Chapter Four

Habang naghihintay sa opisina ni Lucas, ay hindi niya maisawasang maalala ni Alexa ang tiya at tiyo niya.

“Kumusta na kaya sila? Hanggang ngayon ba ay hinahanap pa rin nila ako? Pasensya na po kayo tiya, tiyo, kung nagawa kong tumakas. Hayaan ninyo balang araw babalik din ako, at umaasa akong sa pagbalik ko ay hindi na kayo galit sa akin dahil sa ginawa ko. Mag-iipon po ako, para kahit papano ay makatulong ako para makabayad sa pagkakautang ninyo. Sa ngayon mananatili muna ako sa poder ni Lucas, wala mang kasiguraduhan kung ano ang kahihinatnan nang paglayas ko, ngunit ramdam kung mabuting tao siya at sa ngayon ay ligtas ako sa piling niya.” Kausap ni Alexa sa sarili.

“Ang lalim yata ng iniisip mo?” Napapitlag pa siya nang marinig ang boses ni Lucas, hindi niya napansin na nakapasok na pala ito sa opisina nito.

“Hindi naman, may naalala lang ako,” tipid na sagot niya rito.

“Salamat nga pala sa paghatid mo nang mga papeles, buti na lang at nandun ka sa bahay, kung hindi ay nasayang pa ang oras ko para balikan yun. Mabuti at maaasahan ka pala,” aniya ni Lucas sa kanya.

“Wala ‘yon,” sagot naman niya dito.

Kampante na itong nakaupo sa isang swivel chair, may binubuklat ito na folder na nakapatong sa ibabaw ng mesa nito. Doon niya lang napansin ang isang nameplate na may naukit na salitang CEO.

“I-ikaw ang CEO sa malaking kompanya na ‘ito?” nauutal niyang wika rito.

“Yup the one and only,” wika nito sa kanya at sabay na nag-angat nang tingin.

“Ibig sabihin, ikaw ang big boss dito?”naibulalas pa niya.

Hindi niya lubos maisip na ang ang yaman pala nito. Ni wala nga itong kahit isang katulong sa bahay. At isa pa sa pagkakaintindi niya, ay kadalasan mga matatanda na ang big boss ng isang kompanya, yung mga nakakalbo na at malalaki ang tiyan. Hindi katulad nito na sa tantiya niya, ay nasa thirties pa lang, may malagong buhok, matikas ang pangangatawan at idagdag pang magandang lalaki din ito.

“Oo, bakit? Parang hindi ka yata makapaniwala,” nakangiti at naiiling ito sa kanya.

“Parang ganun na nga,” tipid niyang sagot.

Kumunot ang noo nito dahil sa sagot niya.

Itiniklop nito ang binabasa at mariing tumingin sa kanya. Tila binabasa ang laman ng isip niya.

“Ano ba ang iniisip mo? Ano ba ang tingin mo sa akin?” tanong pa nito sa kanya.

“Ano kasi, iba kasi yung tumatakbo sa isip ko na hitsura nang isang big boss. Iyon bang mga nakikita ko sa pelikula, iyong mga matandang malalaki ang tiyan at nakakalbo na,” nakayukong saad niya rito.

Humagalpak ito nang tawa dahil sa sinabi niya. Tsakto namang pumasok ang sekretarya nitong si Maricel.

“What's going on here? Ang saya niyo yata sir Lucas?”

“Wala naman naaliw lang ako dito kay Lexie, kung ano-anu ang pumapasok sa isip, at pinagsasabi.”

Mapanuring tiningnan siya ni Maricel, hindi niya alam kung ano ang tumatakbo sa isip nito. Hindi niya alam kung bakit parang maiinit ang dugo nito sa kanya, wala naman siyang ginagawa.

“Maricel, may mga meetings pa ba ako today?”

“Sa ngayon sir Lucas, wala na, pero mamayang gabi may dinner meeting po kayo sa isang investor natin, kay Mr Cruz,” sagot ng sekretarya nito.

