Chapter two

ANG PAGTATAGPO

Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala.

“Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Biglang huminto ang sasakyan at pumanaog ang sakay nito.

“What the h*ck! Okay ka lang ba?” tanong ng lalaki na bumaba galing sa sasakyan.

Dahil sa sinag nang headlight ng sasakyan, naaninag niyang gwapo ito, hindi naman ito mukhang barumbado. Kaya naisipan niyang magsinungaling para makasakay sa sasakyan nito at makaalis sa lugar na iyon.

“Aray! Ang sakit ng balakang ko,” nagpaika-ika pa siyang dinampot ang maleta niya, na nabitawan niya kanina sa sobrang gulat.

“I'm sorry, nagmamadali kasi ako, hindi kita napansin, bakit ka ba kasi biglang sumulpot?” turan nito sa kanya.

“Aray! Nabalian yata ako, pwede bang tulungan mo muna ako? Nahihilo ako,” at para maging makatotohanan ang akting niya, ay umarte siyang nawalan nang malay.

Ramdam niya ang pagkataranta sa boses nito, nang dali-dali siyang buhatin nito at isinakay sa sasakyan.

“D*mn!” Napasuntok pa ito sa manibela habang nagmamaneho.

“Pag minalas ka naman oh, ano ba ang gagawin ko sa'yo? Wala pa namang malapit na ospital dito. Bahala na,” dinig niyang kausap nito sa sarili.

“Sana sa malayo mo ako dalhin, at nang makatakas na ako sa lugar na ito,” tanging dalangin niya sa kanyang isip.

Ilang saglit lang naramdaman niya ang paghinto ng sasakyan. Pumanaog ang lalaki, sumilip siya, nasa isang gasoline station sila. Nakaramdam siya ng tawag ng kalikasan, may nakita siyang comfort room, kaya maingat niyang binuksan ang pinto ng sasakyan at bumaba.

“Mabuti at gising kana? Masyado mo akong pinag-alala, wala pa namang malapit na ospital dito para matingnan ka.” turan nang lalaki nang mapansin siya.

“Ayoko ko sa ospital, kailangan ko lang ipahinga ito, bugbog lang ito, ang kailangan ko ay pumunta don, at naiihi na ako.” Inginuso niya ang direksiyon ng comfort room.

“Kaya mo bang pumunta dun?” tanong nito sa kanya.

“Pwede bang alalayan mo ako?” Umarte pa rin siyang may masakit sa kanya.

Hindi naman ito nag-protesta at inalalayan nga siya. Nagulat pa siya nang paglabas niya ng C.R. ay nakaabang pa rin ito sa kanya. Inalalayan siya nito ulit hanggang makabalik na sila sa loob ng sasakyan.

“Sigurado ka bang okay ka lang, at hindi na kita kailangang dalhin sa hospital?” basag nito sa pananahimik niya.

“Ayoko sa hospital, feeling ko mas lalo akong magkakasakit dun, pwede bang pagpahingahin mo muna ako sa bahay mo?” patay malisyang tanong niya rito.

“Bakit? Saan ba ang punta mo?” Gabing-gabi na ah,” takang tanong nito sa kanya.

“Maghahanap sana ako nang trabaho, kaso hindi ko kabisado ang lugar, na scam kasi ako , yung nag-hire sa akin ng trabaho ay hindi ako sinipot. Naghintay ako sa terminal ng bus dahil doon ang usapan naming magkita, ngunit inabot na ako ng gabi, hindi pa siya dumating,” pagsisinungaling niya rito.

Dalangin niyang sana, maniwala ito sa naimbento niyang kwento. Hindi naman siya sinungaling, hinihingi lang talaga nang pagkakataon.

Naantig naman ang puso ni Lucas sa narinig, kawawa naman pala ito, naisip niyang delikado rito ang pakalat-kalat sa daan. Maganda pa naman ito at batang-bata, mukhang teenager pa ito. Kung tutuusin wala naman siyang kasama sa bahay niya. Tutal naghahanap ito ng trabaho, pwede niya itong kuning tagapaglinis, o baka naman marunong din itong magluto.

“Naghahanap ka kamo ng trabaho? Tagalinis at tagaluto, okay lang ba sa'yo?” tanong niya rito.

Nakita niyang biglang lumiwanag ang mukha nito.

“Oo naman po, sanay po ako sa mga gawaing bahay,” masiglang sagot nito sa kanya.

Ewan ba niya, ngunit nakaramdam siya ng saya nang makitang parang napanatag ang mukha ng dalaga.

“Ako nga pala si Lucas, ikaw, ano ang itatawag ko sa'yo?” tanong niya rito habang ang mga mata ay nakatutok sa daan. Malapit na silang makarating sa bahay niya ngunit hindi pa niya alam ang pangalan nito.

“Lexie ang pangalan ko,” tipid nitong sagot. Nakitang niyang humikab ito, batid niyang inaantok na ito.

“Mamaya kana matulog, malapit na tayo,” halos isang oras din ang bayahe nila, kaya ramdam niyang pagod na ito.

Tumango lang ito sa kanya na parang bata. Ilang saglit lang ay narating na nila ang bahay niya. Ipinarada niya ang sasakyan, nang huminto ang sasakyan ay nauna na itong lumabas doon bitbit ang maleta nito.

“Ang laki pala nang bahay mo? At ang ganda,” kita niya ang paghanga sa mukha nito habang pinagmamasdan ang bahay niya.

“Halika, pumasok na tayo,” turan niya rito habang nagpatiuna na sa paghakbang at binuksan ang pinto.

“Siguro tulog na ang mga kasama mo sa bahay, masyado namang tahimik,” sabi nito nang makapasok na sila.

Mausisa pala at madaldal ang dalaga,

nagpalinga-linga pa ito sa paligid na tila may hinahanap.

“Maaga pa ang alis ko bukas, kaya ngayon pa lang e-tour na kita sa bahay at nang makabisado mo ang bawat sulok. Mag-isa lang ako rito, kaya habang wala ako, ikaw na ang bahala rito. Siguro naman maaasahan kita at hindi ka gagawa ng kalokohan,” diritsa niyang wika rito.

Una niyang dinadala ito sa kusina, pagkatapos sa study room niya, ipinaalam din niya kung nasaan ang kwarto niya, at ang panghuli ay ang magiging silid nito.

Tumango-tango lang ito, habang kinakausap niya, halatang antok at pagod na ito.

“Sige na, magpahinga ka na, at pagod na rin ako,” wika niya rito, matapos niyang iikot ito sa loob ng bahay.

“Maraming salamat po, tatanawin kong isang malaking utang na loob ang pagtulong niyo sa akin.”

“Walang anuman man yon, basta pagbutihin mo ang trabaho mo,” nakangiting turan niya rito.

Kahit na hindi pa niya ito lubos na kilala ay magaan ang loob niya rito. Mukha naman kasi itong mabait at inosente. Naalala niya tuloy ang Lolo Marcus niya at ang babaeng gusto nitong mapangasawa niya.

Kung purihin ito nang Lolo niya ay parang Santa, nagawa namang maglayas. Napabuntong hininga na lang siya.

“Nahanap na kaya nila ang babaeng yun?”

Abangan!!!!