ako.” Bahagya siyang yumukod, ngunit ang kanyang mga mata ay umiikot sa bawat sulok ng kuwarto.

Inilapag ng mayordoma ang puting paper bag sa mesa bago nagsalita.

“Simula sa araw na ‘to, ikaw na ang magiging personal na katulong ni Señorito Xander. Lahat ng iuutos niya at hihilingin ay kailangan mong sundin,” saad ng mayordoma. Ang bawat salita ay may diin; maawtoridad ang bawat salitang binibitawan.

Kinuha niya ang paper bag at tiningnan ang laman nito: isang maong at T-shirt.

“Ayan ang susuotin mo papunta sa hacienda. Ayaw ni Señorito na magsuot ka ng ganyang pananamit kapag isasama ka sa hacienda,” dagdag pa ng matanda.

Tiningnan niya ang sarili kung ano ang mali sa suot niya. Naka-uniporme naman siya bilang isang kasambahay at halos lahat ng kasambahay sa loob ng mansyon ay katulad din ng suot niya. Tumango na lamang siya at binitbit ang paper bag. “Wala pong problema,” ani niya.

“Magbihis ka na, maya-maya lang ay aalis na kayo at ayaw ni Señorito Xander na babagal-bagal kumilos,” patuloy na lintaya ng mayordoma.

“Opo.”

“Ayusin mo ang trabaho mo kung gusto mong magtagal dito,” saad ng mayordoma na nanlilisik ang mata.

Tumango lamang siya at mabilis na lumabas ng silid.

Agad siyang nagpalit ng damit. Isang T-shirt na kulay abo at fitted pants ang laman ng paper bag. Hinubad niya ang suot na sapin sa paa na doll shoes at pinalitan ito ng sneakers.

Sa labas ng mansyon siya naghintay sa paglabas ni Xander. Nandoon din ang driver nito na tila naiinip na sa paghihintay. Lumapit siya sa lalaking parang kasing-edad niya rin.

“Excuse me, ahm... ako nga pala si Eunice, ang bagong katulong dito sa mansyon,” pagpakilala niya sa sarili.

Tinitigan siya nito ng makailang beses bago nagsalita. “Sigurado ka bang katulong ang trabaho mo dito?” ani nito. Kitang-kita sa mga mata ng lalaki ang paghanga sa kanya.

Tumango lamang siya at malapad na ngumiti.

“Bakit hindi ka na lang maghanap ng ibang trabaho? Hindi ka bagay dito, at isa pa, ang amo natin ay ubod ng sungit at masama ang ugali,” bulong nito. May sasabihin pa sana ang lalaki ngunit hindi na natuloy dahil sa pagdating ni Xander.

Agad na kumilos si Ramon at binuksan ang pinto ng sasakyan.

Isang matalim na titig ang pinukol niya sa binata, sinusuri ang bawat kilos nito na tila binibilang ang bawat hakbang at pinakikinggan ang bawat paghinga.

Suot ni Xander ang isang blue tainted shirt at itim na pantalon na bagay na bagay sa hugis ng katawan nito, na kapares ng kanyang cowboy boots. Tunay na mukhang lalaking namumuhay sa hacienda. Hindi niya maipagkaila ang taglay nitong kaguwapuhan. Matangkad, guwapo, at maputi ang balat—perpekto ang itsura na kahit sinong babae ay mahuhumaling.

Ngunit sa likod ng perpektong anyong iyon, alam ni Eunice ang itim na kaluluwang taglay nito. Dugong bughaw man ang dumadaloy sa mga ugat nito, para sa kanya ay wala itong pinagkaiba sa dumi na kanyang tinatapakan.

“Anong tinititigan mo?” basag ng binata sa katahimikan. Nanatili ang kamay nito sa pinto, tila handang isara ito anumang oras.

“Wala po, Señorito,” mabilis niyang sagot at yumuko upang itago ang ningas ng galit sa kanyang mga mata.

“Get in the car,” utos ni Xander.

Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan at tinapunan pa niya ng tingin ang binata bago sumakay. Kung hindi lang dahil sa misyon, hinding-hindi siya susunod sa lalaking iyon. Kailangan niyang magpakumbaba at magpakababa upang maisakatuparan ang kanyang plano.

Mahigit kalahating oras ang biyahe bago marating ang hacienda. Sa bawat minutong lumilipas, hindi maiwasan ni Eunice ang maramdamang halo-halong emosyon—may halong kaba at pananabik na muling masilayan ang lugar na iyon.

Pagbaba nila ng sasakyan, sinalubong sila ng mainit na hangin at amoy ng lupa. Sa di-kalayuan ay tanaw niya ang malawak na lupain. Pigil-pigil niya ang luha sa kanyang mga mata habang muli siyang tumatapak sa bakuran ng hacienda.

“Wala pa ring pinagbago,” bulong niya. Suminghap siya at nilanghap ang hangin, na parang unang beses niyang naramdaman nang lubusan ang init at liwanag ng araw. Napapikit pa siya habang dinadama iyon.

Bigla ay may narinig siyang tinig mula sa likuran.

