เข้าสู่ระบบตอนที่43 ความสุขของฉันคือเธอ THE END ทุกคนก้มหน้าลงเตรียมท่าปั่นจิ้งหรีดอย่างพร้อมเพรียง นิ้วชี้จิ้มพื้น หัวก้มต่ำ มืออีกข้างจับติ่งหูแน่นราวกับจับความหวังสุดท้ายของชีวิต บรรยากาศในตัวบ้านเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมหายใจของเหล่าลูกน้องที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆจันจ้าวยืนคุมอยู่ด้านหน้า แขนกอดอก สีหน้าดูสงบ แต่ดวงตากลับเป็นประกายอย่างคนกำลังสนุก เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน และไม่ได้ต้องการลงโทษใครให้เจ็บตัว สิ่งเดียวที่อยากทำ…คือให้ทุกคนจำว่า บางเส้น ก็ไม่ควรก้าวข้ามและถ้าจะจำ! ก็ขอให้จำแบบไม่มีวันลืม!“พร้อมนะ” เธอถามเสียงใส“...” ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนกำลังตั้งสมาธิ…“เริ่ม!”เสียงนั้นเหมือนสัญญาณปล่อยตัว ทุกคนเริ่มหมุนตัวรอบนิ้วที่จิ้มพื้นอย่างขะมักเขม้น“หนึ่ง…สอง…สาม…”รอบแรกยังดูดี รอบที่ห้าเริ่มโคลงเคลง รอบที่แปดเริ่มมีเสียงคราง“โลกเริ่มหมุนแล้วครับ…”“พื้นมันเอียงหรือผมเอียงครับเนี่ย!…”จันจ้าวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางความพยายามเอาชีวิตรอดของเหล่าลูกน้อง ภาพตรงหน้าช่างตลกเกินกว่าจะเก็บอาการได้มังกรเองก็หมุนอยู่ไม่แพ้ใคร แม้ท่าทางยังพยายามรักษาศักดิ์ศรี แต่ตั้
ตอนที่42 บทลงโทษขั้นเด็ดขาดเสียงเพลงในผับยังคงดังไม่หยุด แสงไฟวูบวาบสาดผ่านฝูงชนที่ขยับตัวไปตามจังหวะอย่างอิสระ จันจ้าวนั่งอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ แก้วในมือถูกยกขึ้นจิบช้าๆ ขณะกำลังฟังเอแคร์เล่าเรื่องอะไรสักอย่างอย่างออกรสและในจังหวะนั้นเอง…มีใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้“ขอโทษนะครับ” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น“พอดีเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เข้าผับมา…ผมขอเบอร์ได้ไหมครับ”จันจ้าวชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้า เขาดูสะอาดสะอ้าน หน้าตาดี ยิ้มเป็นมิตร มือหนึ่งยื่นโทรศัพท์มาทางเธออย่างมั่นใจบนชั้นสองของผับ มังกรที่นั่งเอนหลังอยู่ถึงกับคิ้วกระตุกแก้วเหล้าในมือหยุดค้างกลางอากาศ สายตาคมเข้มจับจ้องภาพนั้นไม่กะพริบ โทรศัพท์ที่ถูกยื่นไปตรงหน้าเธอ รอยยิ้มของผู้ชายคนนั้น ทุกอย่างเหมือนถูกขยายใหญ่ขึ้นในหัวของเขา“เชี่ย!…” มังกรสบถเบา ๆ ก่อนจะขยับตัวจะลุกขึ้น“ใจเย็นไอ้ทิด!” เลโอรีบคว้าแขนเพื่อนไว้ทันที“ปล่อย” มังกรเสียงแข็ง “มันยื่นโทรศัพท์ให้เมียกูอยู่”“กูก็เห็น แต่มึงเข้าไปตอนนี้ มันไม่จบดีแน่” เลโอถอนหายใจมังกรไม่ฟัง เลือดขึ้นหน้าอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นไอ้หมอนั่นส่งยิ้มให้จันจ้าว ห
ตอนที่41 มาตามเฝ้าเมียรถของจันจ้าวเคลื่อนตัวออกจากเซฟเฮ้าส์ไปได้ไม่นาน เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ห่างออกไปจนเหลือเพียงความเงียบ มังกรยืนมองจากระเบียงชั้นบนอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมเข้มยังคงจับจ้องไปยังถนนด้านหน้า ราวกับจะฝังภาพนั้นเอาไว้ในหัวคำสั่งของเขาถูกกำชับไปแล้วอย่างชัดเจน จาฟานต้องเป็นคนขับรถไปส่งและต้องรอรับ และที่สำคัญที่สุด!!อย่าให้มีหมาตัวไหนมาเกาะแกะเมียเขาเด็ดขาด!!