Chapter one

ANG PAGLALAYAS

“Magno, hindi mo pwedeng gawin ‘to!"

Naalimpungatan si Alexa sa lakas ng boses na narinig niya. Dinig niyang nagtatalo na naman ang tiyo at tiya niya.

“Wala na akong ibang choice Lisa, si Alexa lang ang huling baraha ko. Siya ang hininging kapalit ng matanda kapalit ng malaking halagang naipatalo ko sa sugal.”

Dumagundong ang dibdib niya nang marinig ang pangalan niya. Pupungas-pungas siyang bumangon at lumapit sa pinto upang makinig sa pinag-uusapan ng dalawa.

“Pero Magno, hindi p'wede! Bata pa siya, at nag-aaral pa, marami pa siyang pangarap sa buhay. At isa pa pamangkin mo siya, kaya mo bang ipamigay siya kapalit ng pagkakautang mo?” dinig niyang tutol ng tiya Lisa niya.

Mula nang iwan siya nang nanay niya sa mga ito noong sampong taong gulang siya, ang tiyo Magno at tiya Lisa niya na ang nangalaga sa kanya. Anak kasi siya ng nanay niya sa pagkadalaga, at hindi man lang niya kilala kung sino ang tunay niyang ama.

“Hindi na siya bata Lisa, dise otso anyos na siya, at isa pa magiging maganda ang buhay niya, ubod nang yaman ang matanda, siguradong magbubuhay prinsesa siya pag nagkataon. Mabuti nga at nagustuhan siya ng matanda para sa apo nito, kung hindi baka sa kulungan ako babagsak.”

Dahil sa narinig ay nanindig ang balahibo niya. Napahulikpkip siya at laylay ang mga balikat na naupo sa gilid ng kanyang kama.

“Bukas na bukas din, dalhin ko siya sa mansion ng matanda. At huwag na huwag mo akong pigilan, dahil malilintik*n ka sa akin,” maawtoridad na saad ng tiyo Magno niya.

“Pero Magno—-”

“Tumahimik ka na! Ayaw ko nang marinig ang pagtutol mo, wala ka nang magagawa, buo na ang pasya ko. Isa pa maaambunan din tayo nang grasya pag naikasal na si Alexa sa apo ng matanda.”

Noon pa man boses ng tiyo Magno niya ang laging nasusunod sa pamamahay nila.

“Hindi maari, ayaw pa niyang mag-asawa, lalo pa at hindi naman niya kilala ang taong papakasalan niya. May nabuong pasya sa isip niya. Lalayas siya, tatakasan niya ang tiyo Magno niya.”

Dali-dali siyang kumuha ng maleta at naglagay ng mga damit, pati na rin ang mga personal na gamit niya. Pinagdugtong-dugtong niya ang mga kumot at ikinabit sa bintana. Doon siya dadaan para makatakas. Napahinto siya sa ginagawa nang makarinig ng mga yabag papalapit sa pinto, dala ang maleta ay nagtago siya sa ilalim ng kama. Narinig niya ang pagbukas ng pinto at pagpasok ng tiyo Magno niya.

“Nalintik*n na! Galit na sigaw ng tiyo Magno niya nang makitang walang tao sa loob ng kwarto niya. Lalo pa at nakita nito ang buhol-buhol na kumot na nakalaylay pababa ng bintana.

“ Lisa! Halika ka nga rito! Tinakasan tayo ni Alexa, narinig yata ang pagtatalo natin kanina.”

“Bakit ka sumisigaw? Anong nangyari? balisang tanong ng tiya niya.

“Lumayas si Alexa! Tingnan mo, dito siya dumaan sa bintana. Lint*k na batang yun, bibigyan pa ako nang sakit ng ulo. Halika, at baka hindi pa nakalayo yun. Buwis*t! Mananagot ako sa matanda nito.”

Malalaki ang mga hakbang na lumabas ang mga ito sa kwarto niya. Nang marinig niya na pag-alis ng sasakyan, saka pa lamang siya lumabas sa ilalim ng kama.