“What are you doing?” ang boses ni Xander.

Napadilat siya at dahan-dahang nilingon ang binata. Kunot-noo itong nakatitig sa kanya at seryoso ang mukha, ngunit dala pa rin nito ang taglay na kagwapuhan.

“Ah, eh—”

Hindi siya pinatapos magsalita; agad itong tumalikod at nagsalita nang may awtoridad.

“Follow me,” saad ng binata.

Inis na sinundan niya ito ng tingin bago sumunod. Sa kulungan ng mga kabayo ito nagtungo. Habang abala ang binata sa paghimas sa isa sa mga ito, sinamantala niya ang pagkakataon upang igala ang tingin sa buong hacienda.

Napasinghap siya habang pinagmamasdan ang buong lupain. Nanunuot sa kanyang ilong ang simoy ng hangin, na nagbabalik ng mga alaala ng kahapon. Ang mabangong amoy ng mga prutas, ang preskong hangin, at ang mga tawanan ng mga tauhan ng hacienda—mga bagay na nakaukit na sa kanyang isipan, ngunit ngayon ay tila nagbago na ang lahat.

Kanina, nang madaanan niya ang mga tauhan, may kakaibang takot na napansin niya sa kanilang mga mata. Agad silang nagbaba ng tingin nang makita si Xander. Ang dating masasayahin at palangiti ay napalitan ng takot at pananahimik.

May mali sa nangyayari, at kailangan niyang alamin kung ano ito.

Bumaling siya ng tingin kay Xander na abala pa rin sa paghimas sa kabayo. Lumapit siya sa isa sa mga ito at marahang hinaplos ang balahibo. Naalala niya ang kanyang sariling kabayo na pinangalanan niyang Jump—regalo iyon ng kanyang Papa noong nag-twelve years old siya. Iniisip niya kung nasaan na ito ngayon. Nang pinalayas sila sa mansyon ay hindi na niya nagawang balikan pa ang lugar kaya’t hindi niya alam ang nangyari rito.

Napansin naman siya ng binata kung kaya’t nilapitan siya nito.

“Alam mo bang humawak ng kabayo?” tanong nito nang may halong pang-aalipusta. Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa, tila sinisiguradong kaya ba ng mga kamay niyang humawak ng tali at hindi lang ng basahan.

“Opo, Señorito,” maikli niyang sagot, bagama’t sa loob-loob niya ay gustong-gusto niyang sumigaw na higit pa sa alam nito ang tungkol sa mga hayop na ito. Dito siya lumaki; dito niya natutunang mahalin ang mga ito.

“Kung gano’n, linisin mo ‘yan at isingkaw. Bilisan mo,” utos nito bago tumalikod at muling bumaling sa malaking itim na kabayo.

Dahan-dahang hinawakan ni Eunice ang leeg ng hayop. Ramdam niya ang mainit nitong hininga at ang tibok ng puso nito. Napangiti siya nang mapait. Kung buhay lang sana si Jump, siguradong mas matapang at mas maganda pa ito kaysa sa mga kinikilala ngayon ni Xander.

Habang abala siya sa pagsusuklay at pag-aayos ng kagamitan, hindi niya maiwasang mapasulyap sa mga tauhan sa di-kalayuan. Napansin niya na kahit malayo sila, paminsan-minsan ay sumisilip sila, ngunit agad ding umiiwas ng tingin kapag napapalingon si Xander.

Parang mga anino lang sila na gumagalaw—walang boses, walang ngiti, at puno ng takot.

What did you do to them, Xander? tanong niya sa sarili habang mahigpit na kinakapitan ang brush. Anong klaseng amo ka para takutin ang mga taong dati’y puno ng buhay?

“Tumitigil ka na naman ba?”

Nagulantang siya nang marinig ang boses ng binata na nasa likuran na pala niya. Masyado siyang naging abala sa kanyang iniisip at hindi namalayang nakalapit na pala ito.

“Ah... wala po, Señorito. Halos tapos na po,” mabilis niyang sagot at mas binilisan ang kilos.

Lumapit si Xander sa kabayong inaayusan niya at tiningnan ito nang mabuti. “Magaling. Mukhang may alam ka naman pala talaga,” komento nito, pero walang pasasalamat sa tono.

Tumingin ito sa kanya at seryosong nagsalita, “Tandaan mo, dito sa hacienda ko ang batas. Kung ano ang sabihin ko, ‘yun ang susundin. Walang tanong-tanong. Naiintindihan mo?”

Tinitigan ni Eunice ang mga mata nito. Sa likod ng gwapong mukha ay may lamig na nakakapanlambot.

“Opo, Señorito. Naiintindihan ko po,” sagot niya, ngunit sa kanyang isipan ay isa lang ang sigurado:

Hindi lang lupain ang gusto niyang mabawi. Babawiin din niya ang takot na pinalitan ng saya at pag-asa sa lugar na ito. At sisimulan niya iyon... sa pamamagitan ng pananatili sa mga Montes at mapalapit kay Xander — ang gagawin niyang alas para alamin ang lahat.