มังกรหันหลังกลับเข้าห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเข้ารูปถูกสวมทับด้วยแจ็กเก็ตโทนเดียวกัน ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่กลับขับให้ร่างสูงดูดุดันขึ้นอย่างน่าประหลาด เมื่อเขาเดินลงบันได เสียงรองเท้าหนังดังสะท้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอด้านล่าง เจษฎายืนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมลูกน้องอีกสามคน สีหน้าของแต่ละคนไม่ต่างกันนัก ซีดเผือดราวกับกำลังจะถูกพาไปตัดสินโทษมากกว่าตามเจ้านายออกไปข้างนอก“นาย…” เจษฎาเอ่ยเสียงแผ่ว “ต้องไปจริง ๆ เหรอครับ”“กูพูดไม่ชัด?” มังกรปรายตามองอย่างไม่ต้องเดา เจษ ฎาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืด ๆ“คือ…ผมเกรงใจนายหญิงครับ” เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก “นี่ผมก็เพิ่งพ้นโทษมาได้ไม่กี่เดือนเอง ถ้าเกิดนายหญ
ตอนที่40 เรื่องของเราหนึ่งปีผ่านไปโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตว่ามันผ่านไปตั้งแต่เมื่อไรบางที…อาจเพราะวันเวลาที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความรับผิดชอบ และความรักที่ค่อย ๆ เติบโต ทำให้ทุกอย่างไหลไปอย่างเงียบงัน แต่มั่นคงจันจ้าวในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมกับเมื่อปีก่อนอีกแล้วหลังจากจบปริญญาตรี เธอเลือกที่จะไม่หยุดอยู่แค่นั้น แม้หลายคนจะมองว่าเธอมีทุกอย่างพร้อมแล้วก็ตาม ทั้งครอบครัว ฐานะ ความรักที่มั่นคง แต่สำหรับเธอ…มันยังไม่พอ จันจ้าวสมัครเรียนต่อปริญญาโทด้วยความคิดเรียบง่ายเพียงอย่างเดียวเธออยากไปได้ไกลกว่านี้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยระดับบัณฑิตศึกษาทำให้เธอเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตารางเรียนที่แน่นขึ้น งานวิจัยที่ต้องใช้สมาธิและความอดทนมากกว่าเดิม หล่อหลอมให้จันจ้าวกลายเป็นผู้หญิงที่นิ่ง สุขุม และมั่นใจในตัวเองมากขึ้นอลิซและยาหยีเองก็เลือกเส้นทางเดียวกัน ทั้งสามคนยังคงเจอกันบ่อย แม้จะไม่ใช่ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน แต่ทุกครั้งที่ได้นั่งคุยกันในร้านกาแฟประจำ เสียงหัวเราะก็ยังคงดังไม่ต่างจากเดิมในขณะเดียวกัน ชีวิตของมังกรก็เดินหน้าไปในเส้นทางที่หนักหนาไม่แพ้กัน เขาก้าวเข้าสู่ปีสามของคณะแพทยศ
ตอนที่39 ยังไม่อิ่ม NC🔞ร่างแกร่งของมังกรขยับเข้าใกล้จนแทบกลืนร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนตักเขา แขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางอย่างเป็นธรรมชาติ ความอุ่นจากอกกว้างกดทับเข้ามาใกล้จนจันจ้าวต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเขากอบกุมหน้าอกอวบของเธอไว้แน่นอย่างพอดี สัมผัสนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกที มังกรสูดลมหายใจแผ่วหนัก รอยยิ้มบางแต้มที่มุมปากอย่างคนพอใจ“ยกตัวขึ้นหน่อยที่รัก…” เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความหลงใหลที่เขาไม่คิดจะซ่อนมือหนาเลื่อนไปตามแผ่นหลังอย่างระวัง ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ส่วนอีกมือก็เลื่อนไปกอบกุมเอ็นร้อนที่กำลังขยายใหญ่เตรียมพร้อมต่อความต้องการในครั้งนี้“อ๊ะ! อื้อ…” ทันทีที่เขาถูหัวเห็ดไปยังช่องทางคับแคบ จันจ้าวก็เผลอร้องออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ สองมือของเธอจับไหล่เขาไว้เพื่อพยุงตัวเองมังกรค่อย ๆ ดันแก่นกายเข้าไปอย่างช้า ๆ เขาหาจังหวะที่เธอเผลอไผล ดันเอ็นนั้นเข้าไปจนสุดความยาว ก่อนจะปล่อยให้เธอได้นั่งทับส่วนนั้นของเขาเอาไว้“อ๊าา ซี๊ดดด!”ยิ่งเขาขยับเข้าใกล้ ความร้อนจากร่างกายก็ยิ่งกลืนทับเข้ามา จันจ้าวรู้สึกได้ถึงแก้มตัวเองที่อุ่นวาบ แม้แสงในห้องจะส
