PROLOGUE

Limang taon na ang nakalipas mula nung gabi na iniwan ako ni Ethan Castillo na luhaan at wasak. Limang taon na rin mula nang malaman kong buntis ako. Mag isa, walang pera at walang pamilyang masasandalan.

Pinili kung tumakas at pinili kung buuin ang sarili ko para sa anak namin. Limang taon na siya ngayon. Matangkad, mataba at kamukhang kamukha ng ama na hindi niya nakilala.

Ang buong akala ko ay tapos na ang kabanata namin ni Ethan. Ang buong akala ko hindi na muling mag tatagpo ang mga landas namin ngunit nagkamali ako. Sa isang iglap, bumalik siya. Hindi na yung Ethan na minahal ko dati o yung estudyanteng nangangarap lang. Ngayon siya na si Ethan Castillo. CEO ng CASTILLO GROUP. Billionaire, malamig, walang puso at ang pinakamasaklap? siya ang magiging boss ko.

Nag apply ako sa kompanya niya dahil wala na akong ibang choice. May sakit si Yumi at kailangang kailangan namin ng pera para sa pagpapagamot niya at tanging Castillo Group lang ang tumanggap sa isang single mom na may limang taong gap sa resume. Sila lang din ang nag offer ng malaki laking sahod at alam kung malaking tulong ito sa amin lalo na kay Yumi.

Hindi ko inakala na siya ang mismong mag iinterview sa akin. Hindi ko inakala na makikilala parin niya ako sa isang tingin.

"Miss Reyes," malamig niyang bati. Parang hindi kami nagbahagi ng kama. Parang hindi niya ako hinalikan sa ilalim ng buwan at parang hindi niya ako pinangakuan ng forever.

"Good morning, Sir Castillo," sagot ko. Pinipigil ang panginginig ng boses.

Tanggap ako bilang isang Personal Assistant niya. Katabi ko mismo ang opisina niya. Araw araw ko siyang makikita at araw araw ko siyang paglilingkuran.

"Kanino yang batang iyan?" tanong niya isang gabi habang nakatitig sa litrato.

"Wala kang paki alam." sagot ko. Kahit na nangangatog ako sa takot na baka magtanong muli at malaman ang tungkol kay Yumi.

Pero paano ko itatago ang sikreto na limang taon ko nang iniingatan? Paano ko itatago na ang anak niya ang rason kung bakit ako nabubuhay ngayon? Paano ko itatago na tuwing umiiyak si Yumi sa gabi at nagtatanong ng "Daddy" ako yung nasasaktan ng double.

Akala ko kaya ko. Akala ko matibay na ako dahil sa mga pagsubok na naranasan ko. Nagkamali ako.

Hanggang sa isang araw, magkakasakit si Yumi at wala na akong ibang matakbuhan kundi siya.

"Magkano para itago mo ang bata?" malamig niyang tanong nang malamang niya ang totoo.

Napaso ako. Limang taon na ang nakalipas, pero ganun parin siya. Iniisip parin na nabibili ang lahat ng pera.

"Hindi pera ang kailangan ko, Ethan," sagot ko na may luha sa mga mata. "Ang kailangan ko ay ang tatay para sa anak ko. Ang kailangan ko ay ang hustisya para sa pusong sinira mo."

Galit siya. Nasasaktan at nagsisisi. Pero huli na ba ang lahat? Kaya pa ba naming buuin ang pamilyang winasak namin limang taon na ang nakalipas? O manatili na lamang kaming dalawang taong nagmamahalan pero napipilitang maghiwalay dahil sa mga maling desisyon ng nakaraan?