KABANATA 7 “LUCAS”

HINDI iyon ng maraming nagdaan nang mga araw para kay Victoria. Espesyal ang araw na iyon para sa kanya dahil iyon ang anibersaryo nila ni Nestor bilang magkasintahan.

Gaya ng dati.

Maagang umalis at pumalaot si Nestor para mangisda. Habang siya naman ay inabala ang sarili sa mga gawaing bahay. Kasama na roon ang pamimili para sa espesyal na hapunang ihahanda niya mamaya.

“Uy, Victoria ang ganda mo naman ngayon!”

Gaya ng dati ay mabilis na pinamulahan si Victoria sa compliment na iyon ng kaibigan niyang si Sinang.

“Mas maaga ka yata ngayon?” Tanong sa kanya ni Dolor na gaya ni Sinang ay matamis rin ang pagkakangiti sa kanya.

“Oo nga. At isa pa, hindi ka namin nakita dito kahapon? Siguro hindi umalis si Nestor kaya ganoon ano?” Tukso pa sa kanya ni Sinang na naging dahilan ng mas lalo pang pamumula ng kanyang mukha.

Magkakasunod na umiling si Victoria saka nahihiyang nagbuka ng bibig para sagutin ang magkakasunod na tanong ng mga kaibigan niya.

“Hindi, umalis siya kahapon. Ang totoo kaya hindi ako gumawi rito eh sinamahan ko si Carmela sa kanila. Masama ang pakiramdam niya,” aniyang hindi naitago ang lungkot sa kanyang tinig.

Hindi nalingid sa paningin ni Victoria ang ginawang pagpapalitan ng tingin nina Dolor at Sinang. Ilang sandali munang nakiraan sa kanilang tatlo ang katahimikan bago iyon binasag ni Dolor.

“Alam mo Victoria hindi naman sa gusto ka naming pakealaman pero parang masyado ka naman yatang malapit sa Carmela na iyon?” Anitong kinabakasan niya ng tono ang tinig na parang hindi nito gusto ang ideya na nakikipagkaibigan siya kay Carmela.

“Bakit? Ano bang problema?” Hindi naman masama ang intensyon niya sa tanong niyang iyon. Pero hindi rin kasi niya gustong makialam ang kahit sino sa pakikipagkaibigan niya sa kung sino ang gusto niyang kaibiganin.

Wala siyang makitang dahilan para ayawan ng mga ito si Carmela.

Maganda, mabait, mapagbigay at higit sa lahat hindi mahilig magtanong.

Iyon ang isa sa maraming magagandang katangian ni Carmela na gustong-gusto niya. Hindi ito mahilig magtanong. Madalas kapag magkasama silang dalawa siya ang nagmamanipula ng usapan. Siya ang laging nagkukwento at kung ano ang sabihin niya, umaayon lang doon palagi si Carmela.

Para sa kanya hindi masama ang ganoon.

Para sa kanya ang ibig sabihin niyon eh may respeto ito sa probadong buhay niya. Nilang dalawa ni Nestor. At iyon ang mahalaga sa lahat.

Bukod pa roon, may isa pang kung tutuusin ay masasabi niyang mas higit pa sa salitang mahalaga kung ilalarawan niya. At iyon ay ang katotohanang hindi malapit si Carmela kay Nestor.

Maganda si Carmela. Napakaganda nito.

Sa totoo lang mula nang dumating ang kaibigan niya sa Elodoria ay nagkaroon na sila ng mestiza sa kanilang bayan. At hawak ni Carmela ang korona para doon.

Mahirap mang paniwalaan. Pero sa kabila ng kung tutuusin ay matalik nilang pagkakaibigan ni Carmela. Totoong hindi ito naging malapit sa kasintahan niya. Bagay na hindi na rin niya kinukwestiyon. Dahil ang totoo, mas pabor iyon sa kanya.

“Wala naman. Ang sa amin lang kasi, hindi mo naman kailangang ilapit ng sobra ang sarili mo sa kanya. Hindi mo naman siya masyadong kilala pa eh,” paliwanag ni Sinang.

Mabilis na naunawaan ni Victoria kung ano ang ibig sabihin ni Sinang sa tinuran nito. At gaya ng dati ay mas pinili niya itong unawain.

“Maraming salamat sa pag-aalala at malasakit. Pero mabait si Carmela. Sana bigyan ninyo siya ng pagkakataong mapatunayan iyon sa inyo,” aniyang minabuti ng iniwan ang dalawa pagkatapos.