ตอนที่38 นมนี้มีประโยชน์ NC🔞จันจ้าวชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นทุบอกเขาเบา ๆ อย่างคนทั้งเขินทั้งหมั่นไส้“พูดอะไรไม่รู้จักอาย!”“พูดจริง” เขาเอ่ยเสียงเบา “ถ้าจ้าวอยากให้เราเลิกดูดบุหรี่… จ้าวก็ต้องหาอย่างอื่นมาให้เราดูดแทน”คำพูดนั้นไม่ได้หยาบ แต่กลับทำให้จันจ้าวรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัว เธอชะงัก มือที่วางอยู่บนไหล่เขาแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ กำเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว“มังกร…” เธอเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ “หยุดพูดอะไรแบบนี้เลยนะ”เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคมเต็มไปด้วยแววล้อเลียนและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน“แล้วจ้าวจะให้เราพูดยังไงล่ะ”“ก็…พูดให้มันดี ๆ หน่อย” เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้มังกรยกยิ้มก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น แค่พอให้หน้าผากของทั้งสองเกือบจะชนกัน“เราก็พูดดีแล้วนะ” เขาพูดช้า ๆ “เราหมายถึง… ถ้าไม่มีบุหรี่ ก็อยากได้อะไรสักอย่างที่ทำให้ใจเราสงบลง”จันจ้าวสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นแสดงความหื่นกระหายออกมาอย่างเห็นได้ชัด มีทั้งความคิดถึง ความโหยหา และความต้องการอย่างเปิดเผย“ละ... แล้วมันคืออะไรล่ะ” เธอถามกลับเสีย
ตอนที่4 ผู้หญิงขี้เมาจันจ้าวนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วขยับไปมาบนผิวเบาะอย่างไม่มีจุดหมาย แสงไฟสีอุ่นจากโคมด้านข้างทอดลงมาบนใบหน้าเธอ ทำให้ผิวดูนวลขึ้นอย่างน่าประหลาด เสื้อยืดตัวใหญ่ของเขาคลุมร่างเล็กไว้เกือบมิด แต่กลับยิ่งทำให้เธอดูเปราะบางและน่าดึงดูดในคราวเดียวกันเสียงก้าวเท้าของมังกรดัง
ตอนที่3 แพ้เกมจันจ้าวก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของผับอย่างระมัดระวัง แม้พยายามทรงตัวให้ดูปกติ แต่ร่างกายกลับไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไรนัก ขาทั้งสองข้างเหมือนจะไม่แข็งแรงพอรับน้ำหนักของตัวเอง โลกทั้งใบเอียงนิดๆ ทุกครั้งที่เธอก้าวขึ้นบันไดแต่ละขั้น เสียงเพลงจากชั้นล่างค่อยๆ เบาลง เหลือเพียงจังหวะทุ้มต่ำที
ตอนที่2 แรงดึงดูดหลังอาบน้ำเสร็จ จันจ้าวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างเงียบงัน ก่อนจะหยิบชุดที่เลือกไว้ขึ้นมาสวมเดรสสายเดี่ยวสีดำผ้าซาติน เนื้อผ้าลื่นแนบลำตัว โอบรับสัดส่วนอย่างพอดี ช่วงอกเว้าลึกพอให้เห็นผิวขาวเนียนอย่างยั่วสายตา กระโปรงผ่าข้างสูงขึ้นมาถึงต้นขา เผย
ตอนที่1 ภาพตำตาบ่ายโมงตรง ลมร้อนของวันธรรมดาพัดผ่านลานหน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ จันจ้าวก้าวลงบันไดด้วยท่าทีผ่อนคลาย กระเป๋าผ้าสะพายอยู่ข้างไหล่ วันนี้ไม่มีเรียนต่อแล้ว ตารางของเด็กปีสี่แบบเธอเบาลงมาก จนบางวันแทบไม่ต้องเข้าเรียนทั้งวันเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความสุดท้ายจากแทนไทแฟนหนุ่มยังค้างอยู่ใน