“Diyos ko, tulungan niyo po ako,” piping dalangin niya, habang binabagtas ang madilim na daan. Hindi niya alam kung saan siya tutungo, ang gusto niya lang ay makaalis sa lugar na iyon.

SAMANTALA, hindi makapaniwala si Lucas sa sinabi ng Lolo Marcus niya. Gusto nitong pakasalan niya ang babaeng napipisil nito para sa kanya, kapalit ng mamanahin niya.

“Lolo naman! That is so unfair! Ayoko na kung sino-sinong babae lang na napulot niyo ang mapapangasawa ko.”

“Lucas, maniwala ka sa akin, siya ang babaeng nababagay sa'yo. Kaysa naman doon sa mga babaeng nakakarelasyon mo, na sa tingin ko ay hindi mga matino. Puro kaartihan lang ang alam. Ayokong mapunta sa wala ang mga pinaghirapan ko.”

“Lo, alam niyo namang hindi ganoon kadali ang gusto niyo. At isa pa, bakit naman kayo nagmamadali, balang araw mag-aasawa rin ako. Masyado pa akong busy sa pagpatakbo ng business natin.”

“Kailan pa, pag hindi na ako humihinga? Nakung bata ka, gusto ko bago ako mawala sa mundo ay makita kong may pamilya kana, at nang mapanatag naman ang kaluluwa ko sa kabilang mundo.”

“Lolo naman kung makapagsalita kayo parang may taning na ang buhay niyo. Sa nakikita ko malakas pa kayo sa kalabaw. Mahaba pa ang buhay niyo.”

“Lokong bata to! Ah basta buo na ang desisyon ko, bukas makikilala mo na ang mapapangasawa mo.”

“Lolo, babalik na ako ng Maynila, tapos na ang bakasyon ko. In fact, nasa sasakyan na ang mga gamit ko, aalis na ako mamaya.

Hindi pwede—-

Hindi na nito natuloy ang sasabihin nang biglang tumunog ang cellphone nito.

“Ano? Ay hanapin mo? Hindi pwedeng mawala siya, mananagot ka sa akin pag di mo siya mahanap.” galit na wika ng Lolo niya, sa kausap nito sa kabilang linya.

“Lo, what happened? takang tanong niya.

“Yung magiging asawa mo lumayas sa kanila, nalaman yatang pinagpaplanuhan siya nang tiyo niya. Sana makita nila, siya pa naman ang gusto ko para sa'yo.”

“ Lo, matanong ko lang, gaano niyo ba kakilala ang babaeng yan, at siya ang napipisil niyo para sa akin? “

“Ay, napakbait na bata yon, magalang, at maalalahanin. Scholar siya sa paaralan natin. Hindi niya alam na ako ang may-ari nang paaralan. Minsang napadaan ako dun, biglang sumama ang pakiramdam ko. Hindi man lang siyang nag-alangan na alalayan ako. Binilhan pa ako nang meryende, ang akala niya ordinaryong matanda lang ako. Mula noon, sinubaybayan ko siya, at nakita ko kung gaano kabuti ang puso niya. Sa tuwing magkikita kami, magiliw siya sa akin. Kaya gusto ko siyang maging apo, at isa lang ang paraang alam ko.”

“Ang ipakasal siya sa akin?” dugtong niya sa sasabihin nito.

“Ganoon na nga! Hay, sana mahanap na siya, nang sa ganun magkita na kayo.” Napabuntong hininga pa ito. Batid niya ang pagka dismaya sa boses nito.

“Sa tingin ko Lo, siguro hindi pa ito ang tamang panahon para magkita kami. Babalik na lang ako dito pag nahanap na siya. May maagang meeting pa ako bukas, babalik muna ako ng Maynila”

Nagpaalam na siya rito, kahit pa alam niyang ayaw pa siya nitong pakawalan.

“Siguraduhin mong babalik ka! Kung hindi ay wala kang mamanahin sa akin,” pahabol pa nitong wika sa kanya.

—---