Matapos makapamili ay dumaan muna si Victoria sa suki niyang nagtitinda ng sariwang itlog ng manok. Magluluto siya ng tortang talong mamayang gabi bukod pa sa Adobong Manok na ihahanda niya para sa espesyal nilang hapunan ni Nestor.

“Oh, bakit nandito ka? Hindi ba at kabuwanan mo na ngayon?” Ang nag-aalala pang tanong ni Victoria kay Lucia.

Buntis ito at gaya ng sinabi niya ay kabuwanan na nito. Kasing edad niya si Lucia. Usap-usapan sa lugar nila ang tungkol sa sinapit nito. Nabuntis kasi ito ng kung sino saka nalang basta iniwan. Ang matandang pinagkukuhanan nito ng itlog ang madalas nitong kasama sa pagtitinda.

“Umuwi lang sandali si Aling Simang, kumuha ng paninda,” sagot nito saka siya siya alanganing nginitian.

Sinimulan siyang asikasuhin ni Lucia. Habang siya, nanatili siyang pinagmamasdan ito.

“Ayos ka lang ba?”

Muling tanong ni Victoria kay Lucia.

Sa puntong iyon ay nakita ni Victoria ang tuluyang pag-iiba ng aura ng mukha ni Lucia. Dahil kung kanina nagagawa nitong pigilan ang alam niyang sakit na nararamdaman nito. Umabot ito sa sukdulan ng patitiis nito.

“Ahhh!”

Ang malakas na sigaw na iyon ang umagaw sa pansin ng iba pang mamimili roon.

“Victoria, manganganak na ako!” Sigaw nito sa tono na humihingi ng tulong.

Nataranta at nagmamadaling inilapag ni Victoria ang mga pinamili. Habang ang mga tao ay isa-isa nang nagsisilapitan sa kanila. Ang iba para makiusyoso. Ang iba naman totoong concern at nagmamalasakit.

“Tulong! Tulungan ninyo ako!” Sigaw ni Victoria.

Lumapit ang isang lalaki at ito ang tumulong kay Victoria. Inihiga nito sa buhanginan si Lucia habang si Victoria ang nagpaanak rito.

“Sige pa, ire pa,” ani Victoria. “Please, Lucia pilitin mo, hindi kana aabot sa ospital lalabas na ang bata, nakikita ko na ang ulo niya!”

Isang malakas na pag-ire ang ginawa ni Lucia kasabay ng impit nitong pagsigaw.

Ilang beses rin nitong inulit-ulit iyon hanggang nang sa matagumpay nga nitong nailabas ang bata.

Napangiti si Victoria habang pinagmamasdan ang gwapong sanggol na hawak niya ngayon sa kanyang mga bisig. Ilang sandali pa nilapitan na niya ang ina nito. Pagod na pagod si Lucia at iyon ang mababakas sa maganda nitong mukha.

“L-Lucas…” ang nakangiting sambit ni Lucia bago nito hinalikan ang pisngi ng sangol. Kasunod niyon ay ang pagkawala ng malay ng babae.

Mabibilis ang mga kilos na nag-utos si Victoria sa mga nandoon upang madala sa ospital si Lucia pati na rin si Lucas.

Sa kasamaang palad, pumanaw ang ina ng bata gawa ng maraming dugong nawala nang manganak ito.

*****

”WALANG ibang kakalinga sa batang ito, Victoria,” si Aling Simang iyon sa mismong burol ni Lucia.

Iyon ang huling gabi ng burol. Bukas na ang libing ni Lucia.

Mula nang maisilang si Lucas at nang mawala ang ina nitong dead on arrival sa ospital ay si Victoria na ang tumingin sa sanggol. At hindi niya mapigilang aminin kahit man lang sa sarili niya na gusto niya ang nangyayari.

Gusto niya si Lucas. Gusto niya ang pakiramdam na karga niya ang sanggol sa kanyang mga bisig.

“Victoria,” muli ay untag sa kanya ni Aling Simang nang manatili siyang tahimik.

Noon mahigpit na niyakap ni Victoria ang batang mahimbing na natutulog sa kanyang mga bisig. Ang totoo kasi niyan ay iyon rin naman ang gusto talaga niyang mangyari. Gusto niyang ampunin at akuin ng kanya ang sanggol. Dahil gusto niyang magkaroon na rin sila ng anak ni Nestor.

Wala siyang kakayahang magbuntis. Iyon ang totoong dahilan kaya kahit pa matagal na silang nagsasama ni Nestor ay hindi pa rin siya nabubuntis. At sa pamamagitan ni Lucas. Baka magkaroon ng chance na pamilya.