تسجيل الدخول"WHAT? Ano pa ang hinihintay mo? Kneel down and I will forgive you," nakangising saad ni Vida habang ang mga kamay nito ay naka-cross arms sa dibdib.Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Eunice at pinukol ng tingin ang dalaga. Napakagat-labing pa siya dahil sa galit na nararamdaman; kung hindi lang mahalagang manatili sa mansyon, hindi lang sampal ang matitikman nito sa kanya—sisiguraduhin niyang hindi ito makakalakad dahil lumpuhin niya ito."Ano, tatayo ka na lang ba?" inis na sabi nito at bumaling kay Xander. "Honey, I think you need to get this woman out of your mansion. Mukhang wala siyang balak humingi ng tawad sa kasalanang ginawa niya," dagdag pa ni Vida.Humakbang palapit si Xander sa kanya, at ang talim ng mga titig nito ay parang apoy na tutunaw sa kanya anumang oras. Akmang hahawakan siya ng binata sa braso nang bigla na lamang siyang lumuhod sa harap ni Vida."Kasalanan ko na po. Patawad, hindi na po mauulit, Ma'am Vida," usal niya.Isang nang-uuyam na ngit
NAPAKUYOM nang mahigpit ang mga palad ni Eunice. Sa wakas ay makakaharap niya na si Don Federico Montes—ang lalaking nagpakulong sa kanyang ama sa kulungan at siya ring dahilan ng pagdurusa ng kanyang ina. Bigla siyang natahimik habang pinagmamasdan ang kanyang mga kapwa kasambahay. Para bang huminto ang pagtakbo ng oras at bumagal ang bawat kilos sa kanyang paligid; tila tuluyang tumigil ang ikot ng kanyang mundo.Agad itong napansin ni Linda. Nakita nito ang matinding pag-iisip sa mukha niya habang ang mga mata niya ay tila tumatagos sa kaloob-looban. Dahan-dahan siyang hinawakan at tinapik-tapik ni Linda sa balikat.“May problema ba? Ayos ka lang ba?”“Ah! Oo naman,” mabilis niyang sagot habang nagkunwaring ngumingiti.“Bigla ka kasing natahimik at parang nawala sa sarili kanina,” nag-aalalang sabi ni Linda.“Ayos lang ako. Makikiraan muna ako sa inyo, mayroon lang akong kailangang asikasuhin,” sagot ni Eunice.Tumango lamang ang dalaga at muling bumalik sa pakikipagkuwentuhan sa i
Tumigil siya sa pagtawa nang makita si Xander na nakatingin sa kanyang direksyon habang kausap si Vida. Seryoso ang mukha ng binata, nanlilisik ang mga matang nakatitig sa kanya na tila binabasa ang bawat lihim na nasa isipan niya. Humakbang ito palapit nang dahan-dahan, at bawat hakbang ay tila bumibigat ang hangin sa paligid dahil sa tindi ng awtoridad at galit nito. "What are you laughing at?" tanong nito, boses na tila yelong dumadaloy sa hangin. Kunwari ay nagulat si Eunice at mabilis na yumuko. "W-wala po, Señorito! May naalala lang po ako," aniya, pilit pinapanatiling kalmado ang boses. Tinitigan siya ni Xander nang matagal, saka dahan-dahang itinaas ang kamay at hinawakan ang baba niya, pilit itong inangat para magtama ang paningin nila. Parang may kuryenteng gumapang sa buong katawan niya sa pagdampi ng palad nito sa balat niya. "Eunice... don't play games with me. I hate people who lie," bulong nito. Bumalot sa kanya ang amoy ng mamahaling cologne ng binata, at sa is
"KASAL?" sambit ni Eunice at napatawa nang mahina.Bumangon siya sa pagkahiga at naupo sa gilid ng kama. Rumerehistro sa isipan niya ang ginawa ni Vida sa kanya kanina—ang pagmamaliit nito sa kanya at kung paano siya tingnan na parang nililibak ang kanyang pagkatao.Pero hindi siya maaaring magpaapekto kay Vida. Ang tanging nasa isip niya ngayon ay kung paano niya magagamit si Vida sa kanyang paghihiganti sa mga Montes. Alam niya ang ugali ng mga babaeng katulad ni Vida—mapagmataas, selosa, at madaling kapitan ng inis. Perpektong sandata iyon para wasakin ang tiwala at buhay ni Xander.Kinuha niya ang kanyang cellphone at mabilis na idinial ang numero ni Arthur. "Hello Arthur, it's me, Eunice. May ipapagawa ako sa'yo." "Tell me, what is it?" tanong ni Arthur mula sa kabilang linya. "I want you to look into the personal information of Vida Legaspi," saad niya na may awtoridad ang boses. "No problem." "I want the details as soon as possible." "Makakaasa ka," sabi ng kaibigan na bu
PAGBALIK sa mansyon, nabungaran ni Xander si Vida na naghihintay sa living room. Halata sa mukha nito ang pagkainip at siguradong kanina pa nito hinihintay ang binata. Mabilis itong tumayo sa sofa nang masilayan ang anino ni Xander. "Xander, finally you're back," saad nito na may himig na pagtatampo. "Oh, I never knew that you were coming here," ani Xander. "Don't you remember? Ilang linggo na natin itong pinag-usapan, 'di ba?" inis na turan nito sabay pag-cross ng braso sa dibdib. "I'm sorry. Hindi ko matandaan," matamlay na sabi ng binata at saka umupo nang padabog sa mahabang sofa. Umupo naman si Vida sa tabi nito at idinantay ang binti sa hita ni Xander bago masuyong hinalikan ang labi nito. Wala itong pakialam kahit makita pa sila ng mga katulong o kahit pa masilayan sila ni Eunice na nakatayo sa di-kalayuan at pinagmamasdan ang kanilang mga kilos. Gumanti naman ng halik si Xander, dala ng init ng kapusukan ni Vida. Sandaling bumitiw ito sa mga labi ng dalaga nang mapansin
SAKAY ng itim na kabayo ay nagpasya si Xander na libutin ang buong hacienda kasama ang isa sa pinagkakatiwalaang tauhan na si Jasper, na halos kasing-edad niya lang. Gusto sanang sumunod ni Eunice sa binata, ngunit nagpasya siyang manatili na lang dahil ayaw niyang malaman ni Xander na may alam siya sa pagsakay ng kabayo. She will play dumb so no one could notice that she knew enough—more than enough that everyone could know. Naupo siya sa nakatambak na dayami at pinagmasdan ang buong paligid. Sa di-kalayuan ay nahagip ng kanyang tingin si Ramon—ang driver ni Xander—na nakikipagkuwentuhan sa mga tauhan ng hacienda. Lumapit siya dito upang makisali sa kanilang usapan. "Hi," bati niya. "Oh, Eunice, hindi ka ba sumama kay Señorito sa pag-iikot sa buong hacienda?" tanong ni Ramon habang inaayos ang hawak na tabako. "Ah, hindi, pinaiwan niya ako dito at dito na lang daw maghintay," ani niya sabay upo sa tabi nito. Natawa nang mahina si Ramon. "Buti ka pa nga at nakapagpahinga. Alam mo