“Good, may oras pa akong magpahinga. Lexie tayo na, sa bahay na lang ako mag la-lunch,” baling nito sa kanya.

“Pero sir Lucas nakapag pa-reserved na po ako para sa lunch ninyo,” angal ng sekretarya nito.

“Cancel it,”

Tumayo na ito at nagpatiuna nang lumabas ng pinto, parang buntot naman siyang sumunod dito.

Pagdating ng bahay ay agad naman niyang tinungo ang kusina para magluto, habang si Lucas naman ay tumuloy sa kwarto nito.

“Ang bango naman niyan?”

Dinig niyang sambit nito mula sa likuran niya, habang siya naman ay abala sa pagsandok ng niluluto niya. Ang lapit na pala nito sa kanya nang paglingon niya ay muntik nang tumapon sa damit nito ang hawak niya.

“Whoa! Careful,” buti na lang at nahawakan nito ang kamay niya, kung hindi ay baka tumilapon na dito ang hawak niyang ulam.

Ngunit ng dumampi ang kamay nito sa kamay niya, ay naghatid ito ng kakaibang sensasyon sa kanya. Para may init na nananalaytay papunta sa buo niyang katawan. Bagay na hindi niya maiintindihan kung bakit ganun ang naramdaman niya.

Dali-dali niyang inilapag ang hawak niya nang sisidlan na may lamang ulam at bumalik sa lababo upang maghugas ng kamay at maghilamos na rin.

“Napaano ka? Napaso ka ba?” sinundan siya nito at sinipat ang kamay niya.

Lalo yatang nag-init ang pakiramdam niya sa ginawa nito.

“Sir Lucas pwede ba umupo kana dun, ok lang ako,” pagtataboy niya rito. Ewan nga ba niya, at parang kinakabahan siya sa sobrang lapit nito sa kanya.

“Next time gumamit ka kasi ng gloves, anung akala mo sa kamay mo heatproof? Bilisin mo na diyan at sabayan mo akong kumain,” iiling-iling pa itong lumakad pabalik sa mesa.

Pagkatapos niyang maghugas ng kamay at maghilamos ay umupo na rin siya sa katapat nito.

“Mukhang masarap itong niluto mo ah, hmmm, amoy pa lang nakakabusog na. Puro prito lang kasi ang alam ko, nakakakain lang ako nang masarap na lutong bahay pag nasa bahay ako ng Lolo ko.

Sumubo na ito at nilantakan ang niluto niyang chicken adobo, napangiti siya nang makitang nasasarapan ito habang kumakain.

“Sir Lucas masarap ba?”

“Masarap,” nag thumbs up pa ito sa kanya.

Napangiti siya sa sinabi nito, lalo pa at panay ang subo nito at magana ito sa pagkain. Kaya, nag-umpisa na rin siyang kumain, hanggang sa matapos na sila. Pagkatapos niyang mailigpit at mahugasan ang mga pinggan ay nilinis muna niya ang kusina bago pumunta sa sala.

Naabutan niya si Lucas na nakaharap sa laptop nito, nang mapansing papalapit siya, ay sinenyasan siya nitong maupo sa sofa. Sumunod naman siya, ngunit naglaan siya ng malaking espasyo sa pagitan nila.

“Hindi pa pala natin napag-usapan ang tungkol sa sahod mo, sa nakikita ko maayos ka namang magtrabaho, malinis at masarap ka pang magluto. Bibigyan kita ng 20 thousand a month bilang sahod mo.

“Ano! Twenty thousand? Sigurado po ba kayo?” halos hindi makapaniwala sa laki ng halagang binanggit nito.

“Bakit? Kulang ba? Kung sa bagay mukhang maaasahan at mapagkakaitwalaan ka naman, 30 thousand, okay na ‘yun sayo?” parang balewala lang sa sabi nito.

“Mama Mia! Ang laki!”

ITUTULOY!